Ομάδα αντιπληροφόρησης σχετικά με τα κινήματα και τις αντιστάσεις στον κόσμο. Ιστολόγιο υπό διαρκή κατασκευή.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τεύχος 11. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τεύχος 11. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

1 Δεκ 2008

Μιντανάο (Φιλιππίνες): διακοπή των συνομιλιών μεταξύ κυβέρνησης και ανταρτών

Η πρόεδρος των Φιλιππίνων Γκλόρια Μακαπαγκάλ Αρόγιο διέκοψε τις ειρηνευτικές διαδικασίες με το Ισλαμικό Απελευθερωτικό Μέτωπο των Μόρο (Moro Islamic Liberation Front) κατηγορώντας τους αντάρτες του MILF για έλλειψη ειλικρίνειας στις διαπραγματεύσεις. Η κυβέρνηση, αναθεώρησε την πολιτική των απευθείας διαπραγματεύσεων με τους αντάρτες και απαιτεί την συμμετοχή στον διάλογο των «τοπικών κοινοτήτων» όπως και την παράδοση δύο διοικητών που κατηγορούνται για «τρομοκρατικές ενέργειες» στο Μιντανάο, με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων και την φυγή χιλιάδων από την περιοχή.

Η μουσουλμανική ομάδα Σουάνα Μπαγκσαμόρο (Suana Bangsamoro –η Φωνή των Μόρο) θεωρεί όμως ότι η απόφαση της προέδρου Αρόγιο και του γραμματέα αμύνης Γκιλμπέρτο Τεοντόρο τζούνιορ να διακόψει της απευθείας συνομιλίες με το MILF θα οδηγήσει στην κλιμάκωση των βιαιοπραγιών μεταξύ των κοινοτήτων. Κατά δήλωση της προέδρου του Σουάνα Μπαγκσαμόρο, Αμιρά αλή Λιντασάν η διακοπή των απευθείας συνομιλιών με το MILF σημαίνει αντικατάσταση μιας σοβαρής ειρηνευτικής διαδικασίας με καθαρά ανοιχτό πόλεμο εναντίον των μουσουλμάνων. Η διακοπή των συνομιλιών και η ανάμειξη του φιλιππινέζικου στρατού στην δημιουργία παραστρατιωτικών ομάδων έχει ήδη οδηγήσει σε συγκρούσεις με αποτέλεσμα την φυγή χιλιάδων χριστιανών και μουσουλμάνων πολιτών, τον θάνατο πολλών εξ αυτών και την πυρπόληση περιουσιών.

H Λιντασάν υπογραμμίζει ότι, ο παραμερισμός των επιτροπών ανακωχής και των διεθνών ομάδων παρατηρητών, που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της πρώτης ειρηνευτικής ατζέντας για τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, φαίνεται πως οδηγεί στην επαναδραστηριοποίηση της διαδικασίας Όπλαν Μπαντάι Λάγια (oplan bantay laya) που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν για την καταπολέμηση του επαναστατικού κινήματος. Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε το 2002, με τον αποκλειστικό έλεγχο από την ίδια την Αρόγιο, με δύο βασικά χαρακτηριστικά: α) τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων με βίαιη καταπίεση των χωριών κοντά στα μέτωπα των ανταρτών που οδήγησαν σε δολοφονίες αθώων ανθρώπων και την εκτόπιση τους από την περιοχή αυτή σε μία άλλη, και β) τη δράση ομάδων θανάτου που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία 680 ακτιβιστών, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται αρχηγοί κομμάτων και πολιτικών οργανώσεων, καθώς και εργαζόμενοι σε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων μαζί με παπάδες, δημοσιογράφους και δικηγόρους, που άλλοι είχαν και άλλοι δεν είχαν σχέσεις με το Κομμουνιστικό Κόμμα Φιλιππίνων και το αντάρτικο.

Η διακοπή των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στις νότιες Φιλιππίνες έχει άμεση σχέση με τον αντιτρομοκρατικό νόμο που έχει επιβάλει η ιμπεριαλιστική Αμερική σε όλη την υφήλιο. Εξάλλου ήδη υπάρχουν αμερικάνικες στρατιωτικές δυνάμεις στις Φιλιππίνες με τη δικαιολογία της βοήθειας προς τον Φιλιππινέζικο στρατό κατά της τρομοκρατίας. Από την άλλη πλευρά το Μιντανάο είναι μια πλούσια σε πηγές πετρελαίου περιοχή που θέλουν να εκμεταλλευτούν τόσο η Κίνα όσο και οι ΗΠΑ.

Λ.Β.

Ταϊλάνδη: μια ματιά στο σκηνικό της πρόσφατης πολιτικής κρίσης


Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο πρωθυπουργός Samak Sundaravej (Σαμάκ Σουνταραβέζ) υποχρεώθηκε σε παραίτηση, μετά από διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης και από σχετική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που έκρινε ασυμβίβαστη την ιδιότητα του πρωθυπουργού με την παρουσίαση τηλεοπτικών εκπομπών (ο Σαμάκ όντως είχε εμφανιστεί στην τηλεόραση, ως παρουσιαστής εκπομπών με αντικείμενο τη μαγειρική). Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι τηλεοπτικές δραστηριότητες του Σαμάκ ήταν η αληθινή αιτία της απομάκρυνσής του από τον πρωθυπουργικό θώκο. Μακάρι να ήταν αυτά και μόνο τα «αμαρτήματα» των πολιτικών καριέρας, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Αυτό που εκτυλίσσεται στην Ταϊλάνδη, είναι μια ταξική σύγκρουση μεταξύ των φτωχών αγροτών της υπαίθρου και των προνομιούχων μεσοαστικών και μεγαλοαστικών στρωμάτων, τα χαρακτηριστικά της οποίας θα επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε με συντομία.
Στην Ταϊλάνδη, δυο βασικοί πόλοι εξουσίας είναι ο στρατός και το παλάτι. Ο βασιλιάς διαθέτει ευρύ κοινωνικό κύρος, ωστόσο τα προνομιούχα αστικά στρώματα είναι οι κύριοι υποστηρικτές του. Ο στρατός έχει μια μακρά παράδοση ανάμιξης στα πολιτικά πράγματα της χώρας, με πραξικοπήματα και μαζικές δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων, που συντελέστηκαν κυρίως κατά την περίοδο 1947 με 1992. Το 1973 ήταν η χρονιά του φοιτητικού κινήματος για τον εκδημοκρατισμό της χώρας («απόψε θα γίνει Ταϊλάνδη», έλεγαν οι Έλληνες διαδηλωτές τον Νοέμβρη του’73). Το κίνημα αυτό όμως υπέστη άγρια καταστολή το 1976 και πολλά στελέχη του, με αριστερό πολιτικό στίγμα, κατέφυγαν στη ζούγκλα και συγκρότησαν αντάρτικες ομάδες. Αργότερα, με την ομαλοποίηση της πολιτικής ζωής, επέστρεψαν στη νόμιμη πολιτική δραστηριότητα και, κάποιοι από αυτούς, κατέλαβαν και υπουργικές θέσεις.
Η δεκαετία του’80 ήταν η περίοδος της ταχύρυθμης οικονομικής ανάπτυξης. Πολύς κόσμος έφευγε από την ύπαιθρο και η πρωτεύουσα Μπανγκόγκ γιγαντώθηκε. Το 1997 όμως ξέσπασε η χρηματιστηριακή κρίση, οι επενδύσεις μειώθηκαν δραματικά και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθεί η φτώχεια και η ανεργία. Εκείνα τα χρόνια εμφανίστηκε ο λαϊκιστής πολιτικός Thaksin Sinawatra (Τακσίν Σιναουάτρα), η πολιτική του οποίου ευνόησε τα φτωχά κοινωνικά στρώματα και τους αγρότες, αλλά προκάλεσε τη δυσφορία των εύπορων αστικών στρωμάτων και του στρατού, ο οποίος εξακολουθεί να επιφυλάσσει για τον εαυτό του τον ρόλο του θεματοφύλακα του κοινωνικού status quo. Το 2006, ο Τακσίν ανατράπηκε με ένα «βελούδινο» στρατιωτικό πραξικόπημα και η αντιπολίτευση τον κατηγόρησε για διαφθορά.
Την περίοδο 2007 με 2008, έγινε σαφές ότι διαμορφώνονται δυο πόλοι στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας: ο ένας πόλος είναι οι φτωχοί αγρότες της υπαίθρου, με πολιτικό εκφραστή το Κόμμα Λαϊκής Εξουσίας (People Power Party, PPP). Και ο άλλος πόλος είναι τα προνομιούχα μεσοαστικά και ανώτερα αστικά στρώματα, με πολιτικό εκφραστή την Λαϊκή Συμμαχία για τη Δημοκρατία (Peoples Alliance for Democracy, PAD). Ωστόσο, σύμφωνα με την PAD, η δημοκρατία είναι για τους ολίγους και εκλεκτούς, κοινώς για τους «φραγκάτους». Πιο συγκεκριμένα, η PAD απορρίπτει την άμεση και καθολική ψηφοφορία για τους εκπροσώπους στο Κοινοβούλιο και υποστηρίζει ότι μια μεγάλη μερίδα βουλευτών θα πρέπει να διορίζονται από την πολιτεία, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι οι αγράμματοι αγρότες δεν ξέρουν τάχα ποιό είναι το συμφέρον τους. Στην πραγματικότητα είναι η επιρροή του PPP στην ύπαιθρο που ενοχλεί τους εγγράμματους αστούς και καλλιεργεί αυτές τις ελιτίστικες απόψεις περί δημοκρατίας. Το ίδιο το PPP είναι μια παράταξη στην οποία φαίνεται να συνυπάρχουν ριζοσπαστικά στοιχεία που προέρχονται από το κίνημα της δεκαετίας του’70, με συντηρητικά στελέχη με τα οποία κάποτε είχαν αναμετρηθεί ανοιχτά. Ο ίδιος ο Σαμάκ, που απομακρύνθηκε από την πρωθυπουργία τον περασμένο Σεπτέμβριο, υπήρξε ένας συντηρητικός πολιτικός τα χρόνια του’70, που ανέκαθεν είχε καλές σχέσεις με το παλάτι και που τα τελευταία χρόνια υιοθέτησε ένα λαϊκίστικο προφίλ. Αυτός ο λαϊκισμός ήταν που έκανε την αντιπολίτευση να ξεσηκωθεί κατά το τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου και να ζητήσει την παραίτησή του, ενώ ο στρατός, που επανειλημμένα έχει καταστείλει λαϊκές κινητοποιήσεις, αυτή τη φορά αρνήθηκε να παρέμβει, σεβόμενος τάχα τη λαϊκή θέληση. Όσο για την «τυφλή» δικαιοσύνη, αυτή χρέωσε το ασυμβίβαστο στον Σαμάκ και τον εξανάγκασε σε παραίτηση. Ωστόσο, το PPP παραμένει στην εξουσία και, από τις 17 Σεπτεμβρίου, πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Somchai Wongsawat (Σομτσάϊ Ουονγκσάουατ).
Με αυτή τη σύντομη και αναπόφευκτα ελλειπτική και απλουστευτική παρουσίαση των τεκταινόμενων στην Ταϊλάνδη, πήραμε μια πρώτη γεύση της πολιτικής κατάστασης μιας χώρας, που πολύ λίγο απασχολεί τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, αλλά που αξίζει περισσότερη προσοχή από την πλευρά της κοινής γνώμης. Στο μέλλον θα έχουμε ευκαιρίες να επανέλθουμε.
Γ.Σ.
Πηγή: bbc.co.uk

Κίνα: σκόρπια στιγμιότυπα κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας

Η τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο, το περασμένο καλοκαίρι, έφερε ξανά στην επιφάνεια εθνοτικές αντιθέσεις όπως το πρόβλημα του Θιβέτ και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των Ουιγούρων. Τα γεγονότα αυτά έτυχαν της προσοχής του ελληνικού και διεθνούς τύπου και έδωσαν μια αποσπασματική το δίχως άλλο εικόνα μιας χώρας, που παραμένει σε μεγάλο βαθμό απροσπέλαστη στο δυτικό κόσμο και που δεν είναι εύκολο να μελετηθεί σε βάθος.

Εδώ θα σταθούμε σε δυο άλλα περιστατικά ήσσονος σημασίας, που όμως είναι ενδεικτικά μιας έκρυθμης κοινωνικής κατάστασης και μιας διάχυτης λαϊκής δυσφορίας.

Τον περασμένο Ιούνιο, περίπου 30.000 άνθρωποι διαδήλωσαν και έβαλαν φωτιά σε κυβερνητικά κτίρια της επαρχίας Guizhou (Γκουϊζού). Οι διαδηλωτές κατήγγειλαν τις αρχές για συγκάλυψη της δολοφονίας μιας έφηβης. Η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι το κορίτσι αυτοκτόνησε, όμως η οικογένειά της είπε ότι δολοφονήθηκε από το γιο τοπικού παράγοντα, και αυτή η καταγγελία ήταν που κατέβασε τον κόσμο στους δρόμους. Σύμφωνα με τα κινέζικα κρατικά μέσα ενημέρωσης, συνελήφθησαν εκατό διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων «39 μέλη τοπικών συμμοριών». Συμμορίτες λοιπόν είναι αυτοί που κινητοποιούνται και διαμαρτύρονται, σύμφωνα με την άποψη των κρατούντων, και καλό θα είναι ο αναγνώστης αυτών των γραμμών να διατηρεί επιφυλάξεις ως προς την αξιοπιστία τέτοιων ισχυρισμών.

Μερικές εβδομάδες αργότερα, στην πόλη Kanmen (Κανμέν) της επαρχίας Zheijiang (Ζεϊγιάνγκ), εργάτες επιτέθηκαν σε αστυνομικό τμήμα, εκφράζοντας την αγανάκτησή τους για το ξυλοκόπημα συναδέλφου τους από ασφαλίτη. Το θύμα ήταν μετανάστης εργάτης που είχε πάει στο τμήμα για να καταθέσει μια μήνυση, και εκεί ξυλοκοπήθηκε και κρατήθηκε. Η κινητοποίηση του πλήθους κράτησε τρεις μέρες και, σύμφωνα με πηγές του πρακτορείου Associated Press, έφτασαν στην πόλη τριακόσιοι αστυνομικοί για να επιβάλουν τάξη.

Τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν πολλές αναφορές για τοπικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στην αχανή αυτή χώρα. Οι αιτίες θα πρέπει να αποδοθούν στη διαφθορά, στις βίαιες αρπαγές γης φτωχών χωρικών, στην κατάχρηση εξουσίας από την πλευρά των κρατούντων, καθώς και στο διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ των λίγων πλούσιων και των πολλών φτωχών.


Γ.Σ.


Πηγή: http://libcom.org

28 Νοε 2008

Κυκλοφόρησε το Resistencias Νο 11


(κεντρική διάθεση: Τσαμαδού 13, Εξάρχεια, τηλ. 6974973917, 2103813928, e-mail: periodikoresistencias@yahoo.gr)


ΑΜΕΡΙΚΗ:Ειδήσεις, Βολιβία: Οι από κάτω εξακολουθούν να μένουν όρθιοι, Βολιβία: Μια συμμαχία χωρίς προηγούμενο νικάει την επίθεση της Δεξιάς, Ο Παναμάς δεν είναι αυτό που πολλοί πιστεύουν…, Μεταναστευτική κρίση στη Δομινικανή Δημοκρατία, Κολομβία: Η Συνολική Δράση ως στρατηγική πολέμου, Το «Φαινόμενο Κούβα», Η βραζιλιάνικη στρατιωτική χούντα στο ειδώλιο του κατηγορουμένου

ΕΥΡΩΠΗ: 5ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, Ολλανδία: Μια δυναμική απεργία στην καρδιά του καπιταλισμού, Ιταλία: Η κρίση βαθαίνει και η Αριστερά (ίσως) αφυπνίζεται, Πολωνία: Όταν η άμυνα μετατρέπεται σε επίθεση, Απεργία στα ναυπηγεία της Κωνσταντινούπολης, Μακεδονία: Συνέντευξη με τον Αναστάς Βανγκέλι, Η μετακομμουνιστική Ρουμανία, Βουλγαρία: Αποχαιρετισμός στον μετασοσιαλισμό;, Κύπρος: Δίκαια λύση! Δίκαια κοινωνία;

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Με μυαλό και ψυχή. Σπάζοντας τον αποκλεισμό της Γάζας, «Δεν υπάρχουν φιλελεύθερες δυνάμεις κατοχής» Συνέντευξη με τον Ισραηλινό ακαδημαϊκό Ίλαν Πάπε

ΑΦΡΙΚΗ: Ειδήσεις, Η αφύσικη καταστροφή της Αφρικής, Οι πολιτισμοί της Αφρικής και η αποικιοκρατία (μέρος Β΄), Η «ανυπακοή» του Μαλάουι

ΑΣΙΑ: Ειδήσεις, Ταϊλάνδη: Μια ματιά στο σκηνικό της πρόσφατης πολιτικής κρίσης, Νεπάλ: Οι διαλεκτικοί σκόπελοι του Δρόμου Πρατσάντα

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ: ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η αντιτρομοκρατική μιλάει για πιλοτική δίκη-Μια συζήτηση με τον δικηγόρο Σνάιντερ, Αντιτρομοκρατικός Αγώνας στα γερμανικά δικαστήρια

ΟΙ ΠΙΣΩ ΣΕΛΙΔΕΣ: Κοσμοπολιτισμός: Μια ιστορία για τον άρρωστο που νόμιζε πως ήταν γιατρός!, Σκέψεις για την παγκόσμια διατροφική κρίση, Ο Μισέλ Φουκώ και η Ιρανική Επανάσταση
Τρία σχόλια για τρεις επετείους