Resistencias στο Radiobubble: Εβδομαδιαίο Δελτίο Αντιπληροφόρησης

Μάλι : Οι νέες ισορροπίες μετά την γαλλική επέμβαση.

Βρετανία : 3500 συνδικαλιστές φακελώθηκαν απο ιδιωτικές εταιρίες με τη βοήθεια τμημάτων Human Resources και της ασφάλειας. 

Νότια Αφρική: Αναδυόμενο κύμα απεργιών και διεκδικήσεων απο εργάτες και αγρότες. 

Ινδία: Οι επιλεκτικές και κρυφές θανατικές ποινές και η κουλτούρα της εκδίκησης απο το ινδικό καθεστώς

Τουρκία: Μεγάλη απεργία σε ανθρακωρυχείο μετα απο θανατηφόρο εργατικό ατύχημα

download



http://liveradio.radiobubble.gr/2013/02/resistencias.html

Resistencias στο Radiobubble: Περιττά σώματα

-Στην Ινδία μια γυναίκα βιάζεται και δολοφονείται με τον πιο απεχθή τρόπο.

-Στη Βρετανία, ένας δημοσιογράφος από τους πλέον επώνυμους, αποδεικνύεται παιδόφιλος κατ΄ εξακολούθηση. Αυτό μετά από τον θάνατό του. Εν ζωή, πλήρης συγκάλυψη.

-Στις ΗΠΑ ένας ομαδικός βιασμός συγκαλύπτεται. Η αποκάλυψη του γίνεται  μετά από ακτιβισμό των Anonymous.

-Στην Αίγυπτο, εκτεταμένη βία κατά των γυναικών στην εκδίπλωση της Αραβικής άνοιξης.  Το ίδιο και στο Μαρόκο.

Ηχογραφημένη η συζήτηση της ομάδας αντιπληροφόρησης  Resistencias με την Ζωή για την θέση των γυναικών –και όχι μόνο- στη σύγχρονη παγκόσμια κοινότητα, καθώς και για την κατάσταση του φεμινιστικού κινήματος σήμερα.

H Ζωή είναι μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Είναι επίσης μέλος δικαιωματικών, LGBTQ και αντιρατσιστικών πρωτοβουλιών.

Download

http://liveradio.radiobubble.gr/2013/02/blog-post.html 

Απεργία στα κεντρικά γραφεία της Διεθνούς Αμνηστίας

Παραθέτουμε κείμενο για την απεργία των εργαζομένων στα κεντρικά της Διεθνούς Αμνηστίας, που βασίζεται στο δελτίο τύπου του συνδικάτου Unite, και στο κείμενο με ερωτήσεις - απαντήσεις, σημειώνοντας πάντως ότι η Διεθνής Αμνηστία ως οργάνωση, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις εισφορές των μελών και υποστηρικτών της και σε δωρεές, χωρίς να παίρνει χρήματα από κυβερνήσεις για την έρευνά της για τα ανθρώπινα δικαιώματα (παρά μόνο για εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα ή για αρωγή). Σημειώνουμε επίσης την κριτική που ασκείται εντός και εκτός των ΜΚΟ για το τι ποσοστό των πόρων τους δαπανάται σε μισθούς του προσωπικού τους. Τέλος σημειώνουμε ότι η παρούσα αναταραχή έχει ξεσπάσει στο πλαίσιο αναδιάρθρωσης της οργάνωσης που επιχειρεί να έχει προσωπικό πιο αποκεντρωμένα και πιο κοντά εκεί που συμβαίνουν οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι προφανές ότι μια ΜΚΟ ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως η Διεθνής Αμνηστία, δεν είναι μια καπιταλιστική επιχείρηση που παίρνει υπεραξία ή προσπαθεί να ξεζουμίσει όσο μπορεί τους εργαζόμενούς της με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος εργασίας για να αυξηθούν τα κέρδη του  καπιταλιστή, αλλά αντίθετα ένας οργανισμός που επιδιώκει να αυξήσει την παραγωγικότητά του, για να υπερασπιστεί τα θύματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως αυτό δε σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι θα πρέπει να παραβιάζονται δικαιώματα ή να αθετούνται οι συμφωνίες με τους εργαζόμενους ή ότι θα πρέπει να υπάρχουν υπερβολικές μισθολογικές διαφορές ανάμεσα στους χαμηλά αμειβόμενους/ες και την ηγεσία του επαγγελματικού σκέλους της οργάνωσης.

Οι εργαζόμενοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα, στα κεντρικά της Διεθνούς Αμνηστίας, που εδρεύουν κυρίως στο Λονδίνο, απεργούν σήμερα Τετάρτη 17 Οκτωβρίου.

Η απεργία ξέσπασε από την μονομερή απόσυρση της διοίκησης, χωρίς προειδοποίηση, από την πολιτική απολύσεων, μόλις λίγες ώρες πριν δημοσιοποιήσει λεπτομέρειες μιας αναδιάρθρωσης η οποία δυνητικά θα οδηγήσει στην απόλυση δεκάδων εργαζομένων.

Ο περιφερειακός υπεύθυνος του συνδικάτου Unite, Αλαν Σκοτ δήλωσε: «Ενώ πολλοί εκτιμούν ότι οι περικοπές για μισθούς είναι αναπόφευκτες, η διοίκηση της Αμνηστίας θα πρέπει να σεβαστεί τις συμφωνίες που έχουν υπογράψει και έχουν δηλώσει δημόσια ότι θα τιμήσουν, ώστε να διαλυθεί η διάχυτη δυσπιστία που έχει καταλάβει την οργάνωση».

»Δεκάδες από το προσωπικό αντιμετωπίζουν αβεβαιότητα για το άμεσο μέλλον τους. Πολλοί γνωρίζουν ότι οι θέσεις τους θα εξαφανιστούν πριν το τέλος του 2012, αλλά επειδή η διοίκηση έχει κάνει κουρέλι την πολιτική απολύσεων, δεν έχουν ιδέα τι θα τους συμβεί».

Η ενέργεια της διοίκησης στη Διεθνή Γραμματεία [ΣτΜ. International Secretariat: το διεθνές κεντρικό επιχειρησιακό όργανο της Διεθνούς Αμνηστίας] είναι η πιο πρόσφατη σε μια σειρά αθετημένων συμφωνιών και υποσχέσεων σχετικά με τα δικαιώματα εκπροσώπησης του συνδικάτου, τις αμοιβές και το προσωρινό προσωπικό, τους τελευταίους 12 μήνες.

Ο Άλαν Σκοτ λέει: « Η Διεθνής Αμνηστία δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική και αξιόπιστη οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων εάν δεν σέβεται τα δικαιώματα των εργαζομένων της. Η ανώτατη διοίκηση της οργάνωσης θα πρέπει να τηρήσει τα ίδια πρότυπα που ζητά παγκοσμίως από τις κυβερνήσεις και τις εταιρίες».

Ενώ δεκάδες απολύσεις προτείνονται για τους κατώτερα αμειβόμενους εργαζόμενους, ο αριθμός των ανώτατων διευθυντών – από τους οποίους ο καθένας κερδίζει μεταξύ 88 και 107 χιλιάδων λιρών το χρόνο – έχει αυξηθεί από 5 σε 8 τα τελευταία δύο χρόνια. Ο [ετήσιος] μισθός του Γενικού Γραμματέα είναι 192.000 λίρες, φέρνοντας το συνολικό εκτιμώμενο κόστος των μισθών της ομάδας της ανώτατης ηγεσίας σε περίπου 1 εκατομμύριο λίρες το χρόνο.

Ο Αλαν Σκοτ λέει: «Το κύρος της Διεθνούς Αμνηστίας έχει εδραιωθεί μέσα από δεκαετίες έρευνας υψηλής ποιότητας η οποία χρησιμοποιείται για να υποστηριχθούν οι εκστρατείες της και η δουλειά υπεράσπισης. Είναι επιτακτική ανάγκη να διατηρήσει η οργάνωση αυτήν την ακεραιότητά της και να είναι τόσο συνεπής στις εσωτερικές συμπεριφορές της όσο είναι και με τον έξω κόσμο».

Η Διεθνής Αμνηστία είναι έτοιμη να προβεί σε μια μεγάλη αναδιάρθρωση η οποία θα μετακινήσει τα συγκεντρωτικά παγκόσμια αρχηγεία της, τα οποία τώρα βρίσκονται κυρίως στο Λονδίνο, σε 10 κόμβους ανά τον κόσμο και θα αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει η οργάνωση.

«Μας είπαν ότι δεκάδες από εμάς θα μπορούσαν να χάσουν τις δουλειές τους, αλλά συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε τα σχέδια για να γίνει η Διεθνής Αμνηστία πιο πρακτική και αποτελεσματική παγκοσμίως. Το μόνο που κάναμε ήταν να ζητήσουμε να μας που πώς οι αλλαγές που προτείνονται θα κάνουν την Αμνηστία να δουλεύει καλύτερα, να μας δείξουν ότι έχουν ένα ξεκάθαρο πλάνο και να αντιμετωπίσουν το προσωπικό με λίγο σεβασμό καθώς θα μετακινούμαστε ή θα φεύγουμε. Μέχρις στιγμής απέτυχαν τελείως και στα τρία επίπεδα», δήλωσε το μέλος του προσωπικού.

«Τα γεγονότα των τελευταίων μηνών θέτουν υπό αμφισβήτηση την ακεραιότητα εκείνων που ηγούνται τώρα της Διεθνούς Αμνηστίας και αυτό είναι πολύ λυπηρό για οποιονδήποτε εργάζεται εδώ. Με βαριά καρδιά ψηφίσαμε υπέρ της απεργίας», δήλωσε το μέλος του προσωπικού.

Υπόβαθρο:

Ένα συντριπτικό ποσοστό 96,5% όσων απάντησαν ταχυδρομικά, ψήφισαν υπέρ της απεργίας.

Μέλη του προσωπικού σε γραφεία ανά τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένης της Σενεγάλης, της Γαλλίας, της Ουγκάντα, του Λιβάνου, της Νέας Υόρκης, του Χονγκ Κονγκ και της Νότιας Αφρικής) συμμετέχουν στην απεργία.

Το Unite είναι το μεγαλύτερο συνδικάτο της Βρετανίας και της Ιρλανδίας με πάνω από 1,5 εκατομμύρια μέλη από όλους τους τομείς της οικονομίας. Γενικός γραμματέας του είναι ο Λεν Μακ Κλάσκεϊ.

Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την απεργία στη Διεθνή Γραμματεία της Διεθνούς Αμνηστίας στις 17 Οκτωβρίου

Γιατί το συνδικάτο ψήφισε να κατέβει σε απεργία;

Γιατί η ανώτατη διοίκηση της Αμνηστίας έχει επανειλημμένα αθετήσει συμφωνίες τις οποίες η ίδια είχε διαπραγματευθεί με το συνδικάτο και είχε υπογράψει, που καλύπτουν τους όρους και τις συνθήκες για το προσωπικό. Τα μέλη του συνδικάτου δεν θέλουν να απεργήσουν, θέλουν να δουλέψουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η απόφαση για απεργία πάρθηκε απρόθυμα ως έσχατο μέτρο απέναντι στην περιφρόνηση της διοίκησης για συμφωνίες που είχαν επιτευχθεί με το συνδικάτο, και απέναντι στο ίδιο το συνδικάτο.

Τι ήταν αυτό που προκάλεσε την ψηφοφορία για απεργία;

Στις αρχές Αυγούστου, μόλις δυο ώρες πριν η ανώτατη διοίκηση εκδώσει ένα πλάνο για να απαλλαγεί από δεκάδες θέσεις εργασίας, μετά από τη συνένωση δύο τμημάτων, ενημέρωσε το συνδικάτο ότι οι πολιτικές μετάθεσης και απόλυσης δεν θα εφαρμοστούν για 37 μέλη του προσωπικού που αντιμετωπίζουν δυνητικά την απόλυση. Η ανώτατη διοίκηση είχε επανειλημμένα διαβεβαιώσει το προσωπικό, προκαταβολικά, ότι οι υπάρχουσες πολιτικές θα εφαρμοστούν παρόλο που διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει για να τροποποιηθούν. Το προσωπικό που πλήττεται βρίσκεται τώρα σε μια θέση όπου γνωρίζουν ότι οι θέσεις εργασίας τους χάνονται, αλλά δεν γνωρίζουν ποια είναι τα δικαιώματά τους ή τι διαδικασία θα ακολουθηθεί. Η ανώτατη διοίκηση απείλησε να επιβάλει μια νέα πολιτική απολύσεων εάν δεν συμφωνηθεί γρήγορα κάποια με το συνδικάτο, ενώ λέει επίσης ότι οι εν λόγω θέσεις εργασίας δεν θα καταργηθούν επισήμως μέχρι να συμφωνηθεί μια νέα πολιτική.

Τι άλλες συμφωνίες αθέτησε η διοίκηση;

Αυτές που σχετίζονται με:

• τα δικαιώματα εκπροσώπησης του συνδικάτου
• το μη-μόνιμο προσωπικό
• τις απολύσεις και τις μεταθέσεις
• την κατάργηση και ουσιώδη αλλαγή θέσεων
• τις αμοιβές (αποζημίωση για πληθωρισμό και υπερπληθωρισμό)

Για παράδειγμα, στις αρχές του 2012 η διοίκηση είπε στο συνδικάτο ότι δεν θα δεσμεύονται από τη μακροχρόνια συμφωνία ότι το προσωπικό θα λαμβάνει αυτόματα τον Απρίλιο την αποζημίωση για τις αυξήσεις στο κόστος ζωής του προηγούμενου έτους, συμπεριλαμβανομένης της αποζημίωσης για υψηλούς δείκτες πληθωρισμού, που πλήττουν το προσωπικό σε κάποια από τα υπεράκτια γραφεία. Χρειάστηκε διαμάχη για να επιλυθεί το ζήτημα, στο τέλος της οποίας το συνδικάτο συμφώνησε να λαμβάνεται η αποζημίωση τμηματικά για να βοηθηθεί η διοίκηση στα προβλήματα ρευστότητας.

Γιατί οι συμφωνίες είναι τόσο σημαντικές;

Οι καλές εργασιακές σχέσεις σε οποιοδήποτε χώρο δουλειάς βασίζονται στην εμπιστοσύνη και σε ξεκάθαρα καθορισμένους όρους και συνθήκες εργασίας, που να γίνονται σεβαστοί. Η ανώτατη διοίκηση και οι εκπρόσωποι του συνδικάτου στη Διεθνή Γραμματεία πέρασαν πολλούς μήνες διαπραγματευόμενοι συμφωνίες ώστε το προσωπικό να γνωρίζει ποιες είναι οι δικαιοδοσίες και τα δικαιώματά τους και να μπορούν να επικεντρωθούν στη δουλειά τους. Κάθε φορά που η ανώτατη διοίκηση αθετεί αυτές τις συμφωνίες, η εμπιστοσύνη προς τη διοίκηση πλήττεται, οι εργασιακές σχέσεις επιδεινώνονται, η ανασφάλεια και το άγχος του προσωπικού αυξάνονται, και μεγάλο ποσοστό εργάσιμων ωρών σπαταλιέται σε συναντήσεις και προσπάθειες για επίλυση των παρεπόμενων διενέξεων. Οι επανειλημμένες παραβιάσεις των συμφωνιών που είχαν επιτευχθεί μετά από διαπραγματεύσεις, από τη διοίκηση τα τελευταία χρόνια, σε συνδυασμό με την απειλή να μην αναγνωρίζεται το συνδικάτο, μόλις ο τωρινός Γενικός Γραμματέας ήρθε στη Διεθνή Γραμματεία, δείχνει ότι η τωρινή ανώτατη διοίκηση δεν αντιμετωπίζει τις συμφωνίες ως δεσμευτικές και δεν σέβεται το ρόλο του συνδικάτου. Αυτό προκαλεί ιδιαίτερες ανησυχίες σε μια εποχή αλλαγής και ανακατατάξεων και όταν νέες συμφωνίες βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση.

Δεν υπήρξε μια χαμηλή συμμετοχή στην ψηφοφορία για την απεργία;

Τα 300 και πλέον μέλη αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία των μόνιμων και μη μόνιμων μελών του προσωπικού της Διεθνούς Γραμματείας που εργάζονται στο Λονδίνο και αλλού. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους, από τους περίπου 500 που δουλεύουν στη Διεθνή Γραμματεία, είναι μάνατζερ, εθελοντές, κόσμος που εργάζεται με μικρής διάρκειας συμβόλαια και ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός συμβούλων και εργολάβων.

Ο πλήρους απασχόλησης υπεύθυνος του συνδικάτου, πληροφόρησε την συνέλευση του συνδικάτου μας ότι η συμμετοχή στις ψηφοφορίες είναι παραδοσιακά πολύ χαμηλή, και ότι το 56% της συμμετοχής ήταν εξαιρετικά υψηλό σύμφωνα με την μακρά εμπειρία του – και ότι το 96,5% του «ναι» για την απεργία είναι ένα αδιαμφισβήτητο μήνυμα ότι τα μέλη ένιωσαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να αναλάβουν δράση για να επιλύσουν τη διαμάχη.

Επίσης, το συνδικάτο έχει πολλά μέλη που δουλεύουν στο εξωτερικό, αλλά η συνδικαλιστική νομοθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου δεν μας επιτρέπει να τους στείλουμε τα ψηφοδέλτια με άλλον τρόπο πέραν του ταχυδρομείου. Γνωρίζουμε ότι κάποια από αυτά δεν έφτασαν εγκαίρως ή δεν έφτασαν καθόλου. Παρομοίως, κάποιοι από το προσωπικό ταξιδεύουν για μακρές περιόδους για έρευνα σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλοι που βρίσκονταν μακριά από το σπίτι τους δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στα ψηφοδέλτια.

Δεν αφορά η απεργία τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας ανθρώπων που δουλεύουν στη Διεθνή Γραμματεία;

Για πάνω από 50 χρόνια, υπό τη συμφωνία αναγνώρισης του συνδικάτου στη Διεθνή Γραμματεία, το συνδικάτο έχει διαπραγματευθεί όρους και συνθήκες για το προσωπικό, εκτός από κάποιους μάνατζερ. Ανεξάρτητα εάν τα μέλη ατομικά είναι στο συνδικάτο ή όχι, καλύπτονται από αυτό και επωφελούνται από τις συμφωνίες που επιτυγχάνονται μεταξύ διοίκησης και συνδικάτου.

Το συνδικάτο δεν θέτει σε κίνδυνο τη δουλειά και τη φήμη της Αμνηστίας με την απεργία;

Η Αμνηστία δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική ή αξιόπιστη οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων εάν δεν σέβεται τα δικαιώματα των ίδιων της των εργαζομένων, ούτε μπορεί το προσωπικό να είναι αποτελεσματικοί ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων εάν εργάζονται σε μια ατμόσφαιρα όπου τα δικά τους δικαιώματα ποδοπατούνται.

Ως οργάνωση που επιμένει ότι οι κυβερνήσεις δεσμεύονται από τις συμφωνίες για τις διεθνείς συνθήκες, είναι επιτακτικό να εφαρμόζουμε αυτό που κηρύττουμε – όχι μόνο για τις εργασιακές σχέσεις, αλλά επίσης για την ακεραιότητα και το ηθικό κύρος της οργάνωσής μας. Η Αμνηστία δουλεύει για λογαριασμό συνδικάτων και για το δικαίωμα στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι στο πλαίσιο της δουλειάς της με τις κυβερνήσεις, στον ΟΗΕ και στον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας. Η Αμνηστία βρίσκεται δε στη διαδικασία να συμφωνήσει επίσημη συνεργασία με την Διεθνή Συνομοσπονδία Συνδικαλιστικών Ενώσεων.

Οι υποστηρικτές της Αμνηστίας περιμένουν να αντιμετωπίζεται με αξιοπρέπεια το προσωπικό της Αμνηστίας οπουδήποτε και αν δουλεύει – υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για τη φήμη της Αμνηστίας εάν θεωρηθεί ως μια οργάνωση που συμπεριφέρεται με περιφρόνηση για τα δικαιώματα των ίδιων της των εργαζομένων, ενώ πληρώνει τεράστια ποσά από τις συνεισφορές των μελών της για «αποζημιώσεις» των αποχωρούντων ανώτατων διευθυντών της.

Δεν γίνεται στην πραγματικότητα η απεργία λόγω της αντίθεσης του συνδικάτου στα σχέδια της διοίκησης να αποκεντρώσει τη Διεθνή Γραμματεία;

Όχι. Απολύτως όχι. Το συνδικάτο δεν αντιτίθεται και ποτέ δεν ήταν αντίθετο στα σχέδια να μετακινηθεί περισσότερο προσωπικό και λειτουργίες έξω από το Λονδίνο – η θέση του είναι ότι το κίνημα της Αμνηστίας και η διοίκηση της Διεθνούς Γραμματείας έχουν κάθε δικαίωμα να λάβουν τέτοιες αποφάσεις. Αντίθετα, τα μέλη του συνδικάτου και άλλα μέλη του προσωπικού έχουν εμπλακεί σε πολλές συζητήσεις και έχουν κάνει θετικές προτάσεις για να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα της δουλειάς της Αμνηστίας σε όλον τον κόσμο, και κάποιοι έχουν ήδη δηλώσει εθελοντές να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες σε πιλοτικά προγράμματα. Το ίδιο το συνδικάτο απλά δουλεύει με τη διοίκηση για να προσπαθήσει να διασφαλίσει ότι το προσωπικό που πλήττεται θα τύχει δίκαιης, ισότιμης και αξιοπρεπούς μεταχείρισης, και ότι οι συμφωνίες θα γίνουν σεβαστές. Το συνδικάτο θα ήλπιζε και θα περίμενε, παρόλα αυτά, ότι κάθε διαδικασία αλλαγής θα τύγχανε άξιας διαχείρισης, στη βάση ενός ξεκάθαρου πλάνου, καλού οικονομικού σχεδιασμού και κατάλληλης διαβούλευσης.

Δεν γίνεται στην πραγματικότητα η απεργία για τις αποζημιώσεις απολύσεων του ήδη υψηλά αμειβόμενου προσωπικού;

Όχι. Γίνεται επειδή η διοίκηση δεν τιμά συμφωνίες που έχει διαπραγματευθεί και υπογράψει με το συνδικάτο. Το συνδικάτο ουδέποτε έδρασε για να ζητήσει περισσότερα χρήματα, και δεν κατέθεσε οικονομικό αίτημα για πάνω από 20 χρόνια.

Δεν είναι αλήθεια ότι κάθε λίρα που ξοδεύεται για τις αποζημιώσεις είναι μια λίρα που δεν ξοδεύεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Οι περισσότεροι εργαζόμενοι στην Αμνηστία θα είναι αφοσιωμένοι στα ανθρώπινα δικαιώματα είτε δουλεύουν για την Αμνηστία, είτε όχι. Αλλά είναι απολύτως αλήθεια ότι η διοίκηση θα πρέπει να προσπαθεί να ΜΗΝ απολύει τον κόσμο εκτός αν είναι απολύτως απαραίτητο. Άλλωστε, αυτό απαιτείται από την νομοθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου.

Επίσης οι εργαζόμενοι στην Αμνηστία έχουν δικαιώματα. Το προσωπικό που απολύεται όχι εξαιτίας δικού του λάθους, κάποιοι έπειτα από δεκαετίες πιστών υπηρεσιών, εξαιτίας αλλαγών στις οργανωτικές προτεραιότητες, επειδή δεν μπορούν να μετακινηθούν σε άλλες τοποθεσίες, ή εξαιτίας των οικονομικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η οργάνωση, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον τρόπο που ορίζεται στις συμφωνίες που έχει υπογράψει η διοίκηση. Η Αμνηστία έχει υπάρξει και θα πρέπει να συνεχίσει να είναι ένα πρότυπο για το πώς συμπεριφέρονται στους εργαζόμενους.

Δεν είναι ο μισθός 4 εβδομάδων για κάθε χρόνο εργασίας (έως τα 20 έτη) πολύ πάνω απ’ ότι άλλες οργανώσεις προσφέρουν;

Όχι. Το ένα εκατομμύριο εργαζομένων στην Εθνική Υπηρεσία Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου, για παράδειγμα, δικαιούνται τόσα, όπως και πολλοί άλλοι εργαζόμενοι σε μικρότερες οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δουλεύουν στην Διεθνή Αμνηστία Ηνωμένου Βασιλείου. [ΣτΜ το εθνικό τμήμα της οργάνωσης στη χώρα, που δεν πρέπει να συγχέεται με τη Διεθνή Γραμματεία της οργάνωσης, που επίσης εδρεύει κατά κύριο λόγο στην ίδια χώρα]

Δεν θα φύγουν κάποιοι από το προσωπικό με τεράστια ποσά υπό τις υπάρχουσες πολιτικές;

Το μεγαλύτερο που θα λάβει κάποιος είναι μισθούς 80 εβδομάδων – το οποίο ισχύει για εκείνον τον μικρό αριθμό μελών του προσωπικού που έχουν υπηρετήσει την Αμνηστία για 20 ή περισσότερα χρόνια και τα οποία τυγχάνει να είναι σε δουλειές οι οποίες εξαφανίζονται. Μέχρι πρότινος η ανώτατη διοίκηση ουδέποτε αμφισβήτησε τις 4 εβδομάδες και αντίθετα είχε επανειλημμένα πει ότι αυτή η πρόβλεψη θα πρέπει να γίνεται σεβαστή, παρόλο που ήθελαν άλλα σημεία της πολιτικής να τύχουν επαναδιαπραγμάτευσης. Αυτή ήταν η θέση ακόμα και μετά που η πρώτη ομάδα ανθρώπων τέθηκε σε κατάσταση δυνητικής απόλυσης τον Αύγουστο.

Για να βάλουμε το κόστος των αποζημιώσεων σε σωστές διαστάσεις, η προσφάτως διευρυνθείσα ομάδα της ανώτατης ηγεσίας κοστίζει τώρα στην Αμνηστία γύρω στο 1 εκατομμύριο λίρες το χρόνο.

Δε βρίσκεται η Αμνηστία σε οικονομική κρίση;

Η ανώτατη διοίκηση έχει επανειλημμένα πει στο συνδικάτο ότι δεν υπάρχει οικονομική κρίση και ότι υπάρχει ένας προϋπολογισμός αφιερωμένος στη διαδικασία αλλαγής «Moving Closer to the Ground» (ΣτΜ η διαρθρωτική αλλαγή στην Αμνηστία για να επιτευχθεί αποκέντρωση και να έρθει πιο κοντά εκεί που γίνονται οι παραβιάσεις). Συμπεριλαμβανομένων των καταβολών για τον προβλεπόμενο αριθμό απολύσεων.

Είναι η απεργία στη Διεθνή Γραμματεία διαχωρισμένη από τις απεργίες που συνέβησαν πρόσφατα στην Διεθνή Αμνηστία Ηνωμένου Βασιλείου;

Ναι, παρόλο που υπάρχει σύνδεση. Το προσωπικό και στους δύο χώρους εργασίας είναι μέλη του ίδιου συνδικάτου  - Unite – αλλά έχουν χωριστές ψηφοφορίες για χωριστά ζητήματα. Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα κοινό θέμα ότι η διοίκηση αποτυγχάνει να δεσμευτεί στις συμφωνημένες πολιτικές.

Δεν είναι ώρα να σταματήσει το συνδικάτο της Αμνηστίας να είναι τόσο μαχητικό;

Το συνδικάτο σχεδόν ποτέ δεν ανέλαβε δράση στη Διεθνή Γραμματεία, και πάντα αναζητά επίλυση όχι αντιπαράθεση. Το συνδικάτο πάντα προσπαθεί να αποφύγει διαμάχες μέσα από τη συζήτηση, την διαπραγμάτευση και πηγαίνοντας στο ACAS, την υπηρεσία διαιτησίας και συμφιλίωσης – όπως συνέβη τους τελευταίους μήνες. Υπήρξε μια απεργία το 1996 για προσωπικό που απολύθηκε απροειδοποίητα και μισής μέρας στάση εργασίας το 2009 επειδή η διοίκηση αθέτησε μια συμφωνία που μόλις είχε υπογράψει.

Τα μέλη του συνδικάτου στη Διεθνή Γραμματεία δεν θέλουν να απεργήσουν – θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ίσως η ανώτατη διοίκηση θα πρέπει να ρωτήσει τον εαυτό της τι έκανε τόσα πολλά μέλη του προσωπικού, τόσο θυμωμένα ώστε να αισθάνονται ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να απεργήσουν.

Πως προσπαθεί το συνδικάτο να επιλύσει τη διαμάχη;

Το συνδικάτο είναι έτοιμο να συναντήσει τη διοίκηση οποιαδήποτε στιγμή για να τερματιστεί η διαμάχη υπό την προϋπόθεση ότι θα τηρήσουν τις συμφωνίες μας, και συνεχίζουμε να διαπραγματευόμαστε νέες πολιτικές καλόπιστα, ελπίζοντας ότι η διοίκηση θα τις σεβαστεί τώρα και στο μέλλον.

Τι έκανε η διοίκηση για να αποφύγει την απεργία;

Κανείς στην ανώτατη διοίκηση, πέρα από το τμήμα Ανθρώπινων Πόρων, δε ζήτησε να συναντήσει το συνδικάτο για να βρεθεί ένας τρόπος να αποφευχθεί η απεργία, ή δεν ζήτησε καν να συζητήσει τι ωθεί το προσωπικό σε τέτοιο σημείο όπου αισθάνονται ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να απεργήσουν.

Καθώς λάμβανε χώρα η ψηφοφορία, οι διαπραγματεύσεις για μια νέα πολιτική απολύσεων συνεχίζονταν. Σε αυτό το σημείο ήταν που η διοίκηση προώθησε μια πρόταση που μειώνει στο μισό τις αποζημιώσεις, κόβει τις μεταθέσεις και μειώνει την περίοδο προειδοποίησης. Αντίθετα, η διοίκηση δεν έκανε τίποτα από τότε που ξεκίνησε η ψηφοφορία για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη ή για να φέρει τις διαπραγματεύσεις πιο κοντά σε μια συμφωνία.

επιλογή-μετάφραση: Γ.Κ.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Διαμαρτυρία ενάντια στην επιτήρηση και τα σύνορα στο κεντρικό Λονδίνο

  Συγκέντρωση στο Piccadilly Circus

Πανό αλληλεγγύης στους μετανάστες που έρχονται από Καλέ

"Όχι σύνορα, όχι έθνη, όχι φυλακές"

Βγαίνοντας στο δρόμο




Ηχητικό σύστημα για μουσική

Μπαίνοντας στο σταθμό του Eurostar



..

Στο check-in 
 Κάποιοι καταφέρνουν να περάσουν τις πύλες

Περίπου 60 άτομα έκαναν πορεία από το Piccadilly Circus στο σταθμό του St Pancras, που αποτελεί σύνορο μεταξύ Βρετανίας και ηπειρωτικής Ευρώπης και όπου υπάρχει κέντρο κράτησης για τους χωρίς χαρτιά, ζητώντας να σταματήσει η επιτήρηση και τα σύνορα. Οι ακτιβιστές εισήλθαν στο St Pancras γύρω στις 5 μ.μ. με ηχητικό σύστημα και πανό που έγραφαν: «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ελέγχεται» και «Μετανάστες του Καλέ καλωσορίσατε». Αρκετά άτομα αποπειράθηκαν να διασχίσουν τα σύνορα, προσπαθώντας να περάσουν από τον έλεγχο διαβατηρίων, αλλά σταματήθηκαν από τους σεκιουριτάδες και ένα άτομο συνελήφθη.

Ένας από τους ακτιβιστές ο Thomas Hardenburg εξήγησε: «Σήμερα κάναμε πορεία μέσα στο Λονδίνο, μια από τις πιο ελεγχόμενες πόλεις του κόσμου, για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στην συνεχή επιτήρησή μας και την παρενόχληση από κάμερες κλειστού κυκλώματος και ελέγχους διαβατηρίων.» Η διαδήλωση καλέστηκε από το No Border του Λονδίνου μια συλλογικότητα αλληλεγγύης στους αγώνες των μεταναστών και για έναν κόσμο χωρίς σύνορα και με ελευθερία μετακίνησης για όλους.

Δείτε βίντεο:

http://london.indymedia.org/videos/5846
 
http://london.indymedia.org/videos/5838
 

Πηγές: London No Border , London Indymedia

Αποκλεισμός του σημαντικότερου διυλιστηρίου της Βρετανίας από ακτιβιστές

FIT on tube

practising lock-ons

tankers being held up

crossing fields

'monkey' bamboo tripods in place

fitwatch working

the second wave arrive

how many dead?

chalk

wanna change clothes?

samba

good read

copped 'er

knot in my name

system change

party

the other blockade returns

stiltwalkers

into the sunset

returning to the station

Δελτίο Τύπου

16 Οκτωβρίου  - Αποκλεισμός διυλιστηρίου πετρελαίου

Ακτιβιστές για το κλίμα απέκλεισαν το πιο σημαντικό διυλιστήριο της Βρετανίας. Εκατοντάδες διαδηλωτές του Crude Awakening ανεβαίνουν σε τρένα για να συμμετάσχουν στον αποκλεισμό.

12 ακτιβιστές για το κλίμα μπλοκάρισαν το μοναδικό δρόμο πρόσβασης στο διυλιστήριο Coryton στο Έσεξ, τον σημαντικότερο χώρο αποθήκευσης πετρελαίου της Βρετανίας και το μεγαλύτερο προμηθευτή πετρελαίου του Λονδίνου. Η ομάδα που αποτελείτο αποκλειστικά από γυναίκες, και πρόσκειται στο Crude Awakening, βρίσκονται κλειδωμένες σε ακινητοποιημένα οχήματα και στις δύο λωρίδες του δρόμου, αποτρέποντας τα βυτιοφόρα να φύγουν από το διυλιστήριο για να παραδώσουν το πετρέλαιο στο Λονδίνο.
Το διυλιστήριο Coryton βρίσκεται 30 μίλια βορειοανατολικά του Λονδίνου, κοντά στο Stanford-le-Hope στο Έσεξ. Σε μια συντονισμένη κίνηση περίπου 500 διαδηλωτές από την εκδήλωση του Crude Awakening στο Λονδίνο επιβιβάστηκαν σε τραίνα για το Stanford-le-Hope, όχι μακριά από το διυλιστήριο. Πλάνα που είχαν ανακοινωθεί προηγουμένως ότι στόχοι θα ήταν πετρελαϊκές επιχειρήσεις στο κεντρικό Λονδίνο αποδείχτηκαν απόπειρα να ξεγελαστεί η αστυνομία, με το Coryton να αποτελεί τον τελικό προορισμό από πριν.
Ο Τέρι Όρτσαρντ που λαμβάνει μέρος δήλωσε:
«Δεν έχουμε ελπίδα ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής εάν δεν βρούμε τρόπους να αρχίσουμε να κινούμαστε πέρα από το πετρέλαιο. Αλλά το Μεγάλο Πετρέλαιο είναι αδυσώπητο. Από τον Κόλπο του Μεξικού ως την Αρκτική και τις καναδικές αμμουδιές με πίσσα, οι εταιρίες πετρελαίου καταστρέφουν τα τοπικά περιβάλλοντα, ποδοπατούν τα δικαιώματα των τοπικών κοινοτήτων και μας σπρώχνουν στο χείλος της καταστροφικής κλιματικής αλλαγής.
Είμαστε εδώ στην πηγή του προβλήματος, στο μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου της Βρετανίας για να σταματήσουμε τη ροή πετρελαίου προς το Λονδίνο. Είμαστε εδώ για να σαμποτάρουμε την αδυσώπητη ροή του πετρελαίου και να πούμε όχι άλλο. Αυτό το μέρος, ολόκληρη αυτή η βιομηχανία θα πρέπει να γίνει αντικείμενο του παρελθόντος.»
Αυτή η δράση είναι μέρος της παγκόσμιας εβδομάδας δράσης που καλέστηκε από το Δίκτυο Δράσης για την Κλιματική Δικαιοσύνη (CJA). Από τις Φιλιππίνες μέχρι την Αργεντινή, άνθρωποι από 22 διαφορετικές χώρες πραγματοποιούν δράσεις αυτήν την εβδομάδα ενάντια στο απολίθωμα της βιομηχανίας καυσίμων.
Το Crude Awakening υποστηρίζεται από ένα φάσμα διαφορετικών ομάδων άμεσης δράσης συμπεριλαμβανομένων των Camp for Climate Action, Plane Stupid, Rising Tide, Space Hijackers, Liberate Tate, Laboratory of Insurrectionary Imagination, Earth First! και το UK Tar Sands Network.

Σημ. Το Coryton είναι ιδιοκτησίας Petroplus και έχει ικανότητα διύλισης 10 εκατομμυρίων τόνων το χρόνο. Είναι το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου της Βρετανίας και προμηθεύει με πετρέλαιο βενζινάδικα, αεροδρόμια και εργοστάσια στο Λονδίνο και τη Βρετανία.

Πηγές: http://crudeawakening.org.uk/node/25

http://london.indymedia.org.uk/articles/5717

Η βρετανική εφορία απειλεί την WRI με κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων εξαιτίας της αντίρρησης συνείδησης στην καταβολή φόρων για πολεμικούς σκοπούς

Η βρετανική εφορία απειλεί την War Resisters International (γνωστή στην Ελλάδα και ως Αντιπολεμική Διεθνής), ένα διεθνές δίκτυο πασιφιστικών και αντιμιλιταριστικών οργανώσεων, με περισσότερες από 80 συνδεδεμένες οργανώσεις σε περισσότερες από 40 χώρες, με κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων επειδή η πασιφιστική οργάνωση δεν καταβάλει ένα ποσοστό των φόρων εισοδήματος, εξαιτίας της αντίρρησης συνείδησής της στην καταβολή χρημάτων για πολεμικούς σκοπούς.

Η WRI από το φορολογικό έτος 2002/3 παρακρατεί συνήθως το 7% από τα χρήματα που καλείται να καταβάλει, ποσοστό που αντιστοιχεί χοντρικά στο ποσοστό των στρατιωτικών δαπανών στον προϋπολογισμό. Στις τακτικές επιστολές της προς τη βρετανική εφορία, η οργάνωση δηλώνει:

«Η ερμηνεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνεχώς αλλάζει και στις μέρες μας δεν υπάρχει αμφιβολία πια ότι η αντίρρηση συνείδησης στη στρατιωτική θητεία είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα που απορρέει από το άρθρο 9 της Σύμβασης για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Είμαστε πεπεισμένοι ότι το ίδιο συμβαίνει και με την αντίρρηση συνείδησης στη στρατιωτική φορολογία. Γι’ αυτό αμφισβητούμε ότι το χρέος […] συνιστά νόμιμο χρέος καθώς είναι αποτέλεσμα ενός νόμου που παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως εφαρμόζονται στο νόμο ανθρωπίνων δικαιωμάτων.» Επιπλέον η οργάνωση παραπέμπει στην παράδοση της «πολιτικής ανυπακοής» όπως εξασκήθηκε από τους Henry David Thoreau, Mohandas K Ganghi και Martin Luther King.

Η τωρινή διαμάχη είναι για τους οφειλόμενους φόρους των φορολογικών ετών 2007/08, 2008/09 και 2009/10. Στην απειλητική της επιστολή προς την WRI η βρετανική εφορία δεν αναφέρεται καθόλου στην πλευρά του ζητήματος που αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα και δεν υπεισέρχεται στα ζητήματα που εγείρει η WRI. Η επιστολή απλώς λέει:

«Τα αρχεία μας δείχνουν […] ότι δεν καταβάλατε το φόρο εγκαίρως. Θα πρέπει λοιπόν να πληρώσετε το πλήρες ποσό αμέσως […] Εάν δεν το κάνετε θα το εκλάβουμε ως απροθυμία να συμμορφωθείτε και θα πάρουμε μέτρα κατάσχεσης που συμπεριλαμβάνει την κατάσχεση των περιουσιών σας προς πώληση σε δημοπρασία».

Η WRI απάντησε και πάλι ζητώντας να συζητήσει το θέμα. Στην επιστολή της, της 10^ης Σεπτεμβρίου η οργάνωση γράφει: «Και πάλι θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε ότι θα το εκτιμούσαμε να συζητούσαμε το ζήτημα με κάποιον από τους εκπρόσωπούς σας, κατά προτίμηση εκτός δικαστηρίου – και ίσως σε μια δημόσια συζήτηση; Παρόλα αυτά, εάν το ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί εξωδικαστικά, θα είμαστε προετοιμασμένοι να παρουσιάσουμε τα επιχειρήματά μας στο δικαστήριο».

Η WRI υπογραμμίζει το ανθρώπινο δικαίωμα των υπαλλήλων της στην αντίρρηση συνείδησης στο να πληρώνουν για πολέμους.

Πηγή: WRI

Καταδίκη της Trafigura από Ολλανδικό δικαστήριο

Σε 1 εκατομμύριο ευρώ πρόστιμο καταδικάστηκε από ολλανδικό δικαστήριο η πετρελαϊκή εταιρία Trafigura, με έδρα το Λονδίνο, επειδή εκφόρτωσε επικίνδυνα απόβλητα στο Άμστερνταμ, ενώ απέκρυψε την πραγματική φύση των αποβλήτων και επειδή τα εξήγαγε στην Ακτή Ελεφαντοστού. Παράλληλα καταδικάστηκαν ένας υπάλληλος της εταιρίας, ο Ναϊμ Αχμέντ, στον οποίο επιβλήθηκε πρόστιμο 25.000 ευρώ και 6 μήνες με αναστολή και ο Ουκρανός καπετάνιος του πλοίου Πρόμπο Κοάλα, Σεργκέι Τσερτόβ, σε πέντε μήνες με αναστολή.

Τον Ιούλιο του 2006, η Trafigura εκφόρτωσε τα απόβλητα από ένα πλοίο στο Άμστερνταμ, για διάθεση, αλλά για λόγους κόστους τα ξαναφόρτωσε και τα μετέφερε στην Ακτή του Ελεφαντοστού.

Τα απόβλητα απορρίφθηκαν τότε, τον Αύγουστο του 2006, σε διάφορες τοποθεσίες γύρω από την πόλη του Αμπιτζάν. Μετά την απόρριψη, περισσότερα από 100.000 άτομα αναζήτησαν ιατρική περίθαλψη, για ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων υγείας και αναφέρθηκαν 15 θάνατοι.

Η εκπρόσωπος της Greenpeace Marietta Harjono δήλωσε: "Είναι ένα πρώτο βήμα προς τη δικαιοσύνη και ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε άλλες εταιρίες ότι η παράνομη εξαγωγή αποβλήτων στην Αφρική δεν θα παραμείνει ατιμώρητη".

Η Διεθνής Αμνηστία καλωσόρισε την καταδικαστική απόφαση αφού είναι η πρώτη φορά που η εταιρία καλείται να λογοδοτήσει ποινικά για την ανάμιξή της στην εξαγωγή επικίνδυνων αποβλήτων στην Ακτή του Ελεφαντοστού.(πριν από ένα χρόνο σε εξωδικαστικό διακανονισμό είχε δεχθεί να καταβάλει 30 εκατομμύρια λίρες σε θύματα, ενώ πριν από τρία χρόνια είχε καταβάλει 100 εκατομμύρια λίρες στην κυβέρνηση της Ακτής του Ελεφαντοστού για την απορρύπανση της περιοχής). 

«Αυτή η απόφαση μοιάζει καταδικαστική δεδομένων των προηγούμενων αρνήσεων της Trafigura ότι έκανε οτιδήποτε λάθος. Τα απόβλητα, που τελικά απορρίφθηκαν στην Ακτή του Ελεφαντοστού, είχαν ένα τεράστιο αντίκτυπο στις ζωές δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων», δήλωσε η Μπενεντέτα Λάσεϊ, ειδική σύμβουλος της Διεθνούς Αμνηστίας που επισκέφθηκε την Ακτή του Ελεφαντοστού και συνάντησε θύματα της απόρριψης.

«Ενώ η απόφαση είναι ένα σημαντικό βήμα μπροστά, αυτό δεν είναι το τέλος της ιστορίας για εκείνους που επλήγησαν. Υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα για τις επιπτώσεις που μπορεί να είχαν τα απόβλητα στην υγεία των ανθρώπων, και οι περιοχές στις οποίες απορρίφθηκαν τα απόβλητα, θα πρέπει να απορρυπανθούν πλήρως.»

Η απόφαση επίσης φαίνεται να εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για τα λάθη των ολλανδικών αρχών, οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει την τραγωδία σταματώντας τα απόβλητα να μη φύγουν από τα ολλανδικά σύνορα. Αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν ακόμα απαντηθεί. Η Διεθνής Αμνηστία εξετάζει το πλήρες κείμενο της τελικής απόφασης.

Η ολλανδική δίωξη επικεντρώθηκε σε γεγονότα στην Ολλανδία. Δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη της τις επιπτώσεις της απόρριψης στην Ακτή του Ελεφαντοστού, φανερώνοντας τις προκλήσεις του να διώκονται εταιρίες για δράσεις τους πέρα από τα σύνορα.

«Υπάρχει μια επείγουσα ανάγκη για τη διεθνή κοινότητα να πάρει τα μαθήματα από αυτό το συμβάν. Τα κράτη θα πρέπει να κάνουν περισσότερα για να διασφαλίσουν ότι οι πολυεθνικές θα σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα τόσο στη χώρα τους όσο και στο εξωτερικό», είπε η Μπενεντέτα Λάσεϊ. 

Η Trafigura απέκτησε πολύ κακή φήμη διεθνώς λόγω των προσπάθειών της να αποκρύψει την υπόθεση απειλώντας δημοσιογράφους και προσπαθώντας να απαγορεύσει στην εφημερίδα Guardian να μεταδώσει πληροφορίες σχετικά με τα γεγονότα. 

Πηγές: Guardian, Διεθνής Αμνηστία 

Για την ίδια υπόθεση μπορείτε να δείτε και το σχετικό ντοκυμαντέρ της "Εμπόλεμης Ζώνης"

Καμπάνια ενάντια στην Air Italy

H Air Italy αναμίχθηκε στην δια της βίας μεταφορά με πτήση τσάρτερ που είχε ναυλώσει η Βρετανική υπηρεσία συνόρων, 39 Ιρακινών που είχαν αναζητήσει άσυλο στη Βρετανία, προς άγνωστο προορισμό στο Ιράκ, την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου από το Αεροδρόμιο Στάνστεντ.

«Επιχείρηση Rangat» ήταν το όνομα που έδωσε στην πτήση τσάρτερ η Βρετανική Υπηρεσία Συνόρων.

Το Ιράκ είναι ένας από τους πιο επικίνδυνα μέρη στον κόσμο. Από το 2003 περισσότεροι από 186.924 άμαχοι έχουν χάσει τη ζωή τους και παρόλο που ο πόλεμος υποτίθεται ότι έχει τελειώσει, δεν υπάρχει «ειρήνη» και οι θάνατοι συνεχίζονται καθημερινά ή κάθε εβδομάδα.

Η NCADC καλεί τους παραλήπτες αυτού του μηνύματος να κάνουν γνωστά τα αισθήματά τους προς την Air Italy.

Παρακαλούμε τηλεφωνήστε, στείλτε Fax ή e-mail στην Air Italy

Giuseppe Gentile President & C.E.O.

info@airitaly.it

customercare@airitaly.it

Phone from UK: 00 + 39 + 0331 211 011

Fax from UK:       00 + 39 + 0331 211 019

Πηγή του μηνύματος:

National Coalition of Anti-Deportation Campaigns (NCADC)

110 Hamstead Road

Birmingham

Ακολουθεί πρότυπο μηνύματος διαμαρτυρίας στα αγγλικά (γραμμενο από την NCADC).

Att: Giuseppe Gentile President & C.E.O. Air Italy

Air Italy
Corso Sempione, 111 21013
Gallarate (Va)
Italia

Dear Mr. Gentile,

I am appalled to hear that your company Air Italy was involved in the forcible removal by a charter flight leased to UK Border Agency of 39 Iraqi's who had sought asylum in the UK to an unknown destination in Iraq on Wednesday 14^th October from Stansted Airport in the United Kingdom.

'Operation Rangat'  was the name given to the charter flight by the UK Border Agency.

I am concerned, as a member of the public and as well as a potential customer, that this involvement will damage Air Italy’s reputation. 

Many of the cases of failed seekers of asylum from Iraq, have suffered from inadequate legal representation, poor translation facilities and a stubborn refusal by UK Border Agency to face the realities of the devastation Iraq has suffered since 2003 all these factors have seriously disadvantaged seekers of asylum from the Iraq in the UK context. 

 

Iraq is one of the most deadly places in the world. Since 2003 over 186,924 civilian lives have been lost and though the war is assumed to be over, there is no 'peace' and deaths continue daily/weekly.

 

USA 2008 Country Reports on Human Rights Practices in Iraq

Significant human rights problems were reported: a climate of violence; misappropriation of official authority by sectarian, criminal, and extremist groups; arbitrary deprivation of life; disappearances; torture and other cruel, inhuman, or degrading treatment or punishment; impunity; poor conditions in pre-trial detention and prison facilities; denial of fair public trials; arbitrary arrest and detention; arbitrary interference with privacy and home; other abuses in internal conflicts; limitations on freedoms of speech/press/assembly, and association due to sectarianism/extremist threats and violence; restrictions on religious freedom; restrictions on freedom of movement; lack of transparency and widespread, severe corruption at all levels of government; constraints on investigations of alleged violations of human rights; discrimination against and societal abuses of women, and ethnic and religious minorities; human trafficking; societal discrimination and violence against individuals based on sexual orientation; and limited exercise of labour rights.

Insurgent and extremist violence, coupled with weak government performance in upholding the rule of law, resulted in widespread and severe human rights abuses. Terrorist groups such as AQI and other extremist elements continued to launch attacks against Shia and Sunnis, fuelling sectarian tensions and undermining the government's ability to maintain law and order. Extremist and AQI attacks against Sunni SOI and tribal leaders and offices rose during the year. Extremists and AQI also conducted high-profile bombings near Shia markets and mosques and killed Shia religious pilgrims. Shia militias and armed paramilitary groups, some substantially incorporated into the ISF, also frequently attacked civilians and government officials. Religious minorities, sometimes labelled "anti-Islamic," were caught in the violence. During the year, despite some reconciliation and easing of tensions in several provinces, the government's human rights performance consistently fell short of according citizens the protections provided for by the law.

However lucrative the arrangement between Air Italy and the UK Border Agency is, participating in the forced removal of people to a country still in turmoil, where gross human rights occur daily, Air Italy stands to seriously damage its corporate image. 

I am concerned that Air Italy may consider this operation of leasing planes to UKBA from a purely profit perspective, and may not be aware that many of the people you will be transporting are being returned to a situation where they - on all available evidence - can face torture and even death.  

I would therefore urge Air Italy to reconsider its' involvement, present and future, in such schemes, until your company has fully appraised itself of the available evidence. There seems a great risk that negative media attention to the outcomes of such 'deportation charters' to war zones could be commercially damaging for Air Italy.

I would ask you Mr. Gentile, to immediately call a board meeting of Air Italy to discuss the issue of forcibly removing refused seekers of asylum from the UK, with a view to Air Italy, stopping the practice of leasing its' planes to UK Border Agency.

Yours Sincerely,

Name:

Address:

City:                                                                                          Postcode:

Country:                                                                                   Date:

 

Το "μέτωπο" των αντιρρησιών

Στο μαγικό κόσμο των πολυεθνικών

O ρόλος των πολυεθνικών είναι γνωστός τοις πάσι. Εκείνο όμως που σήμερα μοιάζει να αλλάζει, είναι ότι πέρα απ' τη γενικόλογη οργή των καταναλωτών, αναπτύσσονται σε παγκόσμιο κλίμακα συγκεκριμένες καμπάνιες αντιπαράθεσης με τις πλέον κακόφημες από αυτές. Η κύρια αιτία είναι οι δολοφονίες και οι διώξεις των συνδικαλιστών στα εργοστάσια τους.

Nestle

Δολοφονήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου από “αγνώστους”, στο δρόμο απ' το σπίτι του προς το εργοστάσιο, ο Diosdado Fortuna, ένα από τα ηγετικά στελέχη του συνδικάτου των εργαζομένων στη Nestle στις Φιλιππίνες. Το εργοστάσιο της Nestle στο Cabuyao είναι το μεγαλύτερο στις Φιλιππίνες και βρίσκεται σε απεργία από τον Ιανουάριο του 2002. Η Nestle έως τώρα αρνείται τις διαπραγματεύσεις και, όπως φαίνεται, δίνει μία νέα ερμηνεία στο ρητό “όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος”.

Από την άλλη, η Nestle καταδικάστηκε πρόσφατα από το Διεθνές Δικαστήριο των Λαών (ΔΔΛ), που πραγματοποιήθηκε στη Βέρνη. Οι λόγοι ήταν η συμμετοχή της εταιρίας σε διώξεις συνδικαλιστών, οι περιβαλλοντολογικές παραβιάσεις κλπ. Πολλές αντίστοιχες πολυεθνικές έχουν ξεκινήσει εκστρατεία “καθαρίσματος” του ονόματος τους με διάφορα ψευδεπίγραφα “κοινωνικά προγράμματα”, και μάλιστα το ΔΔΛ εκφράζει την ανησυχία του για το γεγονός ότι ορισμένες οργανώσεις Δικαίου Εμπορίου έχουν αποφασίσει να καλύψουν μια εκστρατεία “δικαίου καφέ” της Nestle, μιας και κάτι τέτοιο αποτελεί εξαπάτηση των καταναλωτών.



Coca-Cola

Πολλά δημοτικά συμβούλια στη Ρώμη, το Μπάρι, τη Νάπολη, την Κοσέντζα και αλλού αποφάσισαν να απαγορεύσουν στην ολυμπιακή φλόγα, καθ' οδόν προς τον Τορίνο και τους 20ους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, να περάσει από την περιοχή τους. Ο λόγος είναι ότι πατρονάρεται από την Coca-Cola, η οποία ευθύνεται για μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της εργατικής και περιβαλλοντολογικής νομοθεσίας στα εργοστάσια παραγωγής της. Χαρακτηριστική περίπτωση, η δολοφονία 9 συνδικαλιστών στην Κολομβία, υπόθεση η οποία εκκρεμεί στα δικαστήρια των ΗΠΑ.

Η κατανάλωση της Coca-Cola έχει ήδη απαγορευτεί στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, ενώ στο παγκόσμιο μποϊκοτάζ αποφάσισε να συμμετάσχει και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στην Αγγλία, στο οποίο δίδαξε την περίοδο 1998-99 και ο νυν πρόεδρος της Κολομβίας Άλβαρο Ουρίμπε.

Η παγκόσμια εκστρατεία ενάντια στην Coca-Cola έχει πάρει τα τελευταία χρόνια μεγάλες διαστάσεις. Από την Κολομβία μέχρι την Ινδία, από τη Βενεζουέλα μέχρι ευρωπαϊκές χώρες, πραγματοποιούνται συγκεκριμένες ενέργειες από κομμάτια του κινήματος, που δίνουν σάρκα και οστά στον “αόρατο πόλεμο” των πολυεθνικών.



Θ.Π., Κ.Α. Από το περιοδικό “Resistencias / Τεύχος 0”

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ: Απαγόρευση εκστρατείας κατά της φτώχιας