ΚΟΥΒΑ: ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ Ή ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ?

Η ομάδα αντιπληροφόρησης Resistencias συζητά με τον Μάκη Γέραλη για τις πρόσφατες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές που συμβαίνουν στην Κούβα.
- Ποιες ακριβώς είναι αυτές. Για ποιο λόγο εισάγονται και πως τροποποιούν την Κουβανέζικη οικονομία ?
- Ποια η κοινωνική αποδοχή τους? Πως μετασχηματίζουν την καθημερινότητα μιας ιδιόμορφης Λατινοαμερικάνικης κοινωνίας ?
- Πως σχετίζονται αυτές οι αλλαγές και η Κουβά γενικότερα με την υπόλοιπη Λατινική Αμερική ?
-
Ο Μάκης Γέραλης είναι μόνιμος επισκέπτης και μελετητής της Κουβανέζικης οικονομίας και κοινωνίας

Download

" Αφιέρωμα στον ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ " στην "Μεσοποταμία" του Μοσχάτου

Η Μεσοποταμία διοργανώνει εκδήλωση - αφιέρωμα για τον Τσε Γκεβάρα
την Κυριακή 14 Οκτώβρη στις 6.30 μμ στο σπίτι της, Πλάτωνος 13.
Θα διαβαστούν ποιήματα της Λατινικής Αμερικής, θα γίνει προβολή
ταινίας για τον Τσε και θα ακολουθήσει συζήτηση και κουβανέζικη
μουσική με συνοδεία μοχίτο.
Την εκδήλωση θα χαιρετίσει εκπρόσωπος της πρεσβείας της Κούβας.
Παρακαλούμε όσοι μπορούν να φέρουν τους μεζέδες τους γιατί
θα υπάρχει και κουζίνα ρεφενέ

πηγή: Μεσοποταμία

Resistencias στο Radiobubble: Η ΚΟΥΒΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.

Η ομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης Resistencias με μεγάλη χαρά υποδέχεται την ομάδα Sierra Maestra και συζητούν μαζί για την Κούβα.

Ποια κατάσταση επικρατεί εκεί στον παρόντα χρόνο, όσον αφορά την οικονομία και την κοινωνία. Ποιό περιεχόμενο προσλαμβάνει ο όρος ¨πολιτική¨ όσον αφορά το εσωτερικό της χώρας, και ποιες οι διεθνείς ιμπεριαλιστικές πιέσεις ? Ποιο είναι το ¨Κουβανικό σοσιαλιστικό μοντέλο¨ και ποιος ο χαρακτήρας των πρόσφατων μεταρρυθμίσεων ? Πως διαγράφεται τελικά το μέλλον της χώρας, τις οροσειρές της οποίας δρασκέλισε με το λιανοντούφεκο στο χέρι ο αιώνιος Τσε ?

download

ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΒΑΝΑΣ

Από τις εκδόσεις Διεθνές Βήμα κυκλοφόρησαν πρόσφατα δύο σημαντικά ντοκουμέντα: η Πρώτη και η Δεύτερη Διακήρυξη της Αβάνας. Οι δύο Διακηρύξεις της Αβάνας υπήρξαν οι απαντήσεις της επαναστατικής κυβέρνησης της χώρας στις διεθνείς συνθήκες που διαμορφώνονταν εκείνη την εποχή. Ας θυμηθούμε λίγο τα γεγονότα.
Το καλοκαίρι του 1960 είχαν πλέον αρχίσει οι επιθέσεις των ΗΠΑ κατά της Κούβας. Στις 6 Αυγούστου, η κυβέρνηση της Κούβας απαλλοτρίωσε τις επιχειρήσεις που υπήρχαν στο έδαφός της και «ανήκαν σε υπηκόους των Ηνωμένων Πολιτειών», ενώ ήδη από την προηγούμενη χρονιά είχε εγκαινιαστεί η αγροτική μεταρρύθμιση. Στα τέλη Αυγούστου, ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, διεθνής οργανισμός υπό την πλήρη κηδεμονία των ΗΠΑ, συνεδριάζει στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα και καταδικάζει την πορεία της Κούβας, απαιτώντας να «υποταχθεί στην πειθαρχία του ενδοαμερικανικού συστήματος». Αμέσως μετά, στις 2 Σεπτεμβρίου, εγκρίνεται σε ανοιχτή συγκέντρωση στην Αβάνα η Πρώτη Διακήρυξη της Αβάνας. Σε αυτήν καταδικάζεται η μετατροπή της Λατινικής Αμερικής σε φέουδο των ΗΠΑ και υπογραμμίζεται η ακύρωση της δημοκρατίας από τις κοινωνικές ανισότητες, καθώς «η δημοκρατία δεν συνίσταται αποκλειστικά στο δικαίωμα της ψήφου». Ο χαιρετισμός προς την «αυθόρμητη» προσφορά «αλληλεγγύης» της Σοβιετικής Ένωσης να αγοράσει τη ζάχαρη που μέχρι τότε αγόραζαν οι ΗΠΑ είναι, προφανώς, μια θέση που μόνο υπό το πρίσμα των συνθηκών της εποχής μπορεί να κριθεί.
Στις 4 Φεβρουαρίου του 1962 εγκρίνεται η Δεύτερη (και εκτενέστερη) Διακήρυξη της Αβάνας. Είχαν μεσολαβήσει η εισβολή των μισθοφόρων των ΗΠΑ στην Κούβα και η ήττα τους στην Πλάγια Χιρόν, η επιβολή του ολοκληρωτικού εμπάργκο στην Κούβα από την κυβέρνηση Κένεντι, οι πρώτες κινήσεις έμπρακτης διεθνιστικής αλληλεγγύης εκ μέρους της Κούβας (αποστολή όπλων στην επαναστατημένη Αλγερία και περίθαλψη των τραυματιών των αλγερινού Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης). Σε αυτή τη διακήρυξη, αφού αποτυπώνεται η θλιβερή κατάσταση την οποία βιώνει η Λατινική Αμερική, περιέχονται κάποιες ιδιαίτερα σημαντικές πολιτικές θέσεις, όπως το ότι η επανάσταση δεν εξάγεται, η έμφαση στον ρόλο των αγροτών στην επαναστατική διαδικασία της λατινοαμερικάνικης ηπείρου, το ότι στις συγκεκριμένες συνθήκες θα ήταν λάθος η συμμαχία με την εθνική αστική τάξη. Τονίζεται επίσης πως «εκεί όπου οι δρόμοι για τους λαούς είναι κλειστοί […] δεν είναι δίκαιο ούτε σωστό να εξαπατούμε τον λαό με τη μάταιη και βολική ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατό με νόμιμα μέσα να αποσπάσει την εξουσία από τις άρχουσες τάξεις». Έτσι, «το καθήκον κάθε επαναστάτη είναι να κάνει την επανάσταση. Δεν αρμόζει στους επαναστάτες να κάθονται στην πόρτα του σπιτιού τους περιμένοντας να περάσει το πτώμα του ιμπεριαλισμού».
Η καλαίσθητη ελληνική έκδοση περιέχει επίσης φωτογραφίες, γλωσσάριο, χρονολόγιο και χρήσιμες σημειώσεις.
Κ.Α.

Κούβα και Αφρική

ANGEL GUERRA CABRERA

Η διεθνιστική δράση της Κούβας κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα στην Αφρική, είχε τεράστιο αντίκτυπο στη σύγχρονη ιστορία αυτής της βασανισμένης ηπείρου, καθώς και σε παγκόσμια κλίμακα. Ωστόσο, η διήγηση των γεγονότων και η έντιμη αποτίμησή τους δεν έχουν ακόμα γίνει. Εξαιτίας αυτού του ελλείμματος πληροφόρησης, επωφελούνται τα προπαγανδιστικά μέσα ενημέρωσης του ιμπεριαλισμού, που προσπαθούν να απαξιώσουν αυτό το σπουδαίο γεγονός, διότι αποκαλύπτει δυο ενοχλητικές αλήθειες: την αυτονομία της Κούβας απέναντι στην τότε ΕΣΣΔ και τον συστηματικό αλτρουισμό που χαρακτήριζε την κουβανική εξωτερική πολιτική, καθώς και την ευθύνη της Ευρώπης και των ΗΠΑ για το ότι υπερασπίστηκαν την αποικιοκρατία μέχρι την τελευταία στιγμή.
Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντική η ερευνητική δουλειά που έκανε πάνω σ’ αυτό το θέμα ο Βορειοαμερικανός με ιταλική καταγωγή Piero Gleijeses, που γύρισε τον κόσμο αναζητώντας μαρτυρίες και ντοκουμέντα και που βυθίστηκε για χρόνια στα αρχεία των ΗΠΑ, της πρώην ΕΣΣΔ και της Κούβας για να στηρίξει τις θέσεις του. Όπως εξηγεί ο Gleijeses, η δουλειά του ήταν πολύ πιο περίπλοκη από αυτήν ενός ιστορικού του κυρίαρχου ρεύματος, που μπορεί να στηρίζει ανέξοδα τις θέσεις του χρησιμοποιώντας δευτερογενείς πηγές ή απλά και μόνο τις εικασίες των «πολιτικά ορθών» διανοούμενων και δημοσιογράφων που δεν υπόκεινται στη βάσανο της κριτικής.
Λίγοι γνωρίζουν για τη στρατιωτική και ανθρωπιστική συνεργασία της Κούβας με το αλγερινό απελευθερωτικό κίνημα. Ούτε και το ότι το 1963, μια κουβανική στρατιωτική δύναμη αναχαίτισε την επίθεση που εξαπέλυσε ο βασιλιάς του Μαρόκου Χασάν ο 2ος, με βορειοαμερικάνικη παρότρυνση και στήριξη, ενάντια στο νεοσύστατο αλγερινό κράτος, με σκοπό να προσαρτήσει την πλούσια γειτονική περιοχή του Τιντούφ. Αν πετύχαινε το σχέδιο των Μαροκινών, θα πλήγονταν καίρια η μόλις πρόσφατα ανεξάρτητη Αλγερία. Επίσης, σε εκείνη τη χώρα πρωτοεκδηλώθηκε η κουβανική αλληλεγγύη στον τομέα της υγείας με δεκάδες γιατρούς, που σήμερα έχει επεκταθεί σε διάφορες χώρες του Τρίτου Κόσμου με 30 χιλιάδες ιατρικό προσωπικό.
Ανάλογη άγνοια υπάρχει γύρω από την υλική στήριξη που παρείχε η Αβάνα στο Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Αγκόλας (MPLA) και στο Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πράσινου Ακρωτηρίου (PAIGC). Εκατοντάδες μαχητές και στελέχη αυτών των κινημάτων εκπαιδεύτηκαν και έτυχαν συμβουλευτικής υποστήριξης από Κουβανούς διεθνιστές στρατιωτικούς, κατά την περίοδο μεταξύ 1965 και 1976, όταν οι περιοχές αυτές απελευθερώθηκαν, μετά την πορτογαλική Επανάσταση των Γαριφάλων. Αυτό είναι ένα γεγονός που αναγνωρίζουν οι πρωταγωνιστές του προοδευτικού και αντιφασιστικού στρατιωτικού κινήματος στην Πορτογαλία, το οποίο σφυρηλατήθηκε μέσα από την τραυματική εμπειρία που απέκτησε από τον αντιαποικιακό αγώνα του MPLA, του PAIGC και του Μετώπου για την Απελευθέρωση της Μοζαμβίκης. Αυτό που μένει είναι να αναλυθεί σε ποιο βαθμό επηρέασε ο ενεργός κουβανικός διεθνισμός αυτά τα γεγονότα, λαμβάνοντας υπόψη ότι εκτός από τη στρατιωτική συνεργασία, η Κούβα ήταν ένα από τα λίγα μη αφρικανικά κράτη που διατήρησε σταθερά μια πολιτική αλληλεγγύης με τα αντιαποικιοκρατικά κινήματα στα διεθνή φόρα.
Σε αυτό το πλαίσιο αποκτά μεγάλη σημασία η παρουσία του Τσε Γκεβάρα στο πρώην βελγικό Κογκό, καθώς και η υποδομή που παρείχε η Κούβα στην αποστολή του, όπως και σε άλλα απελευθερωτικά κινήματα στην Αφρική.
Η κορύφωση αυτής της φάσης της κουβανικής αλληλεγγύης με την Αφρική ήρθε κάποια χρόνια αργότερα. Ο πιο άμεσος προάγγελός της είναι η συντριπτική ήττα των βορειοαμερικάνικων σχεδίων για αποτροπή της ανεξαρτησίας της Αγκόλας, το 1976. Στην Κούβα ακολουθούνταν πάντα η αρχή της εθελοντικής συμμετοχής των διεθνιστών, στρατιωτών ή πολιτών, και εκείνη την περίοδο πάνω από 300 χιλιάδες πολίτες είχαν δηλώσει συμμετοχή στον πόλεμο της Αγκόλας. Με αυτή την ηθική δύναμη, 36 χιλιάδες Κουβανοί οργανωμένοι σε στρατιωτικούς σχηματισμούς πέρασαν τον Ατλαντικό και σύντριψαν, μαζί με τους Αγκολέζους συντρόφους τους, τη διπλή εισβολή Ευρωπαίων μισθοφόρων και στρατευμάτων του αιματοβαμμένου καθεστώτος Μομπούτου από το Βορρά και δυνάμεων του ρατσιστικού καθεστώτος της Πραιτόρια από το Νότο.
Μετά από έντεκα χρόνια, μια νέα απόπειρα των Νοτιοαφρικανών φασιστών να κατακτήσουν την Αγκόλα, κάνοντας μια άνευ προηγουμένου στρατιωτική κινητοποίηση, τσακίστηκε από πολυάριθμες κουβανικές δυνάμεις που είχε στείλει η Αβάνα. Η κουβανική νίκη δεν εξασφάλισε μόνο την ανεξαρτησία της Αγκόλας, αλλά επίσης την απελευθέρωση της Ναμίμπιας και το τέλος του απαρτχάιντ, όπως το διακήρυξε στα Ηνωμένα Έθνη ο πρόεδρος της νέας Νότιας Αφρικής Νέλσον Μαντέλα, και το οποίο αποτελεί μια εξέλιξη που η Ουάσιγκτον και τα τσιράκια της θέλουν να βλέπουν σαν κάτι που έπεσε από τον ουρανό.

Για την μετάφραση: Γ.Σ.

Ενάντια στα ημερολόγια και τις γεωγραφίες της καταστροφής, στην Κούβα υπάρχει ένα ημερολόγιο και μια γεωγραφία ελπίδας

«… Εκεί στην Καραϊβική, ξαπλωμένο στον ήλιο, σαν πράσινος κροκόδειλος, βρίσκεται ένα μακρόστενο νησί. «Κούβα» λένε τη γη και «Κουβανούς» το λαό που εκεί ζει και αγωνίζεται. Η ιστορία του, όπως η ιστορία όλων των λαών της Αμερικής, μια μακριά πλεξίδα από βάσανα και αξιοπρέπεια.
Υπάρχει κάτι, όμως, που κάνει αυτή τη γη να εκπέμπει φως.
Λένε, όχι αδίκως, πως είναι το πρώτο ελεύθερο έδαφος της Αμερικής.
Σχεδόν μισό αιώνα, αυτός ο λαός τροφοδοτεί μια τεράστια πρόκληση: να οικοδομήσει το ίδιο του το μέλλον ως Έθνος.
«Σοσιαλισμό» ονόμασε αυτός ο λαός τον κινητήρα και τον δρόμο του.
Υπάρχει, είναι πραγματικός, μπορεί να μετρηθεί σε στατιστικές, ποσοστά, δείκτες ζωής, πρόσβαση στην υγεία, εκπαίδευση, κατοικία, διατροφή, επιστημονική και τεχνολογική ανάπτυξη. Με λίγα λόγια, μπορούμε να τον δούμε, να τον ακούσουμε, να τον μυρίσουμε, να τον γευτούμε, να τον αγγίξουμε, να τον σκεφτούμε, να τον νιώσουμε.
Η αμετανόητη ανταρσία του έγινε αιτία για να υποστεί οικονομικό αποκλεισμό, στρατιωτικές επεμβάσεις, (…), συκοφαντίες, ψεύδη και την πιο γιγαντιαία καμπάνια δυσφήμησης από τα μέσα ενημέρωσης.
Όλες αυτές οι επιθέσεις έχουν μια πηγή: τα βορειοαμερικάνικα κέντρα εξουσίας.
Η αντίσταση αυτού του λαού, των κουβανών, απαιτεί όχι μόνον αναγνώριση και ανάλυση αλλά επίσης σεβασμό και στήριξη.
Στις μέρες μας που τόσος λόγος γίνεται για θανάτους, αξίζει να θυμίσουμε πως εδώ και 40 χρόνια προσπαθούν να θάψουν τον Τσε Γκεβάρα, και τον Φιντέλ Κάστρο τον έχουν ήδη πεθάνει αρκετές φορές. Και την Κουβανική Επανάσταση την έχουν χαράξει, χωρίς επιτυχία μέχρι σήμερα, στα χρονοδιαγράμματα εξόντωσης δεκάδων ημερολογίων. Και στις γεωγραφίες που σχεδιάζουν οι σύγχρονες στρατηγικές του βάρβαρου καπιταλισμού, η Κούβα δεν εμφανίζεται, όσο κι αν το προσπαθούν.
Περισσότερο ως μήνυμα αναγνώρισης, σεβασμού και θαυμασμού, παρά ως σπουδαία βοήθεια, οι ζαπατιστικές ιθαγενικές κοινότητες έστειλαν λίγο καλαμπόκι, όχι μεταλλαγμένο, και ακόμα λίγη βενζίνη. Για εμάς αυτός ήταν ο τρόπος να πούμε σε αυτόν το λαό πως γνωρίζουμε ότι οι πιο σημαντικές δυσκολίες που υποφέρει, έχουν έναν βασικό πομπό: την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Εμείς οι ζαπατίστας σκεφτόμαστε πως πρέπει να στρέψουμε τη ματιά, την ακοή και την καρδιά μας σε αυτόν το λαό.
Όχι για να πούμε, όπως κάνουν με εμάς, ότι το κίνημα είναι πολύ σπουδαίο και σημαντικό και μπλα, μπλα, μπλα, και όταν, όπως συμβαίνει σήμερα, δεχόμαστε επίθεση, να μην εμφανίζεται ούτε μια γραμμή, ούτε μια ανακοίνωση, ούτε ένα δείγμα διαμαρτυρίας.
Η Κούβα είναι κάτι περισσότερο από τον πράσινο κροκόδειλο της Καραϊβικής.
Είναι σημείο αναφοράς και η εμπειρία της θα είναι ζωτικής σημασίας κυρίως για τους λαούς που αγωνίζονται στους καιρούς του σκοταδισμού που ζούμε σήμερα και που θα διαρκέσουν κάποιο διάστημα ακόμα.
Ενάντια στα ημερολόγια και τις γεωγραφίες της καταστροφής, στην Κούβα υπάρχει ένα ημερολόγιο και μια γεωγραφία ελπίδας.
Γι΄ αυτό λοιπόν σήμερα λέμε, χωρίς πανηγυρισμούς, όχι ως σύνθημα, αλλά με την καρδιά μας: Ζήτω η Κούβα! …»

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος
Σαν Κριστόμπαλ ντε Λας Κάσας, Τσιάπας, Μεξικό, Δεκέμβρης 2007

(απόσπασμα από δημόσια παρέμβαση στο σεμινάριο με θέμα «Αντισυστημικά Κινήματα» που διοργανώθηκε στη μνήμη του Andres Aubry).

ΚΟΥΒΑ: Ο πλανήτης τάσσεται κατά του εμπάργκο

Η Κούβα πρωτοπορεί στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού