Resistencias στο Radiobubble: Κασμίρ

Ηχογραφημένη η εκπομπή της Παρασκευής 8/2 σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο Κασμίρ σήμερα.

Την εισήγηση επιμελείται ο Γιώργος Σκ. 

Ο Γιώργος είναι ακαδημαϊκός και μέλος της ομάδας Resistencias.

Download

 

http://liveradio.radiobubble.gr/2013/02/blog-post_9.html 

 

 

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

Η 20^η Ιουνίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Ας δούμε μερικά στατιστικά στοιχεία από την Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, για να καταλάβουμε το μέγεθος του προβλήματος και που εντοπίζεται περισσότερο. Τα στοιχεία είναι του 2011.

Για πέμπτη συνεχή χρονιά ο αριθμός των εκτοπισμένων παγκοσμίως ξεπέρασε τα 42 εκατομμύρια, ως αποτέλεσμα συνεχιζόμενων ή νέων συγκρούσεων σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Στο τέλος του 2011 ο αριθμός έφτασε τα 42,5 εκατομμύρια. Από αυτά τα 15,2 εκατομμύρια είναι πρόσφυγες, εκ των οποίων 10,4 υπό την αρμοδιότητα τη Ύπατης Αρμοστείας (UNHRC) και 4,8 εκατομμύρια είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγές καταγεγραμμένοι στην UNRWA. Ο συνολικός αριθμός των 42,5 εκατομμυρίων περιλαμβάνει επίσης 895.000 αιτούντες άσυλο και 26,4 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα, δηλαδή άτομα εκτοπισμένα που όμως παραμένουν εντός της χώρας τους.

Το 2011 εκτιμάται ότι υπήρξαν 4,3 εκατομμύρια νέοι εκτοπισμένοι εξαιτίας συγκρούσεων ή διώξεων. Περισσότερα από 800.000 άτομα εκτοπίστηκαν ως πρόσφυγες διασχίζοντας διεθνή σύνορα, που ήταν το υψηλότερο νούμερο εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Άλλα 3,5 εκατομμύρια άτομα εκτοπίστηκαν μέσα στα σύνορα των χωρών τους, που αποτελεί αύξηση 20% σε σχέση με το 2010.

Σε αντίθεση ίσως με αυτό που πιστεύουν κάποιοι στις ανεπτυγμένες χώρες, οι λεγόμενες αναπτυσσόμενες είναι που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος αφού τα 4/5 των προσφύγων παγκοσμίως φιλοξενούνται σε αυτές. Το Πακιστάν είναι η χώρα που φιλοξενεί τους περισσότερους (1,7 εκ.) ακολουθούμενο από το Ιράν (887 χιλ) και τη Συρία (755 χιλ.) . Περισσότερα από 4,7 εκατομμύρια πρόσφυγες, δηλαδή το 45% εκείνων των προσφύγων υπό την αρμοδιότητα της Ύπατης Αρμοστείας, διαμένουν σε χώρες όπου το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι κάτω από 3 δολάρια τη μέρα. Το Πακιστάν επίσης είναι η χώρα που φιλοξενεί το μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων σε σχέση με την οικονομική του δυνατότητα, ακολουθούμενο από το Κονγκό και την Κένυα.

Με περίπου 2,7 εκατομμύρια πρόσφυγες σε 79 χώρες το Αφγανιστάν παραμένει η πρώτη χώρα προέλευσης προσφύγων το 2011. (προφανώς δε συμπεριλαμβάνει τους Παλαιστίνιους). Κατά μέσο όρο ένας στους τέσσερις πρόσφυγες στον κόσμο είναι από το Αφγανιστάν, με το 95% να βρίσκονται στο Πακιστάν και το Ιράν.

Το 2011 πάνω από 876 χιλιάδες άνθρωποι υπέβαλλαν ατομικές αιτήσεις ασύλου. Η Νότιος Αφρική ήταν αυτή που δέχθηκε τις περισσότερες τέτοιες ατομικές εκκλήσεις (107 χιλ.) ακολουθούμενη από τις ΗΠΑ (76 χιλ.) και τη Γαλλία (52 χιλ.).

Αξιοσημείωτο επίσης ότι το 49% των ατόμων με τα οποία ασχολείται η Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες είναι γυναικόπαιδα. Το 46% των προσφύγων και το 34% των αιτούντων άσυλο είναι παιδιά κάτω των 18.

Να ενημερώσουμε και για μια εκδήλωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.

Σήμερα το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες διοργανώνει εκδήλωση με τίτλο «Διαδρομή για το Άσυλο» στο HUB, Αλκμήνης 5 στα Πετράλωνα. Είσοδος Ελεύθερη. Η εκδήλωση έχει ξεκινήσει από το μεσημέρι, υπάρχει έκθεση φωτογραφίας και εικαστικά δρώμενα, προβολή μικρών ντοκιμαντέρ, ανοιχτή συζήτηση με θέμα τη διαδικασία ασύλου στη χώρα μας και τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει η ευάλωτη ομάδα των ασυνόδευτων ανηλίκων, καθώς επίσης υπάρχει και θεατρικό δρώμενο από τη θεατρική ομάδα του Πεσύθ. Μετά τις 10 το βράδυ η εκδήλωση συνεχίζεται με DJs και τα έσοδα θα διατεθούν στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες.

Το γεωπολιτικό πλαίσιο της κρίσης στο Πακιστάν

Στις 3 Νοεμβρίου, ο «δημοκρατικά» νεοεκλεγείς πρόεδρος Περβέζ Μουσάραφ, με την ψήφο του κοινοβουλίου που ούτως ή άλλως ελέγχει, κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ανέστειλε τις θεμελιώδεις πολιτικές ελευθερίες, απομάκρυνε από το Ανώτατο Δικαστήριο τους ανεπιθύμητους γι’ αυτόν λειτουργούς και προχώρησε σε συλλήψεις αντιφρονούντων. Μετά από διεθνή πίεση, κυρίως από τις ΗΠΑ, δήλωσε ότι στις 16 Δεκεμβρίου θα άρει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και στις 8 Ιανουαρίου θα διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές. Παραιτήθηκε επίσης από αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι δυο ισχυροί ηγέτες της αντιπολίτευσης, Μπεναζίρ Μπούτο και Ναβάζ Σαρίφ, που έχουν πια επιστρέψει στη χώρα από την εξορία τους, τηρούν μια επικριτική στάση απέναντι στο καθεστώς και, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (αρχές Δεκεμβρίου 2007), επιφυλάσσονται για το κατά πόσο θα συμμετάσχουν στις εκλογές. Πέρα όμως από τις καντρίλιες των στρατιωτικών και των πολιτικών καριέρας, καλό είναι να δούμε, σε συντομία, το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται η κρίση στο Πακιστάν.
Μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 και την έναρξη του πολέμου στο Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ εκτίμησαν ότι στο πρόσωπο του δικτάτορα Μουσάραφ θα είχαν έναν αξιόπιστο σύμμαχο στον αγώνα για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας» σε αυτήν την τόσο ταλαιπωρημένη περιοχή της Νότιας Ασίας. Τώρα, βέβαια, το να συμμαχείς με ένα δικτάτορα στο όνομα της δημοκρατίας φαίνεται κάπως οξύμωρο, αλλά ας το παραβλέψουμε για να προχωρήσουμε παρακάτω.
Το Πακιστάν είναι μια μεγάλη χώρα με πληθυσμό 167 εκατομμυρίων, και με πυρηνικό οπλοστάσιο με πυραύλους βεληνεκούς ως 2500 χιλιόμετρα. Για τις ΗΠΑ ήταν σημαντικό να μην πέσει αυτός ο οπλισμός στα χέρια των ισλαμιστών, αλλά και να μπορέσουν να αξιοποιήσουν τη στρατιωτική ισχύ της χώρας στους πολέμους που διεξάγουν, αν και όσο χρειαστεί. Αλλά και η Ινδία έβλεπε θετικά τον Μουσάραφ, καθώς εκτιμούσε ότι θα μπορούσε να συνεννοηθεί μαζί του στα ζητήματα των πυρηνικών όπλων και της ύφεσης στις τεταμένες σχέσεις των δυο χωρών. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι ΗΠΑ πρόσφεραν 11 δις δολάρια στο Πακιστάν για την ενίσχυση του στρατού και των δυνάμεων καταστολής.
Όμως τα λεφτά πήγαν χαμένα. Στα βορειοδυτικά της χώρας, όπου και τα σύνορα με το Αφγανιστάν, μαίνεται το αντάρτικο των φιλο-ταλιμπάν μουσουλμάνων και ο στρατός δεν φαίνεται να έχει το ηθικό για μια σφοδρή σύγκρουση μαζί τους. Ούτε και οι εξοπλισμένες από την κυβέρνηση παραστρατιωτικές δυνάμεις, από το ντόπιο πληθυσμό, επιθυμούν να συγκρουστούν με τους συντοπίτες και ομοθρήσκους τους. Αλλά και στην υπόλοιπη χώρα σημειώνονται λαϊκές εξεγέρσεις, βομβιστικές ενέργειες και επιθέσεις αυτοκτονίας από φανατικούς ισλαμιστές. Είναι σαφές ότι το καθεστώς Μουσάραφ δυσκολεύεται να ελέγξει την κατάσταση και κάθε άλλο παρά αξιόπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ αποδείχτηκε τελικά.
Και τα προβλήματα δεν σταματούν εδώ. Σε περίπτωση βίαιης ανατροπής του καθεστώτος, Κύριος οίδε σε τίνος χέρια θα πέσει το πυρηνικό οπλοστάσιο. Είναι πολύ πιθανό να αρχίσει η διακίνηση όπλων προς κάθε ενδιαφερόμενο και, σε μια τέτοια περίπτωση, οι ΗΠΑ θεωρούν πιθανό ένα πυρηνικό πλήγμα από ισλαμιστές στο έδαφός τους. Ούτε και η Ινδία νιώθει άνετα μπροστά σε μια τέτοια προοπτική, καθώς δεν αποκλείει να στραφούν τα όπλα αυτά εναντίον της.
Η κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης θα πρέπει μάλλον να ειδωθεί ως μια σπασμωδική κίνηση του δικτάτορα να επιβληθεί στους αντιπάλους του και να αποκαταστήσει την τάξη, όπως αυτός την αντιλαμβάνεται. Όμως υπάρχει μεγάλη λαϊκή δυσφορία, αλλά και κριτικές μέσα από τη στρατιωτική ηγεσία. Οι ΗΠΑ θα ήθελαν να αποκτήσει το καθεστώς ένα πιο «δημοκρατικό», και βεβαίως πάντα κοσμικό, προφίλ, έτσι ώστε να αμβλυνθούν οι κοινωνικές εντάσεις και να αποφευχθούν τα χειρότερα. Με αυτή τη λογική, η Μπούτο ως πρωθυπουργός θα ήταν μια καλή λύση για την υπερδύναμη του πλανήτη, που ξέρει να ανάβει φωτιές, αλλά όχι να τις σβήνει. Ωστόσο, το πιο σημαντικό για τις ΗΠΑ είναι να αναλάβει τα ηνία της χώρας ένας νέος και πιο αξιόπιστος ισχυρός άνδρας. Αυτόν τον καιρό ακούγεται το όνομα του στρατηγού Ασφάρ Κιανί. Δεν ξέρουμε πολλά γι’ αυτόν, ίσως όμως να τον γνωρίσουμε καλύτερα, προσεχώς.

Πηγές: www.rebelion.org
www.tni.gr

Γιώργος Σκιάνης

Οι αγνοούμενοι του Ινδικού Κασμίρ

Το Κασμίρ είναι μια περιοχή μεταξύ Ινδίας, Πακιστάν και Κίνας, η οποία διεκδικείται από τις τρεις αυτές δυνάμεις και στην πράξη έχει διαμοιραστεί με τρόπο ώστε το Πακιστάν να κατέχει το βόρειο τμήμα της περιοχής, η Ινδία το κεντρικό και νότιο και η Κίνα το βορειοανατολικό. Οι γεωπολιτικές συγκρούσεις μεταξύ των τριών αυτών χωρών για τον έλεγχο του Κασμίρ διαρκούν εδώ και αρκετές δεκαετίες και, όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, έχουν δραματικές συνέπειες για τον πληθυσμό.

«Κάθε πρωί που ξυπνάω σκέφτομαι ότι μπορεί και να τον δω στην πόρτα του σπιτιού», λέει η Ζαϊνάμπ, που ο σύζυγός της αγνοείται εδώ και δέκα χρόνια. Ο σύζυγος της Ζαϊνάμπ φέρεται να συνελήφθη από Ινδούς στρατιώτες, οι οποίοι συγκρούονται με μαχητές που ζητούν την απόσχιση της κατεχόμενης από την Ινδία περιοχής του Κασμίρ. Μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Συμμαχία για την Κοινωνία των Πολιτών, εκτιμά ότι στην περιοχή αυτή υπάρχουν 1500 ως 2000 γυναίκες που έχουν χάσει τους συζύγους τους εξαιτίας αυτής της διαμάχης.

«Πήγαμε σε όλα τα κρατητήρια της χώρας. Ξοδέψαμε πολλά χρήματα. Πουλήσαμε το σπίτι μας και άλλα πράγματα, όμως όλα ήταν μάταια», λέει η Σαμπνάμ. Πολλές από τις γυναίκες που αναζητούν τους συζύγους τους έχουν εξαπατηθεί από επιτήδειους, που τις παραπλανούν με ψευδείς πληροφορίες έναντι αδρής αμοιβής.

Σύμφωνα με τη Συμμαχία για την Κοινωνία των Πολιτών, το 85% των συζύγων των αγνοούμενων είναι φτωχές, καθώς και οι άνδρες που εξαφανίστηκαν είναι από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Και καθώς τα στρώματα αυτά δεν έχουν οικονομικούς πόρους, δεν έχουν ούτε και δυνατή φωνή για να ακουστούν.

Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Γονέων Αγνοούμενων, στον οποίο συμμετέχουν και πολλές σύζυγοι εξαφανισμένων, κάπου 8000 ως 10000 άνθρωποι, κυρίως άμαχος πληθυσμός, έχουν εξαφανιστεί από τότε που ξεκίνησε το ένοπλο αποσχιστικό κίνημα στο Ινδικό Κασμίρ, το 1988.

Πηγή: www.bbc.co.uk

Γιώργος Σκιάνης

ΠΑΚΙΣΤΑΝ Τα θύματα βαφτίζονται θύτες

Η συμφορά στο Κασμίρ