Μια συζήτηση με τον επί διετίας κάτοικο Νότιας Κορέας Πάνο Κουνενάκη για
την μορφή και το περιεχόμενο της πρόσφατης έντασης στην περιοχή της
κορεατικής χερσονήσου και τους κινδύνους που εμπεριέχει.
O Πάνος Κουνενάκης είναι μέλος της ομάδας Resistencias
Το Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο και οι εκδόσεις Εξάρχεια
σας προσκαλούν την Δευτέρα 11 Μαρτίου 2013, ώρα: 7.30 μμ στην παρουσίαση των βιβλίων της VandanaShiva:
Πόλεμοι για το νερό
Η αρπαγή της σοδειάς
Τα βιβλία θα παρουσιάσουν οι:
Γιάννης Σχίζας
Βαγγέλης Πισίας
Νίκος Κατσιαούνης
Νίκος Ντάσιος
Η παρουσίαση θα γίνει στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37 & Σόλωνος, τηλ. 210 3802644
Η VandanaShiva,
μια από τις σπουδαιότερες φυσικούς επιστήμονες της Ινδίας, είναι
διάσημη διανοούμενη και ακτιβίστρια που ασχολείται με περιβαλλοντικά
θέματα. Το 1993 κέρδισε το Εναλλακτικό Νόμπελ Ειρήνης. Είναι ηγετικό στέλεχος του Διεθνούς Φόρουμ για την Παγκοσμιοποίηση. Διευθύνει το Ίδρυμα Έρευνας για την Επιστήμη, την Τεχνολογία και την Πολιτική Φυσικών Πόρων και έχει γράψει πολλά βιβλία γύρω από το περιβάλλον, τη γεωργία αλλά και τα δικαιώματα.
Έχουν γράψει για αυτήν:
«Μια από τις πιο ριζοσπαστικές γυναίκες της επιστήμης παγκοσμίως» TheGuardian
«Η Shivaέχει
αφιερώσει τη ζωή της στον αγώνα για τα δικαιώματα των απλών ανθρώπων
στην Ινδία. Η ασυγκράτητη διάνοιά της και το αφοπλιστικό φιλικό και
προσιτό ύφος της την έχουν κάνει έναν πολύτιμο υπερασπιστή των φτωχών
ανθρώπων σ' ολόκληρο τον αναπτυσσόμενο κόσμο» MsMagazine
Η VandanaShiva είναι μια έκρηξη δημιουργικής ενέργειας και διανοητικής ισχύος» TheProgressive
Μάλι : Οι νέες ισορροπίες μετά την γαλλική επέμβαση. Βρετανία : 3500 συνδικαλιστές φακελώθηκαν απο ιδιωτικές εταιρίες με τη βοήθεια τμημάτων Human Resources και της ασφάλειας. Νότια Αφρική: Αναδυόμενο κύμα απεργιών και διεκδικήσεων απο εργάτες και αγρότες. Ινδία: Οι επιλεκτικές και κρυφές θανατικές ποινές και η κουλτούρα της εκδίκησης απο το ινδικό καθεστώς Τουρκία: Μεγάλη απεργία σε ανθρακωρυχείο μετα απο θανατηφόρο εργατικό ατύχημα
Κινηματικό Δελτίο απο την ομάδα Ρεσιστένσιας: 1) Νότια Κορέα: Η άγνωστη ιστορία της κορεατικής ''Γαλλικής Κομμούνας'' ή αλλιώς η Σφαγή της Γκουαντζού τον Μάιο του 1980. 2) Ιαπωνία: Αλλαγές στην πολιτική σκηνή της Ιαπωνίας με φόντο τις σινοιαπωνικές κόντρες. 3) Κίνα: Κινητοποιήσεις σε εργοστάσιο με την αφορμή ενος άρθρου. 4) Γαλλία: Απελευθέρωση του Ζόρζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα 5) Παλαιστίνη: Μια διαφορετική κατάληψη στο διαμέρισμα Ε1 που προοριζεται για εποικισμό απο τον ισραηλινό στρατό. 6) Εκουαδόρ: Ο Κορέα προχωράει προς νεα εκλογική νίκη. Οι αποκρατικοποιήσεις και το χτίσιμο του κράτος προνοιας συνεχίζονται. 7)Ονδούρα: Δολοφονία δικηγόρου υπερασπιστή 3 αγροτικών κοπερατίβων
Ηχογραφημένη η εκπομπή της Παρασκευής 26/10 με θέμα:
Βιρμανία: Διαδικασίες ειρήνευσης
-Ποιες είναι οι πολιτικές εξελίξεις στην Βιρμανία αυτή την περίοδο ?
-Για
ποιόν λόγο η στρατιωτική δικτακτορία επιδιώκει ειρήνευση με την
αντιπολίτευση και με τις πάμπολλες επαναστατημένες εθνότητες ?
-Πως προδιαγράφεται το μέλλον για αυτή την μακρινή σε εμάς χώρα?
Την εισήγηση επιμελείται ο Γιώργος Σκ.
Ο Γιώργος Σκ, ακαδημαϊκός και μέλος της ομάδας Resistencias.
Ποιο το ιστορικό της χώρας αυτής η οποία αποτέλεσε σημείο αναφοράς της ενθάδε εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973; Ποια η γεωπολιτική της θέση της και πόση βαρύτητα έχει η τελευταία στην επιλεγόμενη πολιτική ? Ποιες οι πολιτικές δυνάμεις και ποιες οι κοινωνικές συγκρούσεις σήμερα;
Την ευθύνη της παρουσίασης έχει ο Γιώργος Σ, ο οποίος παρακολουθεί επί μακρόν την ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας.
Ο Γιώργος Σ. είναι ακαδημαϊκός και μέλος της ομάδας Resistencias.
Κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις πολιτικών κρατουμένων σε όλο τον
κόσμο με κοίνο γνώρισμα τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, τις μή
στοιχειοθετημένες κατηγορίες και τις εξοντωτικές ποινές...
Ηχογραφημένη η εκπομπή της ομάδας διεθνιστικής αλληλεγγύης
Resistencias, μέσα από την διαδικτυακή συχνότητα του Radiobubble, με
θέμα την ΒΙΡΜΑΝΙΑ. Ο Γιώργος (μέλος της ομάδας), αναλύει την κοινωνική,
πολιτική και πολιτισμική κατάσταση που επικρατεί σε αυτή την μακρινή και
άγνωστη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας.
Πώς η φυσική γεωγραφία μπορεί να διαμορφώσει μοντέλο παραγωγής;
Γιατί η πλούσια σε φυσικούς πόρους Ινδονησία είναι φτωχή και πώς η φτωχή σε φυσικούς πόρους Ιαπωνία είναι πλούσια;
Είναι τα τελευταία βίαια επεισόδια στην Κορέα αποτέλεσμα κοινωνικών εξελίξεων και στις δυο πλευρές των συνόρων;
Αναφορά στις μονοκαλλιέργειες και στις μεγάλες γαιοκτησίες στις Φιλιππίνες και οι συνέπειες τους ως προς την κοινωνική διαστρωμάτωση και το επίπεδο ζωής...
H 4η εκπομπή συγκεντρώνεται στην νοτιοανατολική Ασία και την κορεατική χερσόνησο...
Η φυλάκιση για «κλοπή» σκουπιδιών στο Βέλγιο, οι πρόσφατες διαδηλώσεις στην Wall Street στις ΗΠΑ, οι ανησυχίες των ακροδεξιών στο Ισραήλ μην τυχόν και πέσει το καθεστώς Άσαντ στην Συρία, οι αυτοκτονίες λόγω κατασχέσεων στο Καζακστάν, και μια πιο εκτενής αναφορά στο Μεξικό με αφορμή την επίσκεψη του Χαβιέρ Ελοριάγα (συνεκδότη του ζαπατιστικού περιοδικού Rebeldia) είναι ανάμεσα σε άλλα τα θεματα που συζητήθηκαν στην εκπομπή της 1ης Ιουνίου.
Πιθανότατα οι ιστορικοί του μέλλοντος θα την καταγράψουν ως την πιο αθόρυβη και αποτελεσματική μέθοδο οικονομικής διείσδυσης, τουλάχιστον όπως εκδηλώθηκε στα αρχικά της στάδια. Χωρίς φανφάρες και φουσάτα, ιεραπόστολους ή ιδεολογικές προφάσεις οποιασδήποτε χροιάς, το κινέζικο κεφάλαιο φαίνεται ότι βρήκε τον δικό του μοναδικό τρόπο ν’ ανοιχτεί στον κόσμο και ειδικότερα στην Αφρική. Τηρώντας αυστηρά γραμμή πολιτικής ουδετερότητας και με μοναδικό όπλο τις επενδύσεις, μέσα σε δυο δεκαετίες έχει καταφέρει να απλωθεί σε ολόκληρο το γεωγραφικό πλάτος και μήκος της ηπείρου, από την Αλγερία μέχρι τη Νότια Αφρική, κι από τη Σενεγάλη μέχρι την Αιθιοπία, εξασφαλίζοντας σημαντική παρουσία σε χώρες με τα πιο ποικίλα καθεστώτα και τις πιο διαφορετικές ιστορικές διαδρομές. Σε αντίθεση με τους άλλους ισχυρούς πλανητικούς «παίκτες» που κατά κανόνα συνδέουν τις επενδύσεις τους με τον πολιτικό έλεγχο που θα τις διασφαλίσει, οι Κινέζοι δεν δείχνουν να διακατέχονται από ανάλογες προκαταλήψεις. «Business comes first« («Οι μπίζνες προηγούνται») και η έμπρακτη αποχή από κάθε ανάμειξη σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής είναι ένα κλειδί που φαίνεται να ανοίγει όλες τις πόρτες.
Από το κινέζικο ενδιαφέρον δεν διαφεύγουν – τουναντίον – ούτε ακραία διεφθαρμένα καθεστώτα όπως αυτό της Νιγηρίας, ούτε εξόχως ασταθείς περιοχές όπως τα σπαρασσόμενα από εμφύλιους πολέμους Κονγκό και Σουδάν. Σ’ αυτά τα τρία κράτη εξάλλου βρίσκεται συγκεντρωμένη η ναυαρχίδα των κινεζικών επενδύσεων στην Αφρική - πάνω από 5 δισ. δολάρια στο καθένα - ποσά κολοσσιαία για αφρικανικά δεδομένα, αν σκεφτεί κανείς ότι το ΑΕΠ του Κονγκό για παράδειγμα ανήλθε μόλις στα 11,5 δισ. δολάρια το 2008. Το πετρέλαιο πρωτίστως, αλλά και άλλες δυσεύρετες πρώτες ύλες, απαραίτητες στην εκρηκτικά αναπτυσσόμενη κινεζική βιομηχανία αιτιολογούν το ρίσκο. Η κορυφή του παγόβουνου
Αν ωστόσο είναι αδιαμφισβήτητη η πλήρης αδιαφορία των Κινέζων ιθυνόντων για τα κοινωνικά μοντέλα και τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς των κυβερνήσεων με τις οποίες συνεργάζονται, φαίνεται ότι στον τομέα των εργασιακών σχέσεων έχουν ξεκάθαρη άποψη και προσπαθούν μάλιστα να την επιβάλουν δυναμικά. Την περασμένη Κυριακή, Η Εποχή δημοσίευσε άρθρο για τη Ζάμπια όπου έντεκα εργάτες σε ορυχείο κινεζικών συμφερόντων πυροβολήθηκαν από μπράβους της εταιρείας επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για ζητήματα μισθολογικά. Το περιστατικό αυτό δεν είναι ωστόσο παρά η (ακραία) κορυφή του παγόβουνου. Από τις πιο διαφορετικές γωνιές της ηπείρου πληθαίνουν οι καταγγελίες για συστηματική παραβίαση εργατικών δικαιωμάτων από τις κινεζικές επιχειρήσεις. Απλήρωτες υπερωρίες, προσλήψεις χωρίς γραπτές συμφωνίες, αυθαίρετες περικοπές μεροκάματων. Στην Κένυα, αγρότες μπλοκάρανε έργα οδοποιίας απαιτώντας νερό για τα κοπάδια τους. Ο Κινέζος εργολάβος είχε κλείσει την πρόσβαση στο μοναδικό πηγάδι της περιοχής με το αιτιολογικό ότι βρισκόταν μέσα στην ακτίνα του εργοταξίου. Οι κοινότητες των Τουαρέγκ στον βόρειο Νίγηρα - μάλλον όχι τυχαία - έχουν μετονομάσει σε Γκουαντάναμο την κινεζική εταιρεία εξόρυξης ουρανίου SOMINA που δραστηριοποιείται εκεί. Ενώ στη Ναμίμπια, κάποιοι εργάτες που ζήτησαν άδεια ασθενείας άκουσαν έκπληκτοι τον Κινέζο διευθυντή να τους νουθετεί «να υπομένουν τώρα ώστε να μπορέσουν οι ερχόμενες γενιές ν’ απολαύσουν καλύτερα τη ζωή».
Η αυξανόμενη δυσφορία απέναντι σ’ αυτές τις πρακτικές σε μια ήπειρο που δεν φημίζεται δα για το υψηλό επίπεδο σεβασμού των εργατικών δικαιωμάτων, αποτελεί ακόμα μεγαλύτερο κόλαφο για την κινεζική εργοδοσία. Όσο για τις αντιδράσεις των γηγενών, εκτός από τις συλλογικές μορφές δράσης, έχουν αρχίσει να ακολουθούν και πιο αμφιλεγόμενους δρόμους. Στην Αγκόλα για παράδειγμα, καταγράφεται τελευταία μια έντονα αυξητική τάση στοχευμένων ληστειών και απαγωγών σε βάρος της πολυπληθούς κινεζικής παροικίας. Το σίγουρο είναι ότι όλα τα σημάδια συνηγορούν ότι το σινο-αφρικανικό ειδύλλιο έχει πλέον αρχίσει να ξεθωριάζει.
* Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους περιμένουν
να μας σώσουν οι Κινέζοι κεφαλαιοκράτες
Το ανθρακωρυχείο δούλεψε εντατικά για κάποιο διάστημα, η παραγωγή κρίθηκε ικανοποιητική και, ως εκ τούτου, η εργοδοσία ανακοίνωσε στο προσωπικό ότι θα είναι ελεύθερο από υποχρεώσεις για μερικές μέρες. Αυτό που δεν είπε είναι ότι δεν θα καταβάλονταν ημερομίσθια κατά το διάστημα της αργίας.
Όταν οι ανθρακωρύχοι επέστρεψαν στη δουλειά και ζήτησαν τους μισθούς των προηγούμενων ημερών, άκουσαν έκπληκτοι από την εργοδοσία ότι δεν πληρώνονται. Τότε άρχισαν οι διαμαρτυρίες. Ένας μάρτυρας είπε ότι εκτοξεύτηκαν πέτρες προς τους ανθρώπους της εργοδοσίας. Τα αφεντικά όμως αντέδρασαν δραστικά. Οι μπράβοι τους πυροβόλησαν στο ψαχνό και τραυμάτισαν σοβαρά 11 εργάτες.
Το θλιβερό γεγονός συνέβη γύρω στα μέσα Οκτωβρίου, σε ανθρακωρυχείο της Ζάμπια (νότια Αφρική), που είναι κινέζικης ιδιοκτησίας. Κινέζοι ήταν και οι μπράβοι που πυροβόλησαν. Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια ο κινέζικος καπιταλισμός δραστηριοποιείται έντονα στην εκμετάλλευση των ορυκτών πόρων της αφρικανικής ηπείρου, αναζητώντας πρώτες ύλες για την κινέζικη βιομηχανία.
Στο Πεκίνο, εκπρόσωπος του κινέζικου υπουργείου Εξωτερικών χαρακτήρισε «λαθεμένη» αυτήν την ενέργεια της εργοδοσίας. Ωστόσο, το γεγονός έχει αναστατώσει την κοινή γνώμη και την πολιτική ζωή της χώρας. Το «Πατριωτικό Κόμμα», που είναι αξιωματική αντιπολίτευση, προωθεί το αίτημα του περιορισμού των επενδύσεων του κινέζικου κεφαλαίου, μέχρι να αλλάξουν οι όροι δραστηριοποίησής του. Ο ηγέτης του, Μισέλ Σάτα, καταγγέλλει ευθέως το κυβερνών κόμμα ότι χρηματίζεται από τους Κινέζους για παραμείνει στην εξουσία. O Ρέιφορντ Μπούλου, πρόεδρος της Ένωσης Μεταλλωρύχων της Ζάμπια δήλωσε: «Δεν μας νοιάζουν οι επενδύσεις αυτών των ανθρώπων στη χώρα μας. Οι εργάτες θα πρέπει να προστατεύονται. Και θέλουμε να διωχθούν οι υπεύθυνοι και να φύγουν από τη χώρα».
Όντως, δύο κινέζοι επιστάτες παραπέμφθηκαν σε δίκη με την κατηγορία της απόπειρας δολοφονίας και τελούν υπό κράτηση. Το ερώτημα είναι μέχρι πού θα φτάσει η δικαστική έρευνα και πόσο ψηλά θα επιβληθούν ποινές, όταν η Κίνα έχει επενδύσει περί τα 350 εκατομμύρια ευρώ στη Ζάμπια, μόνο για το 2009. Και όταν έχει δωροδοκήσει ανθρώπους του μηχανισμού του κυβερνώντος κόμματος προκειμένου να διασφαλιστούν τα κινέζικα συμφέροντα. Έτσι κινείται ο κινέζικος καπιταλισμός, όχι μόνο στη Ζάμπια αλλά και σε ολόκληρη την Αφρική.
Στις 4/10 ένα μέλος της Petapa (Penjaga Tanah Papua – Υπερασπιστές της Γης των Παπούα) σκοτώθηκε από πυρά της αστυνομίας της Ινδονησίας στην πόλη Wamenaτης Δυτικής Παπούα. Με αυτή την εξωδικαστική δολοφονία, οι δυνάμεις ασφαλείας της Ινδονησίας εντείνουν την καταστολή εναντίον του κινήματος για τα ιθαγενικά δικαιώματα και την αυτοδιάθεση στη Δυτική Παπούα. Αναβιώνουν επίσης οδυνηρές μνήμες από τα αιματηρά γεγονότα που συγκλόνισαν την Wamenaπριν από μια δεκαετία όταν η αστυνομία και ο στρατός της Ινδονησίας επιτέθηκαν βάναυσα σε κοινοτικά πόστα όπου κυμάτιζε η σημαία του Πρωινού Αστέρος, αφήνοντας ακτιβιστές νεκρούς, ξυλοκοπημένους και φυλακισμένους και κοινότητες με ψυχολογικά τραύματα και εκτοπισμένες.
Η συγκυρία των αυξανόμενων λαϊκών κινητοποιήσεων εναντίον της Ινδονησιακής εξουσίας, που παρατηρήθηκε με την πρόσφατη απόρριψη του απατηλού νόμου περί «Ειδικής Αυτονομίας» συνοδεύεται από νέα επίπεδα βίαιης καταστολής από την αστυνομία και τον στρατό της Ινδονησίας. Στις 4 Οκτωβρίου η Petapa, πτέρυγα ασφαλείας του DAP(Dewan Adat Papua – Εθιμικό Συμβούλιο των Παπούα) υπέστη σφοδρή επίθεση καθώς τέσσερα μέλη της πυροβολήθηκαν από την αστυνομία, σκοτώνοντας τον 34χρονο συντονιστή Ismael Lokobal και αφήνοντας άλλο ένα υψηλόβαθμο μέλος σε κώμα. Το περιστατικό συνέβη αφότου η τοπική αστυνομία του αεροδρομίου κατέσχεσε στολές και μετρητά που στέλνονταν στην Wamenaαπό την παράκτια πρωτεύουσα Jayapura. Μέλη της Petapa, προσπάθησαν να διαπραγματευθούν την επιστροφή των κατασχεμένων αγαθών αλλά η αστυνομία τους το αρνήθηκε. Σύντομα συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου στο αστυνομικό τμήμα του αεροδρομίου και συγκρούστηκε με την αστυνομία. Ο αρχηγός της αστυνομίας της Wamenaχτυπήθηκε με πέτρα στο πρόσωπο. Η αστυνομία εξαπέλυσε βίαιο κυνηγητό των μελών της Petapa, κυνηγώντας τα στο αρχηγείο τους, στο παρακείμενο περιφερειακό συγκρότημα του DAP, όπου δολοφονήθηκε ο Lokobal.
Πηγές που βρίσκονται επιτόπου μετέδωσαν ότι μετά το περιστατικό η κατάσταση στην Wamenaέχει γίνει εξαιρετικά τεταμένη, με τον στρατό να περιπολεί στους δρόμους και να επιβάλλει απαγόρευση της κυκλοφορίας. Τοπικοί υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προσπάθησαν μάταια να διαπραγματευτούν μια επίλυση της κρίσης με την τοπική κυβέρνηση και την ηγεσία των δυνάμεων ασφαλείας, και ηγέτες της κοινότητας κατάφεραν να αποτρέψουν μια φημολογούμενη επίθεση εναντίων των αστυνομικών δυνάμεων από μέλη της ευρύτερης οικογένειας του θύματος. Η ένταση παραμένει και επιβεβαιώνεται ξεκάθαρα ότι το DAPκαι η Petapaείναι στόχοι καταστολής και επιτήρησης από τον κρατικό μηχανισμό.
Στο μεταξύ, ανατριχιαστικό βίντεο που αποκτήθηκε πρόσφατα, δείχνει πράκτορες του ινδονησιακού κράτους να βασανίζουν υπόπτους ως μέλη του OPM (Organisasi Papua Merdeka – Κίνημα Ελεύθερη Παπούα) στα πλαίσια της βάρβαρης αντι-αντάρτικης εκστρατείας καμένης γης. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη για αλληλεγγύη και υποστήριξη καθώς κινητοποιήσεις σε όλη την Παπούα ασκούν πίεση στην ινδονησιακή κατοχή και τους ξένους υποστηρικτές της, που περιλαμβάνουν τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Αυστραλίας όπως και ξένες εταιρίες εκμετάλλευσης φυσικών πόρων όπως η FreeportMcMoranκαι η BP. Το κατεπείγον αντικατοπτρίζεται επίσης στις πρόσφατες καταστροφικές πλημμύρες στην Wasior τις οποίες ΜΚΟ της Παπούα αποδίδουν στην αχαλίνωτη υλοτομία στη γύρω περιοχή και οι οποίες έχουν αφήσει πάνω από εκατό νεκρούς και χιλιάδες εκτοπισμένους. Υπό το φως της συνεχιζόμενης έντασης και της λαϊκής αντίθεσης στην ξένη κυριαρχία, περαιτέρω κινητοποιήσεις και περιστατικά αναμένονται τις προσεχείς εβδομάδες.
Στα πλαίσια της έκδοσης του βιβλίου “Ινδία, Περπατώντας με τους συντρόφους: οι άγνωστες εξεγέρσεις, ο άγνωστος πόλεμος του 21ου αιώνα” (Νοέμβριος 2010), οι εκδόσεις Α/συνεχεια διοργανώνουν μια βραδιά κινηματογραφικών προβολών για τα κινήματα των ιθαγενών, ακτημόνων και φτωχών χωρικών στην Ινδία.
Οι προβολές θα γίνουν στον πολυχώρο @Ρουφ, Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου 18, (πλησιέστερη στάση μετρό Κεραμεικός).
Πρόγραμμα
Ινδία: Οι Άγνωστες Εξεγέρσεις του 21ου Αιώνα
- 8 μμ. Στο Όνομα της Ανάπτυξης, 45'
Ντοκιμαντέρ για τα κινήματα αντίστασης των ιθαγενών Αντιβάσι και των φτωχών αγροτών στη Σινκούρ και Ναντιγκράμ το 2006, ενάντια στην αρπαγή της γης τους από την αυτοκινητοβιομηχανία Τάτα στο όνομα της ανάπτυξης και των Μνημονίων Κατανόησης μεταξύ κυβέρνησης και πολυεθνικών.
- 9 μμ. Εξέγερση: Η Ιστορία του Ξεσηκωμού της Λαλγκάρ, 40'
Ντοκιμαντέρ για την εξέγερση του λαού της Λαλγκάρ (Νοέμβρης 2008 - Νοέμβρης 2009) κατά της βαρβαρότητας και της καταπίεσης από αστυνομία και παρακρατικούς εναντίον των ιθαγενών Αντιβάσι, που στάθηκε αφορμη για την εξαπόλυση της "Επιχείρησης Πράσινο Κυνήγι" από το ινδικό κράτος.
Ο κύκλος της βίας στον νότο της Ταϊλάνδης μεταξύ μουσουλμάνων υποστηρικτών της ανεξαρτησίας και του Στρατού δεν έχει σταματήσει, και η περίπτωση του θανάτου του Σουλεϊμάν ξαναφέρνει στο φως της δημοσιότητας τα μυστικά ενός καταπιεσμένου θύλακα και μιας κυβέρνησης που προσπαθεί να επιβάλλει τους νόμους της στην πλειονότητα του πληθυσμού στην περιοχή.
Την τελευταία φορά που τον είδαν ήταν το Μάιο, όταν Ταϊλανδοί στρατιώτες τον συνέλαβαν στο Pattani, με την κατηγορία ότι συμμετείχε στην μουσουλμανική εξέγερση στον νότο της Ταϊλάνδης. Τον έλεγαν Σουλεϊμάν, και μετά από μια βδομάδα πίσω από τα κάγκελα, εμφανίστηκε νεκρός. Σύμφωνα με τον στρατό, ο νεαρός, 25 ετών και οικοδόμος, κρεμάστηκε στις 30 Μαΐου στο κελί του, στην στρατιωτική βάση του Pattani, μια από τις πέντε επαρχίες του βασιλείου κοντά στην Μαλαισία.
Συγγενείς και φίλοι, παρόλα αυτά, διαβεβαίωσαν ότι είχε υποστεί βασανιστήρια μέχρι θανάτου. Στήριξαν την άποψή τους σε φωτογραφίες που διέδωσε ο Σύλλογος Νεαρών Μουσουλμάνων της Ταϊλάνδης, μια τοπική ΜΚΟ, στις οποίες φαίνεται το σώμα του νεαρού γεμάτο με τραύματα. Παρόλα αυτά, ο στρατηγός Banphot Poopien, εκπρόσωπος του στρατού, διαβεβαίωσε ότι «κανένα όργανο βασανιστηρίων δεν χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ανάκρισης».
Αυτή είναι μια από τις πολλές καταγγελίες που προστίθενται στην μακριά λίστα θανάτων και εξαφανίσεων σε μια ξεχασμένη σύγκρουση. Ήδη το 2008 ο Ιμάμης Yapa Kasenga, πέθανε έπειτα από χτυπήματα κατά τη διάρκεια ανακρίσεων, στην επαρχία Narathiwat. Ομοίως, πριν από μια βδομάδα εννιά άτομα πέθαναν μέσα σε 24 ώρες σε διάφορα συμβάντα που καταγράφηκαν στην περιοχή.
Το Σουλτανάτο του Pattani
Οι πέντε επαρχίες που ανήκουν στον Νότο της Ταϊλάνδης, Yala, Pattani, Narathiwat, Songkhla και Satun, ανήκαν στο σουλτανάτο του Pattani. Το 1909 το Pattani προσαρτήθηκε στην Ταϊλάνδη, συγκεντρώνοντας έτσι ένα σημαντικό μουσουλμανικό πληθυσμό μέσα σε ένα βουδιστικό κράτος, την Ταϊλάνδη. Με αυτόν τον τρόπο, οι προσαρτημένες επαρχίες ποτέ δεν ενσωματώθηκαν ούτε γεωγραφικά ούτε πολιτικά στο ταϊλανδικό κράτος, μιας και οι πολιτιστικές, γλωσσικές, θρησκευτικές τους αναφορές και αυτές της ταυτότητάς τους, παραπέμπουν στον κόσμο των μαλάγια, που ανήκει στην γειτονική χώρα Μαλαισία και στο αρχαίο βασίλειο του Pattani. Η σύγκρουση πηγάζει έτσι από ένα ταϊλανδικό κράτος που προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να επιβάλει την κουλτούρα, τις παραδόσεις και τη γλώσσα του σε έναν μουσουλμανικό πληθυσμό. Η απάντηση ήταν λαϊκοί ξεσηκωμοί και αργότερα η εμφάνιση πέντε αντάρτικων ομάδων στις δεκαετίες του ’60 και του ‘70 ενάντια στην στρατιωτική καταστολή.
Το γεγονός ότι η κυβέρνηση κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, μεγάλωσε την ένταση. Από τότε, η Κυβέρνηση διατήρησε για την ίδια την εξουσία να περιορίζει την άσκηση μερικών δικαιωμάτων και επίσης εξουσιοδοτεί ένστολους να συλλαμβάνουν ύποπτους χωρίς δικαστικό ένταλμα ή καμία κατηγορία. Είναι η ιστορία διενέξεων που ξεχνιούνται με το πέρασμα του χρόνου. Περιοχές όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών καταπατούνται καθημερινά. Λίγα χιλιόμετρα από τις παραδεισένιες παραλίες γεμάτες με τουρίστες που αγνοούν τις παραβιάσεις που συμβαίνουν συνεχώς πίσω από την γωνία.
Οι ομάδες που επιδιώκουν ένα ανεξάρτητο κράτος, δεν ανταποκρίνονται σε ένα προφίλ αποκλειστικά ισλαμιστικό. Είναι πρώτα απ’ όλα άτομα που χρειάζονται να ζήσουν σε έναν τόπο όπου να μπορούν, χωρίς καμιά ντροπή, να ζήσουν σύμφωνα με τη γλώσσα τους, τον πολιτισμό τους και τη θρησκεία τους. Μόνο μία από τις πέντε ομάδες που πήραν τα όπλα, επιδιώκουν την οικοδόμηση ενός κράτους που να βασίζεται στην Σαρία ή ισλαμικό νόμο.
Η σύγκρουση στον νότο της Ταϊλάνδης μετατράπηκε σε έναν κύκλο βίας που φαίνεται ότι δεν έχει τέλος. Μια ρουτίνα που αποτελειώνει τις ζωές χιλιάδων αθώων. Και που, παρά τη λήθη, συνεχίζεται χωρίς επίλυση.
Μια από τις λιγότερο γνωστές πλευρές της κλιμάκωσης του πολέμου στο Αφγανιστάν επί Ομπάμα, είναι ότι ένοπλοι μισθοφόροι ιδιωτικής ασφάλειας σκοτώνονται κατά εκατοντάδες, σε ρυθμό πάνω από τέσσερις φορές μεγαλύτερο από αυτόν των στρατιωτών των ΗΠΑ, σύμφωνα με μελέτη του Κογκρέσου που είδε το φως της δημοσιότητας πρόσφατα.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση Ομπάμα αύξησε δραστικά την στήριξη του στρατού σε ιδιωτικές εταιρίες ασφάλειας, επανδρωμένες στην συντριπτική τους πλειονότητα από Αφγανούς, στους οποίους δίνεται η επικίνδυνη δουλειά να φρουρούν κονβόι βοήθειας ή και στρατιωτικά, αποκάλυψε η μελέτη της Υπηρεσίας Έρευνας του Κογκρέσου.
Σε μια περίοδο 10 μηνών μεταξύ του Ιουνίου 2009 και Απριλίου 2010, 260 ιδιωτικοί φρουροί που δούλευαν για το Υπουργείο Άμυνας σκοτώθηκαν, ενώ την ίδια περίοδο σκοτώθηκαν 324 στρατιώτες των ΗΠΑ. Αναλύοντας τους αριθμούς η έρευνα έδειξε ότι οι ιδιωτικοί φρουροί «που δουλεύουν για το Υπουργείο Άμυνας στο Αφγανιστάν είναι 4,5 φορές πιο πιθανό να σκοτωθούν απ’ ότι οι ένστολοι.
Αντίθετα με την περίπτωση όπου ένας στρατιώτης σκοτώνεται και ο στρατός βγάζει άμεσα ένα δελτίο τύπου περιγράφοντας τις συνθήκες του θανάτου, οι θάνατοι των ιδιωτικών φρουρών περνούν σχεδόν χωρίς να αναφέρονται από το Πεντάγωνο και κατ’ επέκταση από τα ΜΜΕ. Ως αποτέλεσμα αυτού, τόσο το επίπεδο της βίας όσο και ο αριθμός των ατόμων που σκοτώνονται ως μέρος της εκστρατείας των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, σε μεγάλο βαθμό δεν καλύπτονται δημοσιογραφικά.
Λεπτομέρειες για το πώς σκοτώνονται οι ιδιωτικοί φρουροί είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκαλυφθούν, πέρα από το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων αφορά φρούρηση κονβόι.
Το Υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι δεν καταγράφει τα ονόματα ή ακόμα και τις εθνικότητες των σκοτωμένων φρουρών, παρόλο που ένας αξιωματούχος του υπουργείου πρόσφατα κατάθεσε στο Κογκρέσο ότι οι ιδιωτικοί φρουροί που προσλαμβάνει ο στρατός είναι στο 90% Αφγανοί.
«Έχουμε ένα πολύ… σύστημα καταγραφής στρατιωτών και αμάχων που σκοτώνονται, δημοσιοποιείται κάθε ένα όνομα», δήλωσε η εκπρόσωπος του Πενταγώνου Υποστράτηγος Ελίζαμπεθ Ρόμπινς. «Αλλά για τους ιδιωτικούς φρουρούς, εξαρτάται από τις εταιρίες τους».
Ο Άντονι Κόρντεσμαν, στρατιωτικός αναλυτής από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών, λέει πως οι Αφγανοί φρουροί ιδιωτικής ασφάλειας που φυλούν κονβόι μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι γιατί συχνά δεν έχουν τεθωρακισμένα οχήματα ή ελικόπτερα σαν τους βορειοαμερικανούς στρατιώτες. «Απώλειες μπορούν να υπάρξουν είτε εξαιτίας επιθέσεων των Ταλιμπάν, είτε λόγω διαμάχης μεταξύ των φρουρών, είτε επειδή δεν «λαδώθηκε» ο τοπικός πολέμαρχος και θέλησε να το υπενθυμίσει».
Αυτοί οι αριθμοί απωλειών είναι πιθανόν να συνεχίσουν να αυξάνονται καθώς ο στρατός νοικιάζει όλο και περισσότερους ιδιωτικούς φρουρούς. Όταν ο Ομπάμα τον περασμένο Νοέμβριο δήλωσε ότι θα έστελνε 30.000 ακόμα στρατιώτες στο Αφγανιστάν, σε σύνολο 100.000, ο αριθμός των ιδιωτικών φρουρών ήδη διογκωνόταν. Τον Μάρτιο του 2009, περίπου την εποχή που αναλάμβανε ο Ομπάμα, υπήρχαν κάπου 4.000 ιδιωτικοί φρουροί που δούλευαν για το Υπουργείο Άμυνας στο Αφγανιστάν. Ένα χρόνο μετά, τον Μάρτιο του 2010 υπήρχαν πάνω από 16.000, σύμφωνα με την μελέτη του Κογκρέσου.
Η Εθνική Εταιρία Πετρελαίου της Κίνας, ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου της χώρας, και η βρετανική πετρελαϊκή BPανέλαβαν την διαχείριση του μεγαλύτερου κοιτάσματος πετρελαίου του Ιράκ, στη Ρουμάιλα, στο πλαίσιο συμφωνίας που θα διαρκέσει 20 χρόνια, δήλωσε η ΕΕΠΚ με ανακοίνωσή της.
Η ΕΕΠΚ και η BPέχουν ως στόχο να αυξήσουν την παραγωγή στη Ρουμάιλα κατά 10% για να φτάσουν φέτος τα 1,17 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, σημειώνει η ανακοίνωση. Βρισκόμενο στο νοτιοανατολικό Ιράκ, το κοίτασμα στη Ρουμάιλα έχει αποδεδειγμένα αποθέματα της τάξης των 17.700 εκατομμυρίων βαρελιών.
Έτσι η Κίνα, η οποία υπέστη την επίθεση των Γάλλων και των Βρετανών αποικιοκρατών στους πολέμους του Οπίου, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, την κατοχή από πολλές ξένες δυνάμεις το 1900, την αποικιοκρατία από την Γερμανία, την Ιαπωνία τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, τον 20ο αιώνα και την στρατιωτική παρέμβαση των ΗΠΑ που υποστήριξαν το αντιδραστικό κόμμα του Kuomintang στη δεκαετία του ’40, τώρα συμμετέχει στην καταλήστευση του ορυκτού πλούτου του κατεχόμενου Ιράκ.
Πριν από δυο βδομάδες σκοτώθηκαν 8 στρατιώτες του ταϊλανδικού στρατού σε δυο ενέδρες με βόμβες σε δρόμους στον νότο της Ταϊλάνδης. Η πρώτη επίθεση, κατά την οποία σκοτώθηκαν 8 στρατιώτες, έλαβε χώρα την Πέμπτη 1 Ιουλίου στην επαρχία Narathiwat και η δεύτερη την επόμενη μέρα στην επαρχία Yala. Καμιά ομάδα δεν διεκδίκησε την ευθύνη για τις επιθέσεις όπως συνηθίζεται από το 2004 που ξεκίνησε το σύγχρονο αποσχιστικό αντάρτικο των επαρχιών του νότου.
Μετά το υποτιθέμενο τέλος της πολιτικής κρίσης του περασμένου Μαΐου, ξανάνθισε η άλλη μεγάλη κρίση της Ταϊλάνδης, αυτή μιας ένοπλης σύγκρουσης που είναι ελάχιστα γνωστή μακριά από τα σύνορά της, αλλά που εδώ και έξι χρόνια έχει θέσει τον νότο της χώρας σε έναν φαύλο κύκλο βίας που έχει ήδη στοιχήσει τη ζωή σε περισσότερα από τέσσερις χιλιάδες άτομα.
Οι τέσσερις επαρχίες στις οποίες λαμβάνει χώρα η σύγκρουση (Pattani, Narathiwat, Yala και σε μικρότερο βαθμό η Songkla) με έναν πληθυσμό γύρω στα δύο εκατομμύρια κατοίκους, είναι οι μόνες της χώρας με μουσουλμανική πλειονότητα. Επιπλέον οι κάτοικοί τους είναι της εθνότητας μαλάγια και μιλούν μια διάλεκτο μαλάγια που ονομάζεται γιάουι. Η επικράτεια αυτών των τεσσάρων επαρχιών αντιστοιχεί σε μεγάλο βαθμό στο Πατάνι (Patani, γράφεται με ένα tκαι δεν θα πρέπει να μπερδεύεται με την επαρχία Pattani), ένα σουλτανάτο μαλάγια που κατά τη διάρκεια αιώνων διατήρησε την ανεξαρτησία (αν και υπό το κόστος του να πληρώνει φόρο στον βασιλιά του Σιάμ) μέχρι που το Κράτος του Σιάμ το προσάρτησε οριστικά το 1902. Η προσάρτηση θα οριστικοποιούνταν το 1909 όταν το Σιάμ και το Ηνωμένο Βασίλειο υπέγραψαν μια συμφωνία που απέδιδε το σουλτανάτο στην Ταϊλάνδη καθώς και άλλα τρία που ήλεγχε μέχρι τότε στην Βρετανική Μαλαισία, χαράζοντας τα σύνορα που διατηρούνται μέχρι τις μέρες μας.
Οι σχέσεις ανάμεσα στην ταϊλανδική κυβέρνηση, ιδιαιτέρως συγκεντρωτική, και τον μουσουλμανικό πληθυσμό του νότου υπήρξαν συγκρουσιακές από τη στιγμή της προσάρτησης, εξαιτίας των διαφόρων πολιτικών πολιτισμικής ενσωμάτωσης δια της βίας (ιδιαίτερα στο πεδίο της εκπαίδευσης και της γλώσσας) και πολιτικής επικυριαρχίας στην περιοχή, που επιβάλλονταν από την Μπανγκόκ. Αυτές οι πολιτικές, μαζί με την βία των δυνάμεων ασφαλείας και την διαφθορά των υπαλλήλων του κράτους που δούλευαν στην περιοχή, προκάλεσαν μια μεγάλη οργή σε μεγάλο μέρος του τοπικού μουσουλμανικού πληθυσμού που θα αποκρυσταλλωνόταν σε ένα αποσχιστικό κίνημα που θα επιβίωνε μέχρι τις μέρες μας. Από τη δεκαετία του πενήντα άρχισαν να σχηματίζονται διάφορες αποσχιστικές οργανώσεις διαφορετικού χαρακτήρα και μερικές από αυτές πήραν τα όπλα κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών δεκαετιών. Η πιο σημαντική πιθανόν θα ήταν η Οργάνωση για την Απελευθέρωση του Ενωμένου Πατάνι, της οποίας οι ηγέτες βρίσκονται εξόριστοι στην Σουηδία.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, η κυβέρνηση του στρατηγού Πρεμ Τινσουλανόντα, αποφάσισε να αναθεωρήσει την στρατηγική στο νότο. Έφτασε σε συμφωνία με την κυβέρνηση της Μαλαισίας για να συνεργαστεί στις διώξεις των ανταρτών, προσέφερε αμνηστία σε όσους θα αποφάσιζαν να καταθέσουν τα όπλα, δημιούργησε το Διοικητικό Κέντρο για τις Επαρχίες του Νότου, που παραχωρούσε περισσότερες εξουσίες στον τοπικό πληθυσμό, συμπεριλαμβάνοντας μουσουλμάνους ηγέτες της περιοχής, και έθετε στην πράξη κάποια προγράμματα ανάπτυξης για να βελτιωθεί οικονομικά μια από τις πιο φτωχές περιοχές της χώρας. Αν και η κεντρική κυβέρνηση δεν σχεδίαζε να λάβει υπόψη της τις διεκδικήσεις για περισσότερη αυτονομία του πληθυσμού, η νέα της στρατηγική είχε κάποια επιτυχία και κατά το έτος 2000 το αντάρτικο πρακτικά είχε εξαφανιστεί.
Το νέο αντάρτικο
Το 2001 κέρδισε τις εκλογές ο αμφιλεγόμενος Thaksin Shinawatra. Ο νέος πρωθυπουργός εισήγαγε ριζοσπαστικές αλλαγές στον νότο. Ο Shinawatra διέλυσε το Διοικητικό Κέντρο για τις Επαρχίες του Νότου και επιπλέον έθεσε σε δεύτερο πλάνο τον στρατό και τον αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό από την αστυνομία στην οποία ανέθεσε την ασφάλεια και την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου που πάντα ευδοκιμούσε σε εκείνη την συνοριακή περιοχή. Το 2003 ο Thaksin εξαπέλυσε έναν βίαιο πόλεμο ενάντια στα ναρκωτικά που είχε ως αποτέλεσμα σχεδόν τρεις χιλιάδες δολοφονίες σε τρεις μήνες και υπήρξε ιδιαίτερα δριμύς στις επαρχίες του νότου. Πιθανώς αυτοί είναι οι κύριοι παράγοντες που εξηγούν την επανεμφάνιση του αντάρτικου την επόμενη χρονιά.
Τον Ιανουάριο του 2004 μια ομάδα τριάντα ένοπλων ανδρών επιτέθηκαν σε ένα οπλοστάσιο του στρατού στο Narathiwat ενώ άλλες ομάδες πυρπολούσαν δεκαοκτώ σχολεία της περιοχής. Οι επιτιθέμενοι σκότωσαν τέσσερις στρατιώτες και έκλεψαν εκατό επιθετικά τυφέκια. Από τότε, οι αντάρτες έσπειραν τον τρόμο στην περιοχή, εξαπολύοντας επιθέσεις εναντίον του στρατού και της αστυνομίας, αλλά πάνω απ’ όλα πραγματοποιώντας πολυάριθμες επιθέσεις αδιακρίτως εναντίον του άμαχου πληθυσμού, όπου θύματα ήταν τόσο βουδιστές όσο και μουσουλμάνοι.
Το μεγαλύτερο αίνιγμα στην διένεξη στον νότο της Ταϊλάνδης είναι η ίδια η ταυτότητα των ανταρτών. Όπως έχει ήδη επισημανθεί, καμιά ομάδα δεν διεκδικεί τις επιθέσεις, δεν βγάζει ανακοινωθέντα ή δεν απευθύνει κανένα αίτημα στην κυβέρνηση. Ωστόσο, παρότι κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει στα σίγουρα ποιος είναι πίσω από την βία, δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες για το ποιος δεν είναι: αν και μερικοί «ειδικοί στην τρομοκρατία» έχουν προσπαθήσει να την συνδέσουν με τη διεθνή «τζιχαντιστική» τρομοκρατία και με ομάδες όπως η ινδονήσια Τζαμάα Ισλαμίγια ή ακόμα και η Αλ Κάιντα, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει αυτήν την υποτιθέμενη σύνδεση και στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα αντάρτικό εντελώς τοπικό, που ποτέ δεν έδρασε μακριά από την Ταϊλάνδη και που σπανίως έχει κάνει επιθέσεις μακριά από το Πατάνι.
Η ταϊλανδική κυβέρνηση συνηθίζει να αποδίδει την αποσχιστική βία σε μια ομάδα που ονομάζεται Συντονισμένο Επαναστατικό Εθνικό Μέτωπο (Barisan Revolusi Nasional-Coordinate, BRN-C), μια οργάνωση που δημιουργήθηκε αρχικά στη δεκαετία του ’60 και διαιρέθηκε σε πυρήνες λίγο πολύ ανεξάρτητους που υποτίθεται ότι στρατολογεί τα μέλη της σε ισλαμικά σχολεία. Ο Duncan McCargo, ειδικός στην Ταϊλάνδη, στο Πανεπιστήμιο του Ληντς και συγγραφέας του Tearing Apart the Land(ίσως του πιο πλήρους βιβλίου επί του θέματος, καρπός ενός χρόνου ερευνών στην περιοχή), υποστηρίζει ότι σίγουρα δεν υπάρχει καμιά οργάνωση πίσω από μεγάλο μέρος του αντάρτικου και ότι η πλειονότητα των αντάρτικων πυρήνων δρουν με αυθόρμητο και ανεξάρτητο τρόπο και κατά περίπτωση ενώνονται διάφορες για να εξαπολύσουν συντονισμένες επιθέσεις.
Η απάντηση της ταϊλανδικής κυβέρνησης
Από τις κυβερνήσεις που εναλλάχτηκαν στην Μπανγκόκ τα τελευταία χρόνια, κάποιες χρησιμοποίησαν μια ρητορική πιο συμφιλιωτική από άλλες, αλλά καμία δεν έδωσε πραγματικά προσοχή στις πολιτικές διεκδικήσεις του πληθυσμού. Πέρα από τη ρητορική, όλοι αυτοί διατήρησαν την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στις επαρχίες Pattani, Yala και Narathiwat που τέθηκε σε ισχύ το 2005 και αντιμετώπισαν το βίαιο αντάρτικο με μια βία τόσο τυφλή όσο και αυτή την οποίαν πολεμούν, κάτι που δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να επιτείνει την διένεξη.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η ανάπτυξη παραστρατιωτικών ομάδων, οργανωμένων και χρηματοδοτούμενων από την κεντρική κυβέρνηση και τον βασιλικό οίκο για να υπερασπιστούν τον πληθυσμό από τους αντάρτες. Η ιδέα ήταν να δημιουργηθούν σώματα που να έχουν μια καλή γνώση της περιοχής, αλλά μόνο ένα 30% είναι μέλη των μουσουλμάνων μαλάγια και η εκπαίδευση στην οποία πρέπει να υποβληθούν είναι αρκετά ανεπαρκής (σε μερικές οργανώσεις διαρκεί μόνο τρεις ημέρες). Υπολογίζεται ότι σήμερα υπάρχουν κάπου 30.000 παραστρατιωτικοί στην περιοχή. Εισάγοντας περισσότερα όπλα στην περιοχή και θέτοντάς τα στα χέρια πολιτών χωρίς στρατιωτική εκπαίδευση, η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να ρίξει λάδι στην φωτιά.
Στις 8 Ιουνίου του περασμένου χρόνου 6 ένοπλοι άνδρες περικύκλωσαν το τζαμί του al-Furqan, στο Narathiwat κατά τη διάρκεια της προσευχής και άνοιξαν πυρ σκοτώνοντας 10 άτομα και τραυματίζοντας έντεκα. Παρόλο που οι αρχές κατηγόρησαν αρχικά ομάδες μουσουλμάνων ανταρτών, όλες οι ενδείξεις παραπέμπουν στην στο ότι οι υπεύθυνοι συνδέονταν με παραστρατιωτικούς και το μοναδικό άτομο που έχει συλληφθεί για το γεγονός μέχρι τώρα είναι ο Sutthirak Kongsuwan, ένας βουδιστής πρώην παραστρατιωτικός.
Εννοείται ότι ούτε οι αντάρτες ούτε οι παραστρατιωτικοί έχουν το μονοπώλιο της βίας στην περιοχή. Οι κρατικές δυνάμεις ασφαλείας είναι υπεύθυνες για πολυάριθμες εξαφανίσεις, για συστηματικά βασανιστήρια σε κρατούμενους και δρουν με βαναυσότητα την οποία επιτρέπει μόνο η απόλυτη ατιμωρησία. Αυτές είναι που έχουν διαπράξει τα δύο χειρότερα φονικά από την έναρξη του τωρινού αντάρτικου πριν από έξι χρόνια: αυτή του τζαμιού του Krue Se και αυτή του Tak Bai.
Στις 28 Απριλίου 2004, ο ταϊλανδικός στρατός επιτέθηκε στο τζαμί του Krue Se, το πιο αρχαίο της Ταϊλάνδης, στην επαρχία Pattani, όπου είχαν βρει καταφύγιο 32 φερόμενοι ως αντάρτες που είχαν συμμετάσχει σε μια σειρά συντονισμένων επιθέσεων εναντίον αστυνομικών τμημάτων και σημείων ελέγχου σε όλη την περιοχή. Η επίθεση έγινε αφότου ο στρατός κράτησε περικυκλωμένο το τζαμί για ώρες και σκοτώθηκαν όλοι οι άντρες που βρίσκονταν εντός του. Κατόπιν αποκαλύφθηκε ότι δεν ήταν όλοι οι νεκροί αντάρτες και ότι εκείνοι είχαν πολύ λίγα όπλα για να αμυνθούν.
Στις 25 Οκτωβρίου εκείνου του ίδιου έτους, περισσότερα από χίλια άτομα συγκεντρώθηκαν μπροστά στο αστυνομικό τμήμα της τοποθεσίας Tak Bai στο Narathiwat, για να διαμαρτυρηθούν για την σύλληψη έξι αντρών. Για να καταπνίξει τη διαμαρτυρία ο στρατός χρησιμοποίησε πραγματικά πυρά και σκότωσε επτά διαδηλωτές. Κατόπιν έκλεισε εκατοντάδες από αυτούς σε καμιόνια για να τους μεταφέρει σε στρατιωτικά κέντρα κράτησης. 78 από αυτούς πέθαναν από ασφυξία στα καμιόνια. Ο πρωθυπουργός Thaksin Shinawatra επέρριψε την ευθύνη για τους θανάτους στη νηστεία του ραμαζανιού, που κατά την άποψή του είχε αποδυναμώσει τους κρατουμένους.
Αυτά τα δυο φονικά είναι τα πιο αντιπροσωπευτικά γεγονότα της βιαιότητας της κυβέρνησης του Thaksin Shinawatra στο νότο και ίσως αυτά που περισσότερο έχουν συμβάλει στο να τροφοδοτήσουν το αντάρτικό. Παρότι ορίστηκε σχεδόν αμέσως μια επιτροπή για να διερευνήσει και τα δύο συμβάντα, κανείς από τους υπεύθυνους δεν δικάστηκε ποτέ.
Μια από τις κύριες υποσχέσεις της κυβέρνησης που εγκαθιδρύθηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2006 που ανέτρεψε τον Thaksin ήταν να αλλάξει τη στρατηγική στον νότο. Ο πρωθυπουργός που ορίστηκε από τη χούντα, ο Surayud Chulanont, ταξίδεψε πολλές φορές στο νότο για να ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα που είχαν διαπραχθεί κατά την εποχή του Thaksin, επανεγκαθίδρυσε το Διοικητικό Κέντρο για τις Επαρχίες του Νότου, υποσχέθηκε ότι η δικαιοσύνη θα λειτουργούσε αμερόληπτα σε περιπτώσεις όπως των Krue Se και Tak Bai (το οποίο μεταφράστηκε απλώς σε μια απόσυρση των κατηγοριών που βάρυναν τους διαδηλωτές στο τελευταίο συμβάν) και διακήρυξε ακόμα ότι είχε συνομιλίες με κάποιους «ηγέτες» του αντάρτικου.
Όλες αυτές οι υποσχέσεις παρέμειναν κενό γράμμα, όπως και αυτές του τωρινού πρωθυπουργού Abhisit Vejjajiva, που μόλις ανέλαβε καθήκοντα τον περασμένο χρόνο διαβεβαίωσε ότι η αλλαγή της κυβέρνησης σήμαινε την έναρξη μιας νέας εποχής δικαιοσύνης στον νότο, που θα ενίσχυε τον ρόλο της κοινωνίας των πολιτών και θα αναζητούσε μια πολιτική λύση στη διένεξη. Λίγα πράγματα άλλαξαν πραγματικά στο Patani. Μετά από μια μείωση της βίας μεταξύ των ετών 2006 και 2008, αυτή ξαναεντάθηκε το 2009. Η κυβέρνηση του Vejjajiva, που για πολλούς Ταϊλανδούς δεν είναι νόμιμη και της οποίας ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο κράτος δικαίου είναι κάτι παραπάνω από αμφίβολος, δεν έκανε τίποτα για να δημιουργήσει τις συνθήκες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια επίλυση της διένεξης, κάτι που ποτέ δεν θα επιτευχθεί με τη δύναμη των όπλων.
