Resistencias στο Radiobubble: Δελτίο Αντιπληροφόρησης 22/3

Ηχογραφημένο το δελτίο Αντιπληροφόρησης της ομάδας Resistencias, με κινηματικές και γενικότερες πολιτικές ειδήσεις απ όλο τον κόσμο:

1. Αντιστάσεις στην Ευρωπαϊκή περιφέρεια, απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επίθεση που διαρκώς εντείνεται:
- Στις Βρυξέλλες μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
- Στην Πορτογαλία μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στο πρόσφατα επιβληθέν μνημόνιο, οι οποίες καλούνται από ακτιβιστικές ομάδες.
 -Στην Ιταλία και μέσα από τις εκλογές αναδύεται μια απολίτικη, ωστόσο δυναμική και μαζική αντίδραση.
- Στην Ισπανία πολλαπλασιάζονται οι αντιστάσεις με αιχμή του δόρατος τον αγώνα ενάντια στις εξώσεις.
- Στην Κύπρο και με προβληματικό τρόπο, μια αντίσταση αρχίζει να διαφαίνεται πίσω από τις συγκρούσεις των διεθνών κεφαλαίων που εδράζουν στο νησί.

2. Ιράκ. Δέκα χρόνια μετά:
-Εκτενή αναφορά στα τεκταινόμενα στην χώρα αυτή, δέκα χρόνια μετά την αμερικανοκίνητη στρατιωτική εισβολή.

3. Καταδίκη αντιρρησία συνείδησης στην Τουρκία και νέα ταλαιπωρία αντιρρησία συνείδησης στο Ισραήλ.


Download


http://liveradio.radiobubble.gr/2013/03/223.html

Ιράκ 10 χρόνια μετά…

Ας προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε την εικόνα του σημερινού Ιράκ.

Καταρχήν σύμφωνα με τη λίστα του περιοδικού Foreign Policy, για τα πιο αποτυχημένα κράτη, το Ιράκ εμφανίζεται στην 9^η θέση. Στην κορυφή της λίστας, δηλαδή στη χειρότερη μοίρα, εμφανίζονται η Σομαλία, το Κονγκό, το Σουδάν, το Τσαντ και η Ζιμπάμπουε.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το Ιράκ βρίσκεται σε χειρότερη θέση από χώρες όπως η Ακτή Ελεφαντοστού, η Ερυθραία, ή η Λιβύη παρά τον πρόσφατο πόλεμο. 

 

Τα χειρότερα στοιχεία σχετικά με το Ιράκ είναι η στρατιωτικοποίηση της χώρας (λόγω του πλήθους των δυνάμεων ασφαλείας και στρατιωτικών σωμάτων) και οι εσωτερικές συγκρούσεις (μεταξύ πολιτικών, εθνοτικών ή θρησκευτικών ομάδων),

Πάντως το 2007 το Ιράκ ήταν στην δεύτερη θέση αυτής της κατάταξης.

Βία - αντίσταση

Σε ότι αφορά τώρα τη βία και την αντίσταση, αν θέλουμε να δούμε τη σημερινή κατάσταση και πάλι μέσα από αριθμούς, οι τελευταίες επιθέσεις κατέληξαν με 56 νεκρούς και 200 τραυματίες. Οι περισσότερες ήταν με παγιδευμένα αυτοκίνητα εναντίον αμάχων πολιτών, σιιτών. Οι περισσότεροι νεκροί ήταν μπροστά στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων. 

Είναι φανερό ότι η βία είναι σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα σε σχέση με τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ σουνιτών-σιιτών το 2006-2007. Παρόλα αυτά η χώρα έχει γίνει ένα κράτος μόνιμης βίας, όπου οι αριθμοί ποικίλλουν ανάλογα με την περιοχή. Η επαρχία της Βαγδάτης συνεχίζει να είναι μια από τις πιο βίαιες. Όταν οι αριθμοί των θυμάτων μειώνονται για μερικούς μήνες, στη συνέχεια ξαφνικά αυξάνονται και πάλι. Για παράδειγμα πέρυσι το Μάρτιο έως Μάιο οι νεκροί ήταν 44, 54, 49, σχετικά χαμηλοί για το Ιράκ. Αλλά τον Ιούνιο είχαμε ξανά 147.

Η κυβέρνηση φαίνεται ανίσχυρη να αποτελειώσει την Αλ Κάιντα στο Ιράκ και άλλες αντάρτικες ομάδες, αλλά κι αυτές δεν μπορούν να διατηρήσουν τις επιθέσεις τους για πολλούς μήνες. Η Μοσούλη φαίνεται να είναι πιο βίαιη σε σχέση με την πρωτεύουσα, αλλά εκεί έχουμε λιγότερα παγιδευμένα αυτοκίνητα και περισσότερους πυροβολισμούς.

Το πολιτικό τοπίο σε εθνοθρησκευτικό καμβά

Νούρι Αλ Μαλίκι

Σε πολιτικό επίπεδο τώρα, ο Νούρι Αλ Μαλίκι κυριαρχεί στην πολιτική ζωή παρόλο που η συμμαχία της οποίας ηγείται είχε πάρει μόνο το 24,2% των ψήφων το 2010. Ο Μαλίκι επιβεβαιώνει την άποψη ότι το Ιράκ θα μπορούσε να κυβερνηθεί μόνο με σιδηρά πυγμή. Και η δική του φαίνεται να είναι ιδιαίτερα βάναυση, ενισχυμένη και από την συνέχιση της βίας. Ο πρωθυπουργός ευνοείται από ένα σύστημα εθνοτικής πολιτικής, όπου σιίτες, σουνίτες και κούρδοι, ψηφίζουν τα κόμματά τους χωρίς να εξετάζουν άλλες δυνατότητες.
Ο διαμοιρασμός της εξουσίας γίνεται ανάμεσα σε σιίτες και κούρδους, και αφήνει έξω τους σουνίτες. Και αυτό ήταν μια σταθερά, από τις πρώτες εκλογές. Βασικά οι σιίτες ελέγχουν την κεντρική κυβέρνηση από τη Βαγδάτη, ενώ οι Κούρδοι απολαμβάνουν την μεγαλύτερη αυτονομία που είχαν ποτέ στο βορρά. Όντας ο κυριότερος σιίτης ηγέτης, ο Μαλίκι φαίνεται να έχει σίγουρη την εξουσία, ιδιαίτερα λόγω του ελέγχου των δυνάμεων ασφαλείας και του στρατού.

Η αντιτρομοκρατική νομοθεσία είναι ένας αποφασιστικός μοχλός με τον οποίον η κυβέρνηση ελέγχει τους εχθρούς της ιδιαίτερα τους σουνίτες. Τα δικαστήρια εφαρμόζουν αδιακρίτως το άρθρο 4 αυτού του νόμου. Όποιος συμμετέχει σε τρομοκρατικές ενέργειες, ή τις προωθεί ή τις χρηματοδοτεί, καταδικάζεται σε θάνατο. Οποιοσδήποτε καλύπτει τέτοια εγκλήματα καταδικάζεται σε ισόβια.

Ο αντιτρομοκρατικός νόμος έχει χρησιμεύσει για την εξόντωση πολιτικών αντιπάλων, όπως συνέβη με τον σουνίτη αντιπρόεδρο Αλ Χασεμί που διέφυγε στην Τουρκία για να γλιτώσει από μια κράτηση, που είχε προκληθεί από μια καταγγελία αμφίβολης αξιοπιστίας. Ο Χασεμί καταδικάστηκε ερήμην δυο φορές σε θάνατο.

Άλλοι εχθροί του Μαλίκι έχουν απειληθεί να υποστούν την ίδια μοίρα.

Οι καταγγελίες για βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα είναι πολυάριθμες. Για την αστυνομία δεν είναι δύσκολο να πάρει ομολογίες δια της βίας. Η κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να ακυρώσει το άρθρο 4, παρά τις διαδηλώσεις της σουνιτικής κοινότητας. Σε αυτό έχει την υποστήριξη των κουρδικών κομμάτων.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας σουνιτών

Ξεσηκωμός σουνιτών και καταστολή

Από τον περασμένο Δεκέμβρη δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους των Νίνιβε, Ανμπάρ και Σαλαχεντίν, περιφέρειες κυρίως σουνιτικές, δυτικά, και βορειοδυτικά της Βαγδάτης. Κανέναν δεν εκπλήσσει ότι οι πιο σημαντικές εξεγέρσεις, μετά από εκείνη την «Ιρακινή Άνοιξη», τον Φλεβάρη του 2011, ξεσπούν στις δυτικές περιφέρειες της χώρας. Και είναι επειδή οι σουνίτες στο μετα-σανταμικό Ιράκ, βλέπουν έκπληκτοι να κλείνουν όλες οι πόρτες για δουλειά, ενώ ταυτόχρονα ανοίγουν όλες οι πόρτες της φυλακής. «Οι σουνίτες στο Ιρακ, είμαστε πλειοψηφία, μόνο στις φυλακές», λέει ο Μοχάμεντ Κασίμ Αμπίντ, κυβερνήτης της περιφέρειας στο Ανμπάρ.

Οι διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης άρχισαν το Δεκέμβριο του 2012 μετά τη σύλληψη των σωματοφυλάκων του Ραφί αλ Ισάουι, επιφανούς σουνίτη ηγέτη της κυβέρνησης.

Από τη Μοσούλη, ο Γκάνεμ Αλάμπεντ, συντονιστής των διαδηλώσεων στην πρωτεύουσα της επαρχίας Νίνιβε, κατήγγειλε με τη σειρά του τη δολοφονία με πυροβολισμούς του Μοχάμεντ Σάλεχ, από την αστυνομία στις 8 Μαρτίου. Την επομένη, το Human Rights Watch, πήρε συνέντευξη από διαδηλωτές που επιβεβαίωσαν αυτήν την κατάθεση και κατήγγειλαν επιθέσεις εκ μέρους των δυνάμεων ασφαλείας. Ιρακινοί στρατιώτες φέρονται να είχαν εμποδίσει την μεταφορά τραυματιών. Παρόμοια περιστατικά εκτυλίσσονται τους τελευταίους μήνες σε όλο το δυτικό κομμάτι της χώρας. Στις 25 του περασμένου Γενάρη στρατιώτες πυροβόλησαν και σκότωσαν 9 διαδηλωτές, καθώς άνοιξαν πυρ εναντίον διαδήλωσης στη Φαλούτζα, 60 χιλιόμετρα δυτικά της Βαγδάτης. 

Τραυματίας διαδηλωτής από την καταστολή στη Φαλούτζα, 25 Ιανουαρίου 2013

Ο Μαλίκι, μιμούμενος τον Άσαντ, κατήγγειλε «ξένους πράκτορες», για τις διαδηλώσεις, και όπως ο σύρος σύμμαχός του, προσπαθεί να «απομονώσει τον ιό». Κλείνουν τα σύνορα με Συρία και Ιορδανία, - που συνορεύουν με περιοχές σουνιτών – και εμποδίζεται ο τύπος να έχει πρόσβαση. Έχοντας έτσι τα πράγματα, οι εικόνες από τις διαδηλώσεις φτάνουν όπως αυτές από τη γειτονική Συρία: σε βίντεο παρμένα από κινητά τηλέφωνα και ανεβασμένα στο YouTube. Η αίσθηση του déjà vu αρχίζει να επικρατεί. Μέχρι και για «Ελεύθερο Ιρακινό Στρατό» αρχίζουν να μιλάνε κατ’ αντιστοιχία με τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» - την ένοπλη οργάνωση που συνενώνει την πλειοψηφία των σύρων αντικαθεστωτικών.

Οι κινητοποιήσεις στο Κιρκούκ είναι πολύ πιο μαζεμένες δεδομένου του μεικτού χαρακτήρα του πληθυσμού του. Παρόλα αυτά, αυτό δεν εμπόδισε τη δολοφονία του τοπικού συντονιστή των επιτροπών διαμαρτυρίας, του Μπουνιάν Αλ Ουμπάιντι, μπροστά στο σπίτι του πριν λίγες μέρες.

«Είναι ο πρώτος μας μάρτυρας σε αυτό το πρώτο στάδιο», λέει ο Άχμεντ Αλ Ουμπάιντι, μέλος της ίδιας φυλής και εκπρόσωπος του Κοινού Αραβικού Προγράμματος, της κυριότερης πολιτικής συμμαχίας που ενώνει 24 αραβικές οργανώσεις στο Κιρκούκ.

«Πρώτα υποστήκαμε την εισβολή των αμερικανών και μετά του Ιράν. Δεν είμαστε μπααθιστές αλλά δεν θέλουμε και να ζήσουμε υπό ένα καθεστώς που κυβερνάται από πολιτικούς πιστούς στην Τεχεράνη», καταγγέλλει αυτός ο παλιός αξιωματικός του στρατού του Σαντάμ Χουσεΐν.

Ο Ουμπάιντι αρνείται ότι οι εξεγέρσεις ωθούνται από τον πόλεμο στη γειτονική Συρία και επιμένει ότι αυτές «δεν διεκδικούν κάτι άλλο πέρα από τα δικαιώματα και τη δημοκρατία για όλους τους ιρακινούς».

Παρόλα αυτά ο βετεράνος ακτιβιστής δεν διστάζει να καταγγείλει την ανάπτυξη στην περιοχή,  της Μονάδας Τίγρις, μιας στρατιωτικής ομάδας αποτελούμενης από 60.000 άντρες, όλοι τους άραβες σιίτες.

« Ο Μαλίκι έχει αναπτύξει αυτή τη μονάδα στην περιοχή με τη δικαιολογία ότι εγγυάται την ασφάλειά μας, αλλά ο μοναδικός στόχος είναι η προστασία του καθεστώτος, σε περίπτωση που η κρίση οξυνθεί», διαβεβαιώνει ο Ουμπάιντι.

Η δε σύνοψή του για τις πρόσφατες κινητοποιήσεις είναι πολύ περιγραφική:

«Οι διαδηλωτές φύτεψαν μια χουρμαδιά και τώρα περιμένουν να μαζέψουν τους χουρμάδες»…

Η θανατική ποινή επανήλθε στο Ιράκ το 2005. Από τότε ο αριθμός των εκτελεσμένων έχει φτάσει τους 447. Μόνο το 2012 κρεμάστηκαν 129 κρατούμενοι. Εκατοντάδες περιμένουν στη σειρά…

Θρησκευτικοί δεσμοί

Από θρησκευτικής άποψης, κάθε χρόνο έχουμε προσκυνήματα στους ιερούς σιιτικούς τόπους Ναγιάφ και Κερμπάλα. Το σπουδαιότερο είναι όταν τιμάται ο θάνατος του Χουσεΐν στην μάχη της Κερμπάλα το 680 μ.Χ. Οι προσκυνητές σε αυτήν την περίπτωση είναι εκατομμύρια και ανάμεσά τους κάπου 600.000 ξένοι, πολλοί από αυτούς από το Ιράν. 

Προσκύνημα στην Κερμπάλα

Ο θρησκευτικός δεσμός μεταξύ Ιράν και Ιράκ (ένα Ιράκ που κυβερνιέται από σιίτες) είναι αδιάρρηκτος και βασίζεται σε αιώνες διώξεων.

Γεωπολιτικές περιπλοκές για τις ΗΠΑ

Ο νεοσυντηρητικοί των ΗΠΑ σκέφτονταν ότι ένα Ιράκ χωρίς τον Σαντάμ Χουσείν και με τους σιίτες να κυριαρχούν, θα ήταν ένας φυσικός σύμμαχος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, απέναντι στα υπόλοιπα σουνιτικά αραβικά καθεστώτα. Στο αποκορύφωμα της άγνοιάς τους, πολιτικοί σαν τον Γούλφοβιτς σκέφτονταν ότι ένα νέο Ιράκ θα μπορούσε στο μέλλον να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ. 

Πολ Γούλφοβιτς

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Οι νέοι Ιρακινοί ηγέτες είχαν την υποστήριξη του Ιράν από την εποχή της δικτατορίας του Σαντάμ. Όντας πια στην εξουσία, η σχέση τους είναι καλή με την Τεχεράνη. Γι’ αυτό λέγεται ότι το Ιράν είναι ο μεγάλος πολιτικός νικητής του πολέμου στο Ιράκ. Άλλοι τους απάλλαξαν από τον μισητό Σαντάμ που είχε ξεκινήσει τον πόλεμο εναντίον του Ιράν το 1980 και επέτρεψαν στην σιιτική πλειοψηφία να πάρει την εξουσία στη Βαγδάτη.

Από την απόσυρση των βορειοαμερικανικών στρατευμάτων, η επιρροή της Ουάσιγκτον έχει μειωθεί. Ούτε καν έχει καταφέρει να συνεργαστεί το Ιράκ στην απομόνωση του Ιράν στο πλαίσιο της καμπάνιας κυρώσεων για το ατομικό του πρόγραμμα.

Οικονομική διελκυστίνδα Αράβων - Κούρδων

Η κυβέρνηση παρουσίασε τον προϋπολογισμό τον Οκτώβριο του 2012. Δεν εγκρίθηκε παρά μόνο στις 7 Μαρτίου. Ο κυριότερος λόγος καθυστέρησης είναι η συζήτηση μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και της κουρδικής κυβέρνησης για την αποζημίωση που θα έπρεπε να πάρει το κουρδιστάν για τις πετρελαϊκές επιχειρήσεις που λειτουργούν στο βορρά της χώρας. Οι Κούρδοι ζητούσαν 3,5 δις δολάρια. Η Βαγδάτη προσέφερε μόνο 650 εκατομμύρια. Η κεντρική κυβέρνηση δεν ήταν πολύ γενναιόδωρη αλλά θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι εδώ και χρόνια κατηγορούν τους Κούρδους ότι υπέγραψαν μονομερώς συμφωνίες με ξένες επιχειρήσεις ή απλά πουλούσαν για την πάρτη τους μέρος της παραγωγής πετρελαίου. 

Πετρελαιοπηγές στο Κιρκούκ

Το καλύτερο που μπορεί να πει κανείς για τις σχέσεις αράβων και κούρδων είναι ότι δεν έχει ξεσπάσει (προς το παρόν) εμφύλιος πόλεμος για την πόλη του Κιρκούκ. Στην πραγματικότητα αυτή η σύγκρουση δεν έχει λύση γιατί καμιά από τις ομάδες δεν θα παραιτηθεί ποτέ από τον έλεγχο της πόλης, αλλά τουλάχιστον προς το παρόν αυτός ο ψυχρός πόλεμος διατηρείται.

Επίκειται εμφύλιος;

Πάντως, παραδόξως, το γεγονός ότι ένας εμφύλιος επίκειται είναι ένα από τα λίγα σημεία στα οποία συμφωνεί η πλειοψηφία των Ιρακινών.

«Γνωρίζουμε ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της καταστροφής και προετοιμαζόμαστε γι’ αυτό», ομολογεί ο Χαλίντ Σουάντι, κούρδος βουλευτής στη Βαγδάτη. Στο Κιρκούκ, 230 χιλιόμετρα βορεια της Βαγδάτης, Κούρδοι, Άραβες και Τουρκμένοι διεκδικούν την πόλη που έχει στα θεμέλιά της ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο. Περιμένοντας ένα δημοψήφισμα που αναβάλλεται από το 2007, το Κιρκούκ μαραζώνει σε μια νομική αβεβαιότητα καθώς υποφέρει από συνεχείς επιθέσεις αυτοκτονίας και επιλεκτικές δολοφονίες.

«Το Κιρκούκ δεν είναι παρά το μαύρο πηγάδι όπου σήμερα αντικατοπτρίζεται το Ιράκ», συνεχίζει ο κούρδος βουλευτής Σαουνί. «Δεν υπάρχει πολιτική συμφωνία, ούτε διάλογος, ούτε εμπιστοσύνη, ανάμεσα στις διάφορες κοινότητες».

Ο ηγέτης του Τουρκμενικού μετώπου Αρσάντ Αλ Σαλίχι και μοναδικός βουλευτής της μειονότητας στη Βαγδάτη λέει:

"Μετά την εισβολή όλοι περιμέναμε μια βελτίωση στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά το σίγουρο είναι ότι σήμερα, βρισκόμαστε νοκ-άουτ από το σύστημα. [...] Πιστεύουμε ότι επίκειται εμφύλιος πόλεμος και είμαστε πολύ τρομαγμένοι"

Το πετρέλαιο

Το 95% των εσόδων του ιρακινού κράτους προέρχεται από το πετρέλαιο. Η εξάρτηση είναι απόλυτη. Ο προϋπολογισμός έχει ως στόχο μια παραγωγή 2,9 εκατομμύρια βαρέλια με μια τιμή 90 δολάρια το βαρέλι. Πολλές φορές η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί ότι στόχος της είναι να έχει διάφορες πηγές εσόδων, όπως συνηθίζουν να λένε τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη, αλλά χωρίς πολλή επιτυχία. Το 60% του ΑΕΠ είναι από το πετρέλαιο. 

Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2012 το Ιράκ παρήγαγε 2,62 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως. Αυτό σημαίνει ότι όχι απλώς ξεπέρασε κατά πολύ την παραγωγή πριν την εισβολή αλλά πρόκειται για το μεγαλύτερο νούμερο από τη δεκαετία του 80. Το μεγαλύτερο μέρος λίγο πάνω από τα 2 εκατομμύρια έρχεται από το νότο. Τον Γενάρη η παραγωγή έπεσε στα 2,35 εκατομμύρια. Ίσως να έφτασε στο μάξιμουμ της παραγωγικής του ικανότητας.

Σε κάθε περίπτωση με την σημερινή τιμή του πετρελαίου αυτό διασφαλίζει μια συνεχή ροή χρημάτων. Μόνο τον Γενάρη μπήκαν στον κρατικό κορβανά 7,6 δις δολάρια από το πετρέλαιο. 

Η φτώχια

Το ποσοστό 23% του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας είναι άλλο ένα επίσημο νούμερο που πρέπει να αναθεωρηθεί προς τα πάνω, αν και από κάποια άποψη, δεν μπορούμε να αρνηθούμε την βελτίωση των τελευταίων ετών. Μια μελέτη της UNICEF φανερώνει μερικές από αυτές τις βελτιώσεις. Η θνησιμότητα παιδιών παρότι υψηλή, 37 τοις χιλίοις, εντούτοις έχει πέσει από το 45 τοις χιλίοις ένα χρόνο πριν. Το κλειδί είναι τα εμβόλια. Τα μισά παιδιά ηλικίας 18 έως 29 μηνών, εμβολιάστηκαν εγκαίρως. Αλλά αν και επιβιώνουν, οι συνθήκες ζωής πολλών είναι τρομερές. Ένα στα τέσσερα υποφέρει από κάποιο πρόβλημα ανάπτυξης εξαιτίας του υποσιτισμού. Μόνο οι περιπτώσεις ακραίου υποσιτισμού είναι 4%. 

Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων του ΟΗΕ, 1,9 εκατομμύρια Ιρακινοί, το 5,7%  του πληθυσμού, πεινάνε. Το ποσοστό όμως ήταν 7.1% πριν από τέσσερα χρόνια.

Παιδεία - αναλφαβητισμός

Στο δημοτικό, η παρουσία των κοριτσιών είναι πια μαζική. Σχεδόν ένα κορίτσι για κάθε αγόρι. 

Ιρακινές μαθήτριες σε μάθημα αγγλικών

Αλλά αυτή η παρουσία δεν εξασφαλίζει και τη σχολική επιτυχία. Αν και το 90% των παιδιών αρχίζουν το δημοτικό, μόνο το 40% το τελειώνουν. Στις αγροτικές περιοχές αυτό αφορά κυρίως τα κορίτσια. Προφανώς η χώρα χρειάζεται καλύτερα σχολεία και η κυβέρνηση δεν τα παρέχει.

Το πιο δύσκολο είναι να αντιμετωπιστεί η προηγούμενη υστέρηση. Το 30% των γυναικών μεταξύ 15 και 25 ετών είναι αναλφάβητες.

Ανεργία

Το επίσημο ποσοστό ανεργίας είναι 10% -  ένα εξωπραγματικό νούμερο που κανείς δεν πιστεύει. Κάποιες ανεξάρτητες αναλύσεις ανεβάζουν το ποσοστό σε 35% αλλά είναι αδύνατον να γνωρίζουμε το πραγματικό νούμερο. Το 2008 το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί των εργαζομένων ήταν 43%, ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στον κόσμο σε υπανάπτυκτα κράτη. Η εργασία στη δημόσια διοίκηση είναι πρακτικά μια μορφή πολιτικού ελέγχου και για να παραμείνουν πιστοί οι τοπικοί ηγέτες στην υπηρεσία της κυβέρνησης.

Η ανικανότητα της διοίκησης είναι ένας από τους κυριότερους παράγοντες για να εξηγηθεί το γιατί η χώρα ζει εξολοκλήρου από το εύκολο χρήμα του πετρελαίου.

Επίσης είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο το 58% του προϋπολογισμού για επενδύσεις τελικά εκτελείται.

Τουρκία, ο εμπορικός νικητής

Τέλος η Τουρκία είναι ο εμπορικός νικητής του πολέμου στο Ιράκ. Οι τουρκικές εξαγωγές αυξήθηκαν συνεχώς, χρόνο με το χρόνο, έως τα 10,8 δις δολάρια το 2012. Για την Τουρκία, ο γείτονάς της έχει εξελιχθεί σε μια βασική αγορά. Μόνο προς τη Γερμανία εξάγει περισσότερο. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών ποτέ δεν υπήρξαν καλές, αλλά ήταν λογικό οι τουρκικές επιχειρήσεις να εκμεταλλευτούν τους μεγαλύτερους πόρους που έχει τώρα το Ιράκ, εξαιτίας της μεγαλύτερης παραγωγής πετρελαίου. Και δεν είναι μόνο το εμπόριο. Οι τουρκικές επιχειρήσεις παρενέβησαν σε προγράμματα υποδομών που το 2012 ήταν αξίας 3,5 δις.

Επιμέλεια: Γ.Κ.

Πηγές:

¿Cómo es Irak hoy 10 años después de la invasión?

Irak al borde de una nueva guerra

ΒΙΝΤΕΟ: Λευτεριά στο Μπράντλεϊ Μάνινγκ (με αφορμή τις 1000 μέρες φυλάκισης)

Με αφορμή τη συμπλήρωση χιλίων ημερών φυλάκισης, ένα βιντεάκι για τον Μπράντλεϊ Μάνινγκ, το βορειοαμερικανό στρατιώτη που κατηγορείται ότι έδωσε απόρρητα αρχεία που αποκάλυπταν εγκλήματα πολέμου, στο Wikileaks.

http://www.bradleymanning.org/

Ακούστε επίσης συνέντευξη του Τζέρι Κόντον μέλους του Δικτύου Υποστήριξης στον Μπράντλεϊ Μάνινγκ, που είχε δώσει στην ομάδα Resistencias

http://resistencias2005.blogspot.gr/2012/05/resistencias-radiobubble-bradley.html

ΗΠΑ: Συνελήφθη και κρατείται γυναίκα επαγγελματίας στρατιωτικός που έγινε αντιρρησίας συνείδησης

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η στρατιωτικός των ΗΠΑ και αρνητής του πολέμου στο Ιράκ, Κίμπερλι Ριβέρα, συνελήφθη και κρατείται από τις 20 Σεπτεμβρίου όταν έφτασε σε ένα συνοριακό πέρασμα στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Η Κίμπερλι Ριβέρα επέστρεψε στις ΗΠΑ από τον Καναδά όταν το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο του Καναδά απέρριψε μια αίτηση να σταματήσει η απέλασή της, καθώς εκκρεμούσε αίτηση να παραμείνει για ανθρωπιστικούς λόγους και λόγους ευσπλαχνίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο δικηγόρος της Κίμπερλι Ριβέρα δήλωσε ότι αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης μεταξύ δύο και πέντε χρόνων.

Καθώς βρισκόταν σε άδεια από την υπηρεσία στο Ιράκ, στις αρχές του 2007, η Κίμπερλι Ριβέρα έφυγε από το στρατό χωρίς έγκριση και πήγε στον Καναδά με την οικογένειά της, όταν αποφάσισε ότι δεν μπορούσε πλέον ηθικά να συμμετέχει στον πόλεμο στο Ιράκ ή σε οποιανδήποτε άλλο πόλεμο. Στον Καναδά έκανε αίτηση για άσυλο ως πρόσφυγας, αλλά η αίτησή της απορρίφθηκε. Τον Ιανουάριο του 2009 διατάχθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα ειδάλλως θα αντιμετώπιζε απέλαση. Η απέλασή της αρχικά είχε αναβληθεί καθώς έκανε έφεση εναντίον αυτής της απόφασης.

Η Κίμπερλι Ριβέρα μίλησε δημοσίως για την αντίθεσή της στον πόλεμο στο Ιράκ ενόσω βρισκόταν στον Καναδά. Κατά την προσπάθεια να σταματήσει την απέλασή της, ο δικηγόρος της υπέβαλε στοιχεία για να δείξει ότι στρατιωτικό προσωπικό σε παρόμοιες καταστάσεις, που μιλά δημόσια σχετικά με τις αντιρρήσεις του στην δράση των ΗΠΑ στο Ιράκ, έχει υποστεί πιο σκληρή μεταχείριση από εκείνους που δεν το κάνουν, κατά την επιστροφή τους στις ΗΠΑ.

Εκκλήσεις για την απελευθέρωση της Κίμπερλι Ριβέρα μπορείτε να στέλνετε από το site του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας

H Κίνα εκμεταλλεύεται το ιρακινό πετρέλαιο

Η Εθνική Εταιρία Πετρελαίου της Κίνας, ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου της χώρας, και η βρετανική πετρελαϊκή BP ανέλαβαν την διαχείριση του μεγαλύτερου κοιτάσματος πετρελαίου του Ιράκ, στη Ρουμάιλα, στο πλαίσιο συμφωνίας που θα διαρκέσει 20 χρόνια, δήλωσε η ΕΕΠΚ με ανακοίνωσή της.

Η ΕΕΠΚ και η BP έχουν ως στόχο να αυξήσουν την παραγωγή στη Ρουμάιλα κατά 10% για να φτάσουν φέτος τα 1,17 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, σημειώνει η ανακοίνωση. Βρισκόμενο στο νοτιοανατολικό Ιράκ, το κοίτασμα στη Ρουμάιλα έχει αποδεδειγμένα αποθέματα της τάξης των 17.700 εκατομμυρίων βαρελιών.

Έτσι η Κίνα, η οποία υπέστη την επίθεση των Γάλλων και των Βρετανών αποικιοκρατών στους πολέμους του Οπίου, κατά τη διάρκεια του 19^ου αιώνα, την κατοχή από πολλές ξένες δυνάμεις το 1900, την αποικιοκρατία από την Γερμανία, την Ιαπωνία τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, τον 20^ο αιώνα και την στρατιωτική παρέμβαση των ΗΠΑ που υποστήριξαν το αντιδραστικό κόμμα του Kuomintang στη δεκαετία του ’40, τώρα συμμετέχει στην καταλήστευση του ορυκτού πλούτου του κατεχόμενου Ιράκ.

Πηγές: Xinhua , Lahaine

Αλληλεγγύη στον Μπράντλεϊ Μάνινγκ !

Στις 6 Ιουλίου 2010 ο στρατιώτης Μπράντλεϊ Μάνινγκ, ο οποίος είχε συλληφθεί στα τέλη Μαϊου στο Ιράκ, κατηγορήθηκε για τη διαρροή βίντεο τραβηγμένο μέσα από ελικοπτέρο των ΗΠΑ, από επίθεση σε αμάχους στο Ιράκ, στις 12 Ιουλίου 2007. Κατά την επίθεση εκείνη είχαν σκοτωθεί κάπου 12 άτομα συμπεριλαμβανομένων δύο μελών του προσωπικού του πρακτορείου Reuters, ενώ είχαν τραυματιστεί και δυο παιδιά. Το βίντεο μαζί με περαιτέρω υλικό δόθηκε στη δημοσιότητα στις 5 Απριλίου 2010, από την οργάνωση wikileaks  μέσα από το ειδικό site http://www.collateralmurder.com/ και προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Τώρα ο άνθρωπος που φέρεται να οδήγησε στην αποκάλυψη βρίσκεται κρατούμενος σε στρατιωτική βάση στο Κουβέιτ. Τον κατέδωσε ένας πρώην χάκερ, ο Άντριαν Λάμο.

για περισσότερες πληροφορίες δείτε:
Support Bradley Manning, Courageous Army Whistle-blower
http://www.bradleymanning.org/ 

Το συγκλονιστικό βίντεο υπάρχει σε δύο εκδοχές (συντομευμένη και πλήρη):

Καμπάνια ενάντια στην Air Italy

H Air Italy αναμίχθηκε στην δια της βίας μεταφορά με πτήση τσάρτερ που είχε ναυλώσει η Βρετανική υπηρεσία συνόρων, 39 Ιρακινών που είχαν αναζητήσει άσυλο στη Βρετανία, προς άγνωστο προορισμό στο Ιράκ, την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου από το Αεροδρόμιο Στάνστεντ.

«Επιχείρηση Rangat» ήταν το όνομα που έδωσε στην πτήση τσάρτερ η Βρετανική Υπηρεσία Συνόρων.

Το Ιράκ είναι ένας από τους πιο επικίνδυνα μέρη στον κόσμο. Από το 2003 περισσότεροι από 186.924 άμαχοι έχουν χάσει τη ζωή τους και παρόλο που ο πόλεμος υποτίθεται ότι έχει τελειώσει, δεν υπάρχει «ειρήνη» και οι θάνατοι συνεχίζονται καθημερινά ή κάθε εβδομάδα.

Η NCADC καλεί τους παραλήπτες αυτού του μηνύματος να κάνουν γνωστά τα αισθήματά τους προς την Air Italy.

Παρακαλούμε τηλεφωνήστε, στείλτε Fax ή e-mail στην Air Italy

Giuseppe Gentile President & C.E.O.

info@airitaly.it

customercare@airitaly.it

Phone from UK: 00 + 39 + 0331 211 011

Fax from UK:       00 + 39 + 0331 211 019

Πηγή του μηνύματος:

National Coalition of Anti-Deportation Campaigns (NCADC)

110 Hamstead Road

Birmingham

Ακολουθεί πρότυπο μηνύματος διαμαρτυρίας στα αγγλικά (γραμμενο από την NCADC).

Att: Giuseppe Gentile President & C.E.O. Air Italy

Air Italy
Corso Sempione, 111 21013
Gallarate (Va)
Italia

Dear Mr. Gentile,

I am appalled to hear that your company Air Italy was involved in the forcible removal by a charter flight leased to UK Border Agency of 39 Iraqi's who had sought asylum in the UK to an unknown destination in Iraq on Wednesday 14^th October from Stansted Airport in the United Kingdom.

'Operation Rangat'  was the name given to the charter flight by the UK Border Agency.

I am concerned, as a member of the public and as well as a potential customer, that this involvement will damage Air Italy’s reputation. 

Many of the cases of failed seekers of asylum from Iraq, have suffered from inadequate legal representation, poor translation facilities and a stubborn refusal by UK Border Agency to face the realities of the devastation Iraq has suffered since 2003 all these factors have seriously disadvantaged seekers of asylum from the Iraq in the UK context. 

 

Iraq is one of the most deadly places in the world. Since 2003 over 186,924 civilian lives have been lost and though the war is assumed to be over, there is no 'peace' and deaths continue daily/weekly.

 

USA 2008 Country Reports on Human Rights Practices in Iraq

Significant human rights problems were reported: a climate of violence; misappropriation of official authority by sectarian, criminal, and extremist groups; arbitrary deprivation of life; disappearances; torture and other cruel, inhuman, or degrading treatment or punishment; impunity; poor conditions in pre-trial detention and prison facilities; denial of fair public trials; arbitrary arrest and detention; arbitrary interference with privacy and home; other abuses in internal conflicts; limitations on freedoms of speech/press/assembly, and association due to sectarianism/extremist threats and violence; restrictions on religious freedom; restrictions on freedom of movement; lack of transparency and widespread, severe corruption at all levels of government; constraints on investigations of alleged violations of human rights; discrimination against and societal abuses of women, and ethnic and religious minorities; human trafficking; societal discrimination and violence against individuals based on sexual orientation; and limited exercise of labour rights.

Insurgent and extremist violence, coupled with weak government performance in upholding the rule of law, resulted in widespread and severe human rights abuses. Terrorist groups such as AQI and other extremist elements continued to launch attacks against Shia and Sunnis, fuelling sectarian tensions and undermining the government's ability to maintain law and order. Extremist and AQI attacks against Sunni SOI and tribal leaders and offices rose during the year. Extremists and AQI also conducted high-profile bombings near Shia markets and mosques and killed Shia religious pilgrims. Shia militias and armed paramilitary groups, some substantially incorporated into the ISF, also frequently attacked civilians and government officials. Religious minorities, sometimes labelled "anti-Islamic," were caught in the violence. During the year, despite some reconciliation and easing of tensions in several provinces, the government's human rights performance consistently fell short of according citizens the protections provided for by the law.

However lucrative the arrangement between Air Italy and the UK Border Agency is, participating in the forced removal of people to a country still in turmoil, where gross human rights occur daily, Air Italy stands to seriously damage its corporate image. 

I am concerned that Air Italy may consider this operation of leasing planes to UKBA from a purely profit perspective, and may not be aware that many of the people you will be transporting are being returned to a situation where they - on all available evidence - can face torture and even death.  

I would therefore urge Air Italy to reconsider its' involvement, present and future, in such schemes, until your company has fully appraised itself of the available evidence. There seems a great risk that negative media attention to the outcomes of such 'deportation charters' to war zones could be commercially damaging for Air Italy.

I would ask you Mr. Gentile, to immediately call a board meeting of Air Italy to discuss the issue of forcibly removing refused seekers of asylum from the UK, with a view to Air Italy, stopping the practice of leasing its' planes to UK Border Agency.

Yours Sincerely,

Name:

Address:

City:                                                                                          Postcode:

Country:                                                                                   Date:

 

Η θεμελίωση μιας νέας συνταγματικής τάξης στο Ιράκ. Είναι δυνατή η άσκηση συντακτικής εξουσίας σε συνθήκες κατοχής;

Επιβάλλοντας την «Δημοκρατία».

Η εισβολή και κατοχή του Ιράκ συνοδεύτηκε εξ αρχής από μια προσπάθεια εισαγωγής θεσμών του κράτους δικαίου, έτσι ώστε το εγχείρημα της ανατροπής του Σαντάμ να εμφανιστεί ως απελευθέρωση του ιρακινού λαού και επιβολή της δημοκρατίας. Κομβικό σημείο στη διαδικασία εισαγωγής των θεσμών του κράτους δικαίου απετέλεσε η διαδικασία θέσπισης ενός νέου συντάγματος στο Ιράκ το οποίο άρχισε να ισχύει μετά από δημοψήφισμα στις 15 Οκτώβρη 2005. Το προηγούμενο σύνταγμα είχε θεσπιστεί το 1970 μετά την ανάληψη της εξουσίας από το Μπάαθ και είχε το χαρακτήρα προσωρινού συντάγματος. Ωστόσο ποτέ δεν εφαρμόστηκε ουσιαστικά ούτε και απετέλεσε πραγματικό όριο στην άσκηση εξουσίας από το κόμμα Μπάαθ και τις πολιτικές δομές του καθεστώτος.

Η διαδικασία θέσπισης του νέου συντάγματος περιλάμβανε μια μεταβατική περίοδο διοίκησης κατά την οποία η κυβερνητική εξουσία ήταν στα χέρια ενός οργάνου διορισμένου από τις δυνάμεις κατοχής (Κυβερνητικό Συμβούλιο) που λειτουργούσε σύμφωνα με τους κανόνες του «νόμου για τη διοίκηση του Ιράκ κατά τη μεταβατική περίοδο». Οι υποστηρικτές του σχεδίου μετάβασης του Ιράκ στη δημοκρατία δε δίστασαν να χαρακτηρίσουν το κείμενο του νόμου ως «προσωρινό σύνταγμα» ανατρέχοντας στα προηγούμενα της Ιαπωνίας και Γερμανίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο τα προσωρινά συντάγματα κατά τις περιόδους μετάβασης από ένα απολυταρχικό καθεστώς σε καθεστώς αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας παίζουν ένα συγκεκριμένο ρόλο και εμπεριέχουν ορισμένες ιδιότητες που καθιστούν τη διαδικασία μετάβασης υπό των έλεγχο αντιπροσωπευτικών πολιτικών σωμάτων.

Τι είναι ένα «προσωρινό σύνταγμα».

Τα «προσωρινά συντάγματα» αποσκοπούν να θέσουν υπό δημοκρατικό έλεγχο μια διαδικασία που από τη φύση της δεν είναι απόλυτα δημοκρατική. Πιο συγκεκριμένα οι διακηρύξεις των συνταγματικών κειμένων, με τις οποίες διατυπώνεται η βούληση για την εγκαθίδρυση μιας νέας συνταγματικής τάξης, θέτουν πάντα το ζήτημα του «υποκειμένου» που εκφράζεται και εν ονόματι ποίου ομιλεί. Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε απόφαση μιας συνέλευσης συντακτικού χαρακτήρα εγείρει ερωτήματα που αφορούν στη νομιμοποίηση της απόφασης και της διαδικασίας που καταλήγει στη θέσπιση ενός νέου συντάγματος. Η διαφορά ανάμεσα στη νομιμοποίηση μιας ήδη συντεταγμένης εξουσίας και τη νομιμοποίηση της συντακτικής εξουσίας, συνίσταται στο ότι δεν υπάρχει κάποιο εξωτερικό ως προς τη συντακτική εξουσία σημείο αναφοράς με βάση το οποίο να κρίνουμε τη διαδικασία και την απόφαση. Εάν θεωρήσουμε ότι η νομιμοποίηση του εγχειρήματος θεμελιώνεται στην ύπαρξη του Λαού, θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στο ερώτημα σχετικά με το θεμέλιο της εξουσίας του λαού να θέσει ένα νέο σύνταγμα, ως αποτέλεσμα μιας διαδικασίας η οποία δεν θεωρεί τη συντακτική εξουσία ένα απλό γεγονός [factum] που κρίνεται αποκλειστικά από την επιτυχία του. Εάν μετατοπίσουμε το θεμέλιο στο ίδιο το Σύνταγμα και θεωρήσουμε ότι το σύνταγμα μέσω του διακηρυκτικού χαρακτήρα κάποιων διατάξεων, μορφοποιεί το νέο πολιτικό υποκείμενο που ονομάζεται λαός, τότε δεν απαντούμε στο ερώτημα σχετικά με το θεμέλιο της εξουσίας του ίδιου του συντάγματος. Έχουμε ένα κύκλο από την περιφέρεια του οποίου δεν προκύπτει κανένα σημείο που να υπερβαίνει την αυτό-αναφορικότητα του φαινομένου της συντακτικής εξουσίας. Η απόφαση μιας συντακτικής συνέλευσης δημιουργεί μια νέα «κατάσταση» που θεμελιώνεται στην απόφαση καθεαυτή χωρίς αναγωγή σε μια διαδικασία που είναι προγενέστερη ή εξωτερική ως προς την απόφαση. Η στιγμή της απόφασης δεν θεμελιώνεται σε κανόνες που έχουν διατυπωθεί πριν από τη συγκρότηση της συντακτικής συνέλευσης. Η συνέλευση καθορίζει τους διαδικαστικούς κανόνες λήψης αποφάσεων στο εσωτερικό της καθώς και το περιεχόμενο των κανόνων του νέου συντάγματος, αλλά και της διαδικασίας με την οποία αυτό τίθεται σε ισχύ. Τη στιγμή της απόφασης το συντακτικό υποκείμενο δεν δεσμεύεται από την προηγούμενη «κατάσταση».

Ένα «προσωρινό σύνταγμα» λοιπόν αποσκοπεί να θέσει τους διαδικαστικούς και ουσιαστικούς εκείνους κανόνες που δεν θα επιτρέψουν κατά τη μεταβατική περίοδο στους εκπροσώπους του παλαιού καθεστώτος να εκμεταλλευτούν τη δεσπόζουσα θέση τους έτσι ώστε να κυριαρχήσουν και στη διαδικασία θέσπισης του νέου συντάγματος διαιωνίζοντας την πολιτική κυριαρχία τους στο καθεστώς που θα προκύψει. Για παράδειγμα στη Νότιο Αφρική κατά την περίοδο μετάβασης από το Απαρχάιντ στο νέο πολιτικό καθεστώς, το προσωρινό σύνταγμα που ίσχυσε μέχρι τη σύνταξη του οριστικού περιείχε 34 βασικές αρχές που δέσμευαν όλα τα πολιτικά κόμματα και κινήματα που έλαβαν μέρος στη διαδικασία και το τελικό κείμενο του οριστικού συντάγματος τέθηκε σε δημοψήφισμα και επικυρώθηκε από μια δημοκρατικά εκλεγμένη βουλή με πλειοψηφία 2/3. Φυσικά, το περιεχόμενο ενός «προσωρινού συντάγματος» και η θέση του σε ισχύ οφείλεται σε συμφωνίες μεταξύ όσων έχουν προεπιλεγεί να συμμετέχουν στις συνομιλίες που αφορούν τη μετάβαση της πολιτικής εξουσίας, προεπιλογή που δεν έχει πάντα τα χαρακτηριστικά της εκλογής αλλά περιλαμβάνει και την απευθείας τοποθέτηση από τις κομματικές ή κινηματικές ελίτ που έχουν αναδειχθεί τα προηγούμενα χρόνια. Στόχος πάντως ενός προσωρινού συντάγματος είναι να μετατρέψει τη νομιμοποίηση των ελίτ που συμμετέχουν στο πρώτο στάδιο της διαδικασίας και βασίζεται στην «αυθεντία» που έχουν κατακτήσει σε συμβολικό επίπεδο λόγω της θέσης ή αντί-θεσης απέναντι στο προηγούμενο καθεστώς, με τη νομιμοποίηση που βασίζεται στη συμμετοχή όλων των πολιτών.

«Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού…».

Στο Ιράκ εξαρχής η διαδικασία δεν είχε αυτά τα χαρακτηριστικά. Το Κυβερνητικό Συμβούλιο και η επιτροπή που συνέταξε το «προσωρινό» και οριστικό σύνταγμα τοποθετήθηκαν από τις αρχές κατοχής με δικαίωμα veto ως προς το περιεχόμενο τους. Οι δυνάμεις κατοχής είχαν τον καθοριστικό ρόλο στην επιλογή των προσώπων που στελέχωσαν αυτά τα όργανα. Μάλιστα ο Πωλ Μπρέμερ –πολιτικός διοικητής του Ιράκ- άσκησε veto όταν οι συντάκτες του συντάγματος πρότειναν μια διατύπωση σχετικά με την ισχύ του ισλαμικού δικαίου στο νέο «Ιράκ» με την οποία δεν συμφωνούσε. Επιπλέον και η διαδικασία καθορίστηκε από τα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια που έθεσαν οι δυνάμεις κατοχής, οι οποίες απείλησαν ότι θα καθυστερήσουν τη μετάβαση της εξουσίας σε μια εκλεγμένη κυβέρνηση εάν τα μέλη της επιτροπής δεν αποφάσιζαν εντός των ορίων που τους είχαν θέσει. Απειλή που τέθηκε όταν οι Σιίτες που συμμετείχαν στην επιτροπή ζήτησαν να υπάρξει δημόσια διαβούλευση σχετικά με το περιεχόμενο του συντάγματος. Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι η διαδικασία επιλογής των μελών αυτών των οργάνων άφησε απέξω τα κόμματα των αράβων εθνικιστών, τη ριζοσπαστική πτέρυγα των Σιιτών και κάποιους από τους Σουνίτες. Η σύνθεση δε αυτών των σωμάτων παρέμεινε σταθερή καθόλη τη διαδικασία μετάβασης χωρίς καμία ουσιαστική προσπάθεια διεύρυνσης. Ακόμη και η συμβολική νομιμοποίηση που απολαμβάνουν όσοι συμμετέχουν στα αρχικά στάδια σύνταξης ενός προσωρινού συντάγματος, στο Ιράκ εμφανίζεται εξαιρετικά ασθενής. Η προσπάθεια σύνταξης του νέου συντάγματος ήταν λοιπόν εξαρχής καθοδηγούμενη και οριοθετημένη, στερώντας από τη συντακτική διαδικασία όλα τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει για να θεωρηθεί μια δημοκρατική διαδικασία που αφορά τον Λαό του Ιράκ και όχι απλά τους συνεργάτες των Αρχών Κατοχής. Οι ουσιαστικοί και διαδικαστικοί κανόνες που περιείχε το προσωρινό σύνταγμα σε καμία περίπτωση δεν αμφισβήτησαν την πρωτοκαθεδρία των δυνάμεων κατοχής ως προς τη σύνταξη του οριστικού συντάγματος. Με τον τρόπο αυτό και η διαδικασία θέσπισης του νέου συντάγματος απετέλεσε αναπόφευκτα ένα εργαλείο επιβολής και όχι απελευθέρωσης παρά τις διακηρύξεις των εμπνευστών του.

Χρήστος Παπαστυλιανός.