Resistencias 04 στο Radiobubble: εκπομπή για νοτιοανατολική Ασία

Πώς η φυσική γεωγραφία μπορεί να διαμορφώσει μοντέλο παραγωγής;
Γιατί η πλούσια σε φυσικούς πόρους Ινδονησία είναι φτωχή και πώς η φτωχή σε φυσικούς πόρους Ιαπωνία είναι πλούσια;
Είναι τα τελευταία βίαια επεισόδια στην Κορέα αποτέλεσμα κοινωνικών εξελίξεων και στις δυο πλευρές των συνόρων;
Αναφορά στις μονοκαλλιέργειες και στις μεγάλες γαιοκτησίες στις Φιλιππίνες και οι συνέπειες τους ως προς την κοινωνική διαστρωμάτωση και το επίπεδο ζωής...
H 4η εκπομπή  συγκεντρώνεται στην νοτιοανατολική Ασία και την κορεατική χερσόνησο...

Ακούστε τη στο Radiobubble:
http://legacy.radiobubble.gr/el/audio/9019/resistencias-04

Μιντανάο (Φιλιππίνες): διακοπή των συνομιλιών μεταξύ κυβέρνησης και ανταρτών

Η πρόεδρος των Φιλιππίνων Γκλόρια Μακαπαγκάλ Αρόγιο διέκοψε τις ειρηνευτικές διαδικασίες με το Ισλαμικό Απελευθερωτικό Μέτωπο των Μόρο (Moro Islamic Liberation Front) κατηγορώντας τους αντάρτες του MILF για έλλειψη ειλικρίνειας στις διαπραγματεύσεις. Η κυβέρνηση, αναθεώρησε την πολιτική των απευθείας διαπραγματεύσεων με τους αντάρτες και απαιτεί την συμμετοχή στον διάλογο των «τοπικών κοινοτήτων» όπως και την παράδοση δύο διοικητών που κατηγορούνται για «τρομοκρατικές ενέργειες» στο Μιντανάο, με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων και την φυγή χιλιάδων από την περιοχή.

Η μουσουλμανική ομάδα Σουάνα Μπαγκσαμόρο (Suana Bangsamoro –η Φωνή των Μόρο) θεωρεί όμως ότι η απόφαση της προέδρου Αρόγιο και του γραμματέα αμύνης Γκιλμπέρτο Τεοντόρο τζούνιορ να διακόψει της απευθείας συνομιλίες με το MILF θα οδηγήσει στην κλιμάκωση των βιαιοπραγιών μεταξύ των κοινοτήτων. Κατά δήλωση της προέδρου του Σουάνα Μπαγκσαμόρο, Αμιρά αλή Λιντασάν η διακοπή των απευθείας συνομιλιών με το MILF σημαίνει αντικατάσταση μιας σοβαρής ειρηνευτικής διαδικασίας με καθαρά ανοιχτό πόλεμο εναντίον των μουσουλμάνων. Η διακοπή των συνομιλιών και η ανάμειξη του φιλιππινέζικου στρατού στην δημιουργία παραστρατιωτικών ομάδων έχει ήδη οδηγήσει σε συγκρούσεις με αποτέλεσμα την φυγή χιλιάδων χριστιανών και μουσουλμάνων πολιτών, τον θάνατο πολλών εξ αυτών και την πυρπόληση περιουσιών.

H Λιντασάν υπογραμμίζει ότι, ο παραμερισμός των επιτροπών ανακωχής και των διεθνών ομάδων παρατηρητών, που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της πρώτης ειρηνευτικής ατζέντας για τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, φαίνεται πως οδηγεί στην επαναδραστηριοποίηση της διαδικασίας Όπλαν Μπαντάι Λάγια (oplan bantay laya) που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν για την καταπολέμηση του επαναστατικού κινήματος. Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε το 2002, με τον αποκλειστικό έλεγχο από την ίδια την Αρόγιο, με δύο βασικά χαρακτηριστικά: α) τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων με βίαιη καταπίεση των χωριών κοντά στα μέτωπα των ανταρτών που οδήγησαν σε δολοφονίες αθώων ανθρώπων και την εκτόπιση τους από την περιοχή αυτή σε μία άλλη, και β) τη δράση ομάδων θανάτου που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία 680 ακτιβιστών, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται αρχηγοί κομμάτων και πολιτικών οργανώσεων, καθώς και εργαζόμενοι σε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων μαζί με παπάδες, δημοσιογράφους και δικηγόρους, που άλλοι είχαν και άλλοι δεν είχαν σχέσεις με το Κομμουνιστικό Κόμμα Φιλιππίνων και το αντάρτικο.

Η διακοπή των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στις νότιες Φιλιππίνες έχει άμεση σχέση με τον αντιτρομοκρατικό νόμο που έχει επιβάλει η ιμπεριαλιστική Αμερική σε όλη την υφήλιο. Εξάλλου ήδη υπάρχουν αμερικάνικες στρατιωτικές δυνάμεις στις Φιλιππίνες με τη δικαιολογία της βοήθειας προς τον Φιλιππινέζικο στρατό κατά της τρομοκρατίας. Από την άλλη πλευρά το Μιντανάο είναι μια πλούσια σε πηγές πετρελαίου περιοχή που θέλουν να εκμεταλλευτούν τόσο η Κίνα όσο και οι ΗΠΑ.

Λ.Β.

Παύση της δίωξης του Χοσέ Μαρία Σισόν

Στο προηγούμενο τεύχος του Resistencias είχαμε γράψει για τη σύλληψη του Χοσέ Μαρία Σισόν, ιστορικού ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Φιλιππίνων (ΚΚΦ), από την ολλανδική αστυνομία, στις 27 του περασμένου Αυγούστου. Η κατηγορία που αντιμετώπισε ήταν ηθική αυτουργία στη δολοφονία δύο πρώην μελών του Νέου Λαϊκού Στρατού (ΝΛΣ, ένοπλη ομάδα που πρόσκειται στο ΚΚΦ).
Από τη στιγμή της σύλληψης του Σισόν, τα γεγονότα κύλησαν πιο γρήγορα από τους ρυθμούς που λειτουργεί αυτό το περιοδικό, γι’ αυτό και θα πρέπει να κάνουμε μια συμπληρωματική ενημέρωση για τις μετέπειτα εξελίξεις.
Ο Σισόν αφέθηκε ελεύθερος στις 13 Σεπτεμβρίου, οι κατηγορίες όμως εναντίον του παρέμειναν. Ωστόσο στις 21 Νοεμβρίου, το περιφερειακό δικαστήριο της Χάγης τον απάλλαξε από τις κατηγορίες, εκτιμώντας ότι δεν υπήρχαν «σοβαρά στοιχεία» και «λόγοι για να συνεχιστεί η έρευνα». Το δικαστήριο αποφάνθηκε, επίσης, ότι για τις κατηγορίες εναντίον του Σισόν υπάρχει ενδεχομένως πολιτική σκοπιμότητα (προφανώς από την πλευρά της φιλιππινέζικης κυβέρνησης, που επιχειρεί να καταστείλει το αντάρτικο κίνημα του ΝΛΣ).
Ο Χοσέ Μαρία Σισόν παραμένει στην Ολλανδία, χωρίς πολιτικό άσυλο, για το οποίο έχει υποβάλει αίτηση από το 1987. Η υπόθεσή του εκκρεμεί, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εργαστεί ούτε να ταξιδέψει, ενώ πάντα υπάρχει η δαμόκλειος σπάθη της απέλασης στις Φιλιππίνες, κάτι που βέβαια ισοδυναμεί με φυλάκιση ή και με φυσική εξόντωση.

Πηγές:
www.josemariasison.org
http://en.wikipedia.org

Επιστολή αναγνώστη για Σισόν

Ο αναγνώστης μας Ν.Θ. μας έστειλε ένα κείμενο – κριτική για τον τρόπο που παρουσιάσαμε την υπόθεση της σύλληψης του Σισόν στο προηγούμενο τεύχος. Δημοσιεύουμε στο παρόν τεύχος το κείμενο του Ν.Θ. μαζί με την απάντηση του συντάκτη.

Αγαπητή Συντακτική Ομάδα του εξαίρετου περιοδικού “Resistencias”,
θα ήθελα να κάνω ορισμένες επισημάνσεις με αφορμή ένα ειδησεογραφικό κείμενο του προηγούμενου τεύχους, που αφορούσε τη δράση του συλληφθέντος στην Ολλανδία Χοσέ Μαρία Σισόν. Εκτιμώ ότι το ρεπορτάζ του περιοδικού ήταν προκατειλημμένο και μονομερές υπέρ του σταλινομαοϊκού (και άρα κατά την ταπεινή μου γνώμη αντεπαναστατικού και αντιδημοκρατικού) Κομμουνιστικού Κόμματος των Φιλιππίνων. Το συγκεκριμένο κόμμα τυχαίνει να έχει όχι μόνο ένα κηλιδωμένο παρελθόν, αλλά και ένα εξίσου αποτρόπαιο παρόν. Επιτρέψτε μου ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα να επικαλεστώ έγκυρες πληροφορίες αριστερών αγωνιστών και ακτιβιστών προερχόμενων από τις Φιλιππίνες, που είναι υπεράνω πάσης αμφισβήτησης, καθώς έχουν άμεση γνώση της δράσης της αντάρτικης αυτής ομάδας. Είναι κρίμα που δεν προσπαθήσατε να διασταυρώσετε πληροφορίες για τις πρακτικές του Σισόν και των συνεργατών του. Δυστυχώς, αυτές συνίστανται σε εντολές για δολοφονίες συντρόφων που είχαν αναλώσει τη ζωή τους σε πολυποίκιλους αγώνες ενάντια στον καπιταλισμό.

Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι, και πάλι, πρώτοι στη λίστα των θυμάτων είναι οι τροτσκιστές, αλλά και στελέχη της ανανεωτικής ριζοσπαστικής και κινηματικής Αριστεράς των Φιλιππίνων, που είναι οργανωμένη μαζικά, δυναμικά και ειρηνικά (και όχι εν κρυπτώ και παραβύστω) στο αξιέπαινο κόμμα «Ακμπαγιάν». Το κόμμα αυτό λαμβάνει σχεδόν ένα εκατομμύριο ψήφους και εκπροσωπείται στη Βουλή από τη ριζοσπάστρια φεμινίστρια Χοντιβέρος. Η θεμιτή πολιτική απόφαση των αγωνιστών του «Ακμπαγιάν» να δίνουν τις μάχες τους ενάντια στη διεφθαρμένη και αυταρχική αμερικανόδουλη κυβέρνηση της Αρόγιο μέσα από κινηματικές παρεμβάσεις μετέχοντας ταυτόχρονα στην κοινοβουλευτική διαδικασία, έχει προκαλέσει αδίκως την οργή της κλίκας του Σισόν, που επιμένει στην αδιέξοδη τακτική των αψιμαχιών στα βουνά και που θεωρεί εκ προοιμίου προδότες όλους εκείνους τους αγωνιστές που αρνούνται να αποδεχτούν τη δική του πολιτική στρατηγική. Νομίζω ότι οφείλατε να παραθέσετε κάποιες λίγες σειρές, επισημαίνοντας την έντονη κριτική που δέχονται οι αιματηρές πρακτικές του αυταρχικού Σισόν από τη μεγάλη πλειοψηφία της φιλιππινέζικης Αριστεράς.

Επίσης, θα ήθελα να σημειώσω ότι αποτελεί ανακρίβεια η άποψη ότι το συγκεκριμένο αντάρτικο έχει κοινωνικά ερείσματα στον αγροτικό πληθυσμό, δεδομένου ότι πλήθος αγροτών διαμαρτύρεται για τις βίαιες μεθόδους επιβολής φόρων, αρπαγής σοδειάς, απαγωγών προσώπων, κ.λπ., γεγονός που αποσιωπάται από το άρθρο.
Θεωρώ περιττό να τονίσω ότι αυτές οι παρατηρήσεις μου δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση ότι αποδέχομαι ή υποτιμώ πολιτικά τις απαράδεκτες ενέργειες της ολλανδικής αστυνομίας να εισβάλει χωρίς ένταλμα σε σπίτια ανθρώπων (κάτι που δυστυχώς, όπως ξέρετε, γινόταν συστηματικά και στη ζοφερή Κίνα του Μάο), ή του Συμβουλίου της Ευρώπης να καταρτίζει λίστες «τρομοκρατών» (όταν σε αυτές θα έπρεπε να φιγουράρει πρώτη και καλύτερη η υπερδύναμη των ΗΠΑ, όπως έχει πλέον περίτρανα αποδειχτεί). Πρόθεση μου ήταν απλώς να επισημάνω ότι το κείμενο αποπνέει μια «θυματοποίηση» του Σισόν, που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και δεν βοηθάει τον αριστερό αναγνώστη να σχηματίσει πλήρη εικόνα της κατάστασης, από τη στιγμή που δεν περιλαμβάνει και κριτικές επισημάνσεις για τη δράση της ομάδας του.

Με ειλικρινή εκτίμηση, Ν.Θ., αναγνώστης


Φίλε Ν.Θ.,

Πριν από 55 χρόνια ο Νίκος Μπελογιάννης οδηγούνταν στο εκτελεστικό απόσπασμα με την αστήρικτη κατηγορία της κατασκοπίας. Η διεθνής κινητοποίηση για τη διάσωσή του ήταν μεγάλη και στη συνείδηση της παγκόσμιας δημοκρατικής κοινής γνώμης το γεγονός καταγράφηκε ως μια κατάφωρη αδικία.
Κινούμενος στη δική σου γραμμή σκέψης, θα μπορούσα να διατυπώσω το παρακάτω ερώτημα: Γιατί, βρε αδερφέ, τόση κινητοποίηση και τόση «μονομέρεια» για έναν σταλινικό που η παράταξή του εξόντωσε τροτσκιστές, αναρχικούς και άλλους αθώους πολίτες, ενώ η ένοπλη ομάδα του (ο ΕΛΑΣ) απαλλοτρίωνε ενίοτε με τη βία την παραγωγή των αγροτών για τις δικές της ανάγκες;
Η απάντηση είναι ότι όταν παραβιάζονται τα δικαιώματα ενός ανθρώπου, έστω και «σταλινικού», δεν χωρούν σολομώντειες λογικές του στυλ «και αυτός δεν είναι αθώος του αίματος». Υπάρχουν δυνατότητες για πολιτική κριτική, κάποια άλλη στιγμή.
Αυτή η λογική πρυτάνευσε και στην είδηση που έγραψα για τη σύλληψη του Σισόν. Βέβαια, εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο δραματικά όσο στην περίπτωση Μπελογιάννη, έχουμε όμως να κάνουμε με μια καραμπινάτη παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων, όσον αφορά στον τρόπο της σύλληψης, καθώς και με ένα σαθρό κατηγορητήριο. Και λέω «σαθρό κατηγορητήριο», διότι ο άνθρωπος αυτός ανέπτυξε δράση ως ηγέτης του Εθνικού Δημοκρατικού Μετώπου μόνο κατά την περίοδο 1968-1977, που ήταν ελεύθερος. Στη συνέχεια φυλακίστηκε για μια δεκαετία περίπου και μετά έφυγε για Ολλανδία. Το να του αποδώσεις ηθική αυτουργία για δυο δολοφονίες που έγιναν χιλιάδες χιλιόμετρα από τον τόπο που ζει, μπορεί θεωρητικά να στέκει αλλά πολύ δύσκολα τεκμηριώνεται. Γι’ αυτό το λόγο η ολλανδική δικαιοσύνη τον απάλλαξε από τις κατηγορίες για δολοφονία, όπως γράφουμε στις ειδήσεις. Και αυτή η απόφαση μου φαίνεται λογική και ενδεδειγμένη.
Εν πάση περιπτώσει, νομίζω πως αξίζει τον κόπο να κάνουμε κάποια στιγμή ένα αφιέρωμα για την κατάσταση στις Φιλιππίνες, οπότε θα χρειαστούμε τη συνεργασία σου και την κριτική σου σκέψη.

Φιλικά και με εκτίμηση,

Γιώργος Σκιάνης

Φιλιππίνες: ένα ακόμα στρατιωτικό κίνημα για το θεαθήναι

Στις 29 Νοεμβρίου, ομάδα χαμηλόβαθμων στρατιωτικών, με επικεφαλής έναν γερουσιαστή και έναν ταξίαρχο, κατέλαβαν ξενοδοχείο στο κέντρο της Μανίλας, με το αίτημα της παραίτησης της προέδρου της χώρας, Γκλόρια Αρόγιο. Στο διάγγελμά τους ισχυρίστηκαν ότι η οικονομία, ο νόμος και η τάξη έχουν καταρρεύσει και ότι είναι αντισυνταγματική και παράνομη η κατάληψη της προεδρίας από την Αρόγιο. Μετά από λίγες ώρες, 300 άνδρες του φιλιππινέζικου στρατού εισέβαλαν στο ξενοδοχείο εκτοξεύοντας δακρυγόνα και συνέλαβαν περί τους 25 στασιαστές. Δεν υπήρξε κανένας νεκρός ή σοβαρά τραυματισμένος, στρατιώτης ή πολίτης.
Από το 1986, που ανατράπηκε ο δικτάτορας Φερντινάντο Μάρκος και αποκαταστάθηκε ο κοινοβουλευτισμός, έχουν γίνει πάνω από δέκα απόπειρες πραξικοπήματος από μικρές ή μεγάλες ομάδες στρατιωτικών. Η παρούσα απόπειρα είναι πανομοιότυπη με μια άλλη στάση, τον Ιούλιο του 2003, όπου πάλι κάποιοι χαμηλόβαθμοι στρατιωτικοί είχαν καταλάβει κτιριακό συγκρότημα στο κέντρο της Μανίλας, με τα ίδια κατά βάση αιτήματα και με την ίδια κατάληξη. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι οι στασιαστές του 2007 βρίσκονταν στην αίθουσα όπου δικάζονταν οι στασιαστές του 2003 και, κάποια στιγμή, βγήκαν από το δικαστήριο και κατευθύνθηκαν προς το ξενοδοχείο, το οποίο κατέλαβαν.
Υπάρχει γενικά μια δυσφορία μεταξύ των χαμηλόβαθμων στρατιωτικών για τους χαμηλούς μισθούς και για τον φόρο αίματος που πληρώνουν στις συγκρούσεις με τους μουσουλμάνους αντάρτες στο νότο (Νήσος Μιντανάο) και με τον Νέο Λαϊκό Στρατό σε άλλες περιοχές της χώρας. Υπάρχει επίσης δυσαρέσκεια για τους καλοπληρωμένους ανώτερους αξιωματικούς, που «καθοδηγούν» εκ του ασφαλούς τις επιχειρήσεις, συχνά χωρίς να υπολογίζουν το ανθρώπινο κόστος.
Από την άλλη πλευρά, ο φιλιππινέζικος στρατός φέρεται να έχει κύρος μεταξύ των πληθυσμιακών στρωμάτων που δυσφορούν με τη δράση των ανταρτών και επιθυμούν νόμο και τάξη. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την πασιφανή διαφθορά και ανεπάρκεια των κυβερνώντων, κάνει την κυβέρνηση διστακτική ως προς τη χρήση δριμείας καταστολής για την κάθε στάση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας παλαιότερος πραξικοπηματίας, ο Γκρίνγκο Χονασάν, που είχε εμπλακεί σε δυο στρατιωτικά κινήματα το 1987 και το 1989, αποφυλακίστηκε σύντομα και τώρα είναι γερουσιαστής.
Όσο για την πλειοψηφία των στρατιωτών και των πολιτών, τα τελευταία χρόνια παραμένουν απαθείς και αμέτοχοι σε τέτοιου είδους κινήσεις, προφανώς γιατί δεν ελπίζουν από τους εκάστοτε «εθνοσωτήρες γαλονάδες» να αλλάξουν την όντως κακή οικονομική και κοινωνική κατάσταση.
Είναι λοιπόν πολύ αμφίβολο ότι οι στασιαστές της 29ης Νοεμβρίου πίστευαν στα αλήθεια ότι θα υποχρέωναν την πρόεδρο της χώρας σε παραίτηση. Αυτό που επιζητούσαν ήταν δημοσιότητα, που μπορεί ίσως να τους εξασφαλίσει στο μέλλον μια πολιτική καριέρα. Στις Φιλιππίνες, και όχι μόνο εκεί, η πρόσβαση στα μαζικά μέσα ενημέρωσης είναι το κλειδί για μια πετυχημένη προεκλογική εκστρατεία. Και αυτήν τη δημοσιότητα, ο τύπος και η τηλεόραση την προσφέρουν αφειδώς σε αυτούς που μπορούν να παράγουν θέαμα. Γύρω από το ξενοδοχείο στήθηκαν πολλές κάμερες για να αποθανατίσουν το γεγονός, προς δόξαν της κοινωνίας του θεάματος.

Πηγή: www.bbc.co.uk

Γιώργος Σκιάνης

Στο μαγικό κόσμο των πολυεθνικών

O ρόλος των πολυεθνικών είναι γνωστός τοις πάσι. Εκείνο όμως που σήμερα μοιάζει να αλλάζει, είναι ότι πέρα απ' τη γενικόλογη οργή των καταναλωτών, αναπτύσσονται σε παγκόσμιο κλίμακα συγκεκριμένες καμπάνιες αντιπαράθεσης με τις πλέον κακόφημες από αυτές. Η κύρια αιτία είναι οι δολοφονίες και οι διώξεις των συνδικαλιστών στα εργοστάσια τους.

Nestle

Δολοφονήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου από “αγνώστους”, στο δρόμο απ' το σπίτι του προς το εργοστάσιο, ο Diosdado Fortuna, ένα από τα ηγετικά στελέχη του συνδικάτου των εργαζομένων στη Nestle στις Φιλιππίνες. Το εργοστάσιο της Nestle στο Cabuyao είναι το μεγαλύτερο στις Φιλιππίνες και βρίσκεται σε απεργία από τον Ιανουάριο του 2002. Η Nestle έως τώρα αρνείται τις διαπραγματεύσεις και, όπως φαίνεται, δίνει μία νέα ερμηνεία στο ρητό “όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος”.

Από την άλλη, η Nestle καταδικάστηκε πρόσφατα από το Διεθνές Δικαστήριο των Λαών (ΔΔΛ), που πραγματοποιήθηκε στη Βέρνη. Οι λόγοι ήταν η συμμετοχή της εταιρίας σε διώξεις συνδικαλιστών, οι περιβαλλοντολογικές παραβιάσεις κλπ. Πολλές αντίστοιχες πολυεθνικές έχουν ξεκινήσει εκστρατεία “καθαρίσματος” του ονόματος τους με διάφορα ψευδεπίγραφα “κοινωνικά προγράμματα”, και μάλιστα το ΔΔΛ εκφράζει την ανησυχία του για το γεγονός ότι ορισμένες οργανώσεις Δικαίου Εμπορίου έχουν αποφασίσει να καλύψουν μια εκστρατεία “δικαίου καφέ” της Nestle, μιας και κάτι τέτοιο αποτελεί εξαπάτηση των καταναλωτών.



Coca-Cola

Πολλά δημοτικά συμβούλια στη Ρώμη, το Μπάρι, τη Νάπολη, την Κοσέντζα και αλλού αποφάσισαν να απαγορεύσουν στην ολυμπιακή φλόγα, καθ' οδόν προς τον Τορίνο και τους 20ους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, να περάσει από την περιοχή τους. Ο λόγος είναι ότι πατρονάρεται από την Coca-Cola, η οποία ευθύνεται για μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της εργατικής και περιβαλλοντολογικής νομοθεσίας στα εργοστάσια παραγωγής της. Χαρακτηριστική περίπτωση, η δολοφονία 9 συνδικαλιστών στην Κολομβία, υπόθεση η οποία εκκρεμεί στα δικαστήρια των ΗΠΑ.

Η κατανάλωση της Coca-Cola έχει ήδη απαγορευτεί στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, ενώ στο παγκόσμιο μποϊκοτάζ αποφάσισε να συμμετάσχει και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στην Αγγλία, στο οποίο δίδαξε την περίοδο 1998-99 και ο νυν πρόεδρος της Κολομβίας Άλβαρο Ουρίμπε.

Η παγκόσμια εκστρατεία ενάντια στην Coca-Cola έχει πάρει τα τελευταία χρόνια μεγάλες διαστάσεις. Από την Κολομβία μέχρι την Ινδία, από τη Βενεζουέλα μέχρι ευρωπαϊκές χώρες, πραγματοποιούνται συγκεκριμένες ενέργειες από κομμάτια του κινήματος, που δίνουν σάρκα και οστά στον “αόρατο πόλεμο” των πολυεθνικών.



Θ.Π., Κ.Α. Από το περιοδικό “Resistencias / Τεύχος 0”