ΒΡΑΖΙΛΙΑ Νέα πρόεδρος: Συνέχεια και συνέπεια στις αλλαγές

αρθρο στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ


Την Πρωτοχρονιά, μέσα σε καταρρακτώδη βροχή μετά από τέσσερις μήνες ανομβρίας, η Ντίλμα Ρούσεφ ανέλαβε την προεδρία, με την ορκωμοσία της στο Εθνικό Κοινοβούλιο. Είναι η πρώτη γυναίκα που φτάνει στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα και διαδέχεται τον πολιτικό της μέντορα Λούλα ντα Σίλβα, ο οποίος αποχωρεί με τεράστια λαϊκή αποδοχή ως ο καλύτερος πρόεδρος που είχε η χώρα στην ιστορία της.

«Νέο ξεκίνημα για τη χώρα»

Η Ρούσεφ στην ομιλία της ανέφερε ότι «σήμερα πρέπει να νιώθουν υπερήφανες όλες οι γυναίκες της Βραζιλίας» και αναγνωρίζοντας τη δουλειά του προκατόχου της είπε ότι έρχεται «για να τιμήσει την κυβέρνησή του» και πως θα συνεχίσει τις οικονομικές και κοινωνικές κατακτήσεις της. «Η Βραζιλία βελτιώθηκε, αλλά ανοίγει μια νέα εποχή, ένα νέο ξεκίνημα για τη χώρα» σημείωσε.
Μαζί με τον αγώνα  ενάντια στη μιζέρια που χτυπάει 22 εκατ. Βραζιλιάνους («πρέπει να ντρεπόμαστε»), η Ρούσεφ υποσχέθηκε να βελτιώσει τις υποδομές –έχει ανακοινώσει ότι θα δώσει σε ιδιώτες την κατασκευή και εκμετάλλευση των νέων αεροδρομίων– και βεβαίωσε ότι η κυβέρνησή της δεν θα προβεί σε «βεβιασμένα έξοδα», αλλά θα διατηρήσει την «οικονομική σταθερότητα» και θα αγωνιστεί «για να συνεχίσει η χώρα να αναπτύσσεται».
Κατηγορούμενη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ότι δεν ενδιαφέρεται για τα οικολογικά προβλήματα, η Ρούσεφ ανταπάντησε στην ομιλία της ότι: «Θα αποδείξουμε στον κόσμο πως είναι δυνατό να συνδυασθεί η οικονομική ανάπτυξη με την υπεράσπιση του περιβάλλοντος. Θα γίνουμε οι πρωταθλητές στην καθαρή ενέργεια».
Η νέα πρόεδρος υπεράσπισε την εξωτερική πολιτική του Λούλα και υποσχέθηκε να συνεχίσει τις στενές σχέσεις με τα «άλλα αδελφικά έθνη» της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Πρόσφατα, η Βραζιλία μαζί με την Αργεντινή και την Ουρουγουάη αναγνώρισαν το παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967. Παράλληλα, σημείωσε ότι η Βραζιλία θα εξακολουθήσει να έχει στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

«Στη ζωή υπάρχουν πλημμυρίδες και άμπωτες»

Η Ρούσεφ, η οποία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας φυλακίστηκε για τρία χρόνια και υπέφερε 22 μέρες συνεχών βασανιστηρίων, βαθιά συγκινημένη στο τέλος της ομιλίας της ανέφερε ότι παρευρίσκονται στην αίθουσα 11 από τις συγκρατούμενές της. «Στη ζωή υπάρχουν πλημμυρίδες και άμπωτες. Το σημαντικό είναι να έχουμε πάντα κουράγιο και αυτό το κουράγιο ζητώ σήμερα από τους Βραζιλίανους». Συνέχισε λέγοντας ότι δεν μετανιώνει για τίποτα αλλά δεν νιώθει και καμία εχθρότητα ή κακία. «Πολλοί από τη γενιά μου, που χάθηκαν στον αγώνα, δεν μπορούν να μοιραστούν μαζί μας τη χαρά για αυτές τις στιγμές, όμως οι κατακτήσεις μας ανήκουν και σε αυτούς και τους τιμώ» σημείωσε η Ρούσεφ, που επίσης θύμισε ότι αυτοί οι νέοι αγωνίστηκαν για το όνειρο μιας δίκαιης και δημοκρατικής κοινωνίας.
Η Ρούσεφ μίλησε για συμφιλίωση. Αλλά είπε ότι συμφιλίωση δεν σημαίνει λήθη και, σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός της, θα προωθήσει τη δημιουργία μια «Επιτροπής Αλήθειας» για να διερευνήσει τις υποθέσεις των εκτελεσμένων και εξαφανισμένων της δικτατορίας. Αυτά τα εγκλήματα παραμένουν αδιερεύνητα από την αμνηστία που έδωσαν οι στρατιωτικοί στον εαυτό τους το 1979.

Εν αναμονή ριζοσπαστικότερων αλλαγών

Στην προεκλογική περίοδο η Δεξιά και οι συντηρητικοί κύκλοι των χριστιανικών εκκλησιών εκμεταλλεύτηκαν κάποιες παλιές δηλώσεις της Ρούσεφ υπέρ του δικαιώματος των γυναικών στην επιλογή να προβούν ή όχι σε έκτρωση και ξεκίνησαν μια ανήθικη καμπάνια εναντίον της. Αυτό οδήγησε τις εκλογές στο δεύτερο γύρο και την Ρούσεφ σε άτακτη οπισθοχώρηση. Ωστόσο, η καινούργια υπουργός γυναικείων θεμάτων ξανάνοιξε το θέμα λέγοντας ότι «καμία γυναίκα δεν μπορεί να υποχρεώνεται να γεννάει ένα παιδί». Η σύγκρουση θα είναι μάλλον πολύ σκληρή.
Η οικονομική και κοινωνική πολιτική του Λούλα απασχόλησε και δίχασε τα κοινωνικά κινήματα και την Αριστερά. Ποια θα έπρεπε να είναι η στάση τους απέναντι σε μια πολιτική που βγάζει από τη μιζέρια εκατομμύρια ανθρώπους, χωρίς, όμως, ν’ αμφισβητεί το καπιταλιστικό σύστημα και χωρίς να προβαίνει σε δομικές αλλαγές; Με διαφορές ο Λούλα αναπαρήγαγε τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική στην Ευρώπη στη χρυσή της εποχή. Αν και ο Λούλα δεν τήρησε τις υποσχέσεις του για ριζική αγροτική μεταρρύθμιση, ήταν ο πιο φιλικός πρόεδρος απέναντι στα αγροτικά κινήματα. Ως αποτέλεσμα, αν και απογοητευμένο, το μεγαλύτερο μέρος των κινημάτων και της Αριστεράς στήριξαν τον Λούλα και την εκλογή της Ρούσεφ. Τώρα περιμένουν από τη νέα πρόεδρο ριζοσπαστικότερες αλλαγές, παρότι ξέρουν ότι χωρίς μια άνοδο της λαϊκής εκδικητικότητας λίγα μπορούν να γίνουν.
Η τελευταία πολιτική πράξη του Λούλα εξηγεί τη μεγάλη αγάπη του λαού για αυτό τον πρώην εργάτη και τη δύσκολη θέση της Αριστεράς. Ο Λούλα σε μια επίδειξη μεγάλης γενναιότητας, σπάνιας σε μια εποχή που κυριαρχούν οι μικρόψυχοι πολιτικοί και που πρωτεύουν τα οικονομικά συμφέροντα, αρνήθηκε να υπογράψει την έκδοση του Ιταλού Τσεζάρε Μπατίστι, που αποφάσισε η βραζιλιάνικη δικαιοσύνη. Ο Μπατίστι, μέλος ακροαριστερής ένοπλης οργάνωσης στην Ιταλία στη δεκαετία του ‘70, κατηγορείται για τη δολοφονία τεσσάρων ανθρώπων, κάτι που ο ίδιος αρνείται. Ο Μπατίστι, που από το 1989 έως το 2004 έμενε στη Γαλλία με το πολιτικό άσυλο που έδινε ο Μιτεράν σε όσους σταμάταγαν την ένοπλη δράση, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα όταν ο πρόεδρος Σιράκ ανέστειλε το καθεστώς της ασυλίας του. Ο Μπατίστι έφυγε με πλαστό διαβατήριο για τη Βραζιλία όπου συνελήφθη το 2007 μετά από σήμα της Ιντερπόλ κατόπιν αίτησης της Ιταλίας. Όποια και να είναι η γνώμη μας για τον Λούλα, τελικά οι μεγάλες πράξεις κάνουν τους μεγάλους προέδρους.

Νίκος Μανωλάς
Ομάδα «Resistencias»

ΒΡΑΖΙΛΙΑ Το κράτος εισβάλλει στις φαβέλες

 άρθρο για την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

 

Την τελευταία βδομάδα του Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις, με την υποστήριξη του στρατού, με θωρακισμένα οχήματα και υπό την επίβλεψη ελικοπτέρων, εισέβαλαν σε φαβέλες του Ρίο. Σκοπός της εισβολής ήταν το ξερίζωμα των παντοδύναμων δικτύων διακίνησης ναρκωτικών και όπλων. Η επιχείρηση άφησε πίσω της 46 νεκρούς, οι οποίοι για την αστυνομία ήταν όλοι ναρκωέμποροι. Ήταν όμως όλοι;
Εκατοντάδες άνθρωποι συνελήφθησαν και βρέθηκαν τόνοι ναρκωτικών. Σε μια περίοδο που η Βραζιλία επιχειρεί να «αναβαθμιστεί» σε παγκόσμιο πολιτικό παίκτη, η κυβέρνηση δεν φαίνεται πια διατεθειμένη να ανεχθεί την ύπαρξη των «ανεξάρτητων κρατιδίων» των φαβέλων, όπου την εξουσία την ασκούν εγκληματικές συμμορίες.
Ξεκινώντας αυτήν την επιχείρηση καταστολής, η κυβέρνηση Λούλα κάνει μια επικίνδυνη επιλογή. Δεν χωράει αμφιβολία, ότι η κατάσταση με τις συμμορίες έχει ξεπεράσει τα όρια, αλλά επίσης είναι αλήθεια ότι αυτές λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια με την ανοχή, τη συνενοχή και την άμεση στήριξη ανώτατων αξιωματούχων της αστυνομίας, δικαστών και επιχειρηματιών. Είναι εξαιρετικά ενοχλητική η υποκριτική συμπεριφορά ανθρώπων που ενώ σιτίζονται από το ναρκωεμπόριο, ζητούν τώρα να παταχθεί το έγκλημα.
Χιλιάδες κάτοικοι των φαβέλων παρατηρούσαν την αστυνομία να ερευνά τα σπίτια, και πολλοί βρέθηκαν ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά. Για άλλη μια φορά, οι φτωχοί πληρώνουν τις συνέπειες μιας κατάστασης που η πολιτική εξουσία δεν ήξερε ή δεν ήθελε να διορθώσει. Είναι κυρίως η οικονομική ανέχεια που σπρώχνει τους ανθρώπους στα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος. Αυτό αλλάζει μόνο με μια πολιτική καταπολέμησης της ανέχειας, μέσω κρατικών επενδύσεων που να βγάζουν τους φτωχούς από τον κοινωνικό στιγματισμό. Το ναρκωεμπόριο αντιμετωπίζεται κόβοντας τους δεσμούς του με την εξουσία ή ακόμα δραστικότερα με τη νομιμοποίηση της χρήσης. Αυτό που γίνεται τώρα είναι ένας «καθαρισμός» της πόλης από την παραβατικότητα των φτωχών για να έχει η πόλη ωραία εικόνα εν όψει των προσεχών Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 και του Μουντιάλ του 2016. Η εγκληματικότητα των ανωτάτων κρατικών υπαλλήλων και των επιχειρηματιών που συνδέονται με το ναρκωεμπόριο αφήνεται ανέγγιχτη.
Οι βραζιλιάνοι στρατιωτικοί υπερηφανεύονται ότι πολλοί από τους στρατιώτες των επίλεκτων δυνάμεων που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις «πήραν το βάπτισμα του πυρός στην Αϊτή, όπου έφεραν την ειρήνη λειτουργώντας στο πλαίσιο των στρατιωτικών σωμάτων του ΟΗΕ». Όμως οι Αϊτινοί θεωρούν αυτόν το στρατό «δύναμη κατοχής που καταστέλλει την ανεξαρτησία τους» και διαδηλώνουν καθημερινά εναντίον του.

Νίκος Μανωλάς, ομάδα Resistencias

ΚΑΤΑΛΟΝΙΑ Σημαντική δεξιά στροφή

 Άρθρο για την εφημερίδα Εποχή

 

Την Κυριακή 28 Νοεμβρίου, στις περιφερειακές εκλογές, το δεξιό και συντηρητικό πολιτικό μπλοκ σημείωσε μια σημαντική νίκη σε βάρος της κεντροαριστεράς και της αριστεράς διαφόρων αποχρώσεων. Όπως είναι γνωστό, μέσα στο ισπανικό κράτος υπάρχουν έντονες τάσεις υπέρ της ανεξαρτησίας εθνοτήτων που θεωρούν ότι καταπιέζεται το δικαίωμά τους στην εθνική αυτοδιάθεση. Τέτοιες περιπτώσεις είναι η Χώρα των Βάσκων και η Καταλονία. Η υπεράσπιση του δικαιώματος προέρχεται και από δεξιά και από αριστερά, χωρίς φυσικά να ταυτίζονται οι πορείες και οι σκοποί τους. Τις εκλογές τις κέρδισε ένα δεξιό καταλάνικο αυτονομιστικό νεοφιλελεύθερο κόμμα, το CiU (Σύγκλιση και Ενότητα) το οποίο έχασε για πρώτη φορά στις εκλογές το 2003 μετά από 23 χρόνια. Το πιο πιθανό είναι το CiU, που δεν έχει αυτοδυναμία, να συγκυβερνήσει με το δεξιό Λαϊκό Κόμμα -ενάντιο στην αυτοδιάθεση- που αύξησε σημαντικά τα ποσοστά του με μια αντιμεταναστευτική καμπάνια και λόγω του φόβου μέρους των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στο αυτονομιστικό κίνημα. Δυσάρεστη έκπληξη ήταν η επιτυχία της ακροδεξιάς που με ένα ποσοστό 2,4% παραλίγο να μπει στη Βουλή. Ηττημένοι των εκλογών ήταν τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία 8 χρόνια. Το 2003 ο σχηματισμός κυβέρνησης από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας, τη Ρεμπουπλικανική Αριστερά και τους οικοσοσιαλιστές δημιούργησε έντονες προσδοκίες για μια ουσιαστική αλλαγή. Δυστυχώς οι ελπίδες διαψεύστηκαν. Τα κόμματα αυτά πλήρωσαν την αδυναμία να κινητοποιηθούν και αντιπαρατεθούν στην αντιλαϊκή οικονομική και κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης Θαπατέρο. Επίσης τους κόστισε η ανικανότητα αντίδρασης που έδειξαν όταν τα ισπανικά δικαστήρια ακύρωσαν την πρωτοβουλία τους για ένα δημοψήφισμα που θα έκρινε το θέμα της ανεξαρτησίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον Ιούνιο που τα δικαστήρια αποφάσισαν ότι δεν υφίσταται καταλάνικο έθνος και ένα εκατομμύριο Καταλανοί διαδήλωσαν με σύνθημα «είμαστε ένα έθνος» στους δρόμους της Βαρκελόνης, τα κυβερνητικά κόμματα δεν κατάφεραν να δώσουν προοδευτική διέξοδο σε αυτό το κίνημα, συνδυάζοντας το εθνικό με το κοινωνικό, με αποτέλεσμα να στραφεί αυτό πλειοψηφικά προς την εθνικιστική-νεοφιλελεύθερη δεξιά. Παρά την οικονομική κρίση, λαϊκά στρώματα απογοητευμένα από την κυβερνητική πολιτική της κεντροαριστεράς-αριστεράς δεν στράφηκαν ούτε στην αποχή ούτε αριστερότερα, αλλά στην υπερψήφιση μιας δεξιάς που δεν έκρυψε το πολιτικό της πρόγραμμα: βάθεμα της εργασιακής ευελιξίας, μειώσεις φόρων και περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες.

Νίκος Μανωλάς,
ομάδα Resistencias

ΔΥΤΙΚΗ ΣΑΧΑΡΑ Ηχούν και πάλι τα τύμπανα του πολέμου

άρθρο για την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ 14/11/2010



Η μαροκινή αστυνομία, μαζί με τον στρατό, επιτέθηκαν την περασμένη Κυριακή στον καταυλισμό Αγκνταΐμ Ιζίκ, που είχαν δημιουργήσει πάνω από 20.000 Σαχραουί. Η επίθεση ξεκίνησε με αντλίες νερού και δακρυγόνα και συνεχίστηκε με ελικόπτερα και δυνάμεις του στρατού που χτυπούσαν με πραγματικά πυρά. Οι μαροκινές κατοχικές δυνάμεις κατέστρεψαν πλήρως τον καταυλισμό και υποχρέωσαν τους κατοίκους του να καταφύγουν στην κοντινότερη πόλη, την Ελ Ααγιούν, που βρίσκεται 15 χιλιόμετρα μακριά. Εκεί επικρατούν συνθήκες πολέμου. Καίγονται κτήρια, αυτοκίνητα, οδοφράγματα κλείνουν τους περισσότερους δρόμους.
Βίαιες συγκρούσεις ξέσπασαν και σε άλλες πόλεις της Δυτικής Σαχάρας. «Οι Σαχραουί με πέτρες και παλούκια προσπαθούν να αντισταθούν στην πολεμική μηχανή του Μαρόκου», δήλωσε ο Μοχάμετ Σαλίμ, στέλεχος του μετώπου Πολισάριο. Ήδη έχουν ανακοινωθεί 12 νεκροί και πολλοί τραυματίες – αριθμοί που θα αυξηθούν όσο συνεχίζεται η αντιπαράθεση στις πόλεις. Πολλές συλλήψεις έχουν ήδη γίνει και συνεχίζονται με εισβολές του στρατού και της αστυνομίας στα σπίτια, ενώ υπάρχουν και περισσότεροι από 100 αγνοούμενοι. Σύμφωνα με τελευταίες δηλώσεις του Μετώπου Πολισάριο, οι τραυματίες ανέρχονται σε 4.500 και οι συλληφθέντες σε 2.000. Ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι και ο Ενέμα Ασφάρι, αντιπρόεδρος της επιτροπής «Για τον Σεβασμό της Ελευθερίας και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Δ. Σαχάρα». Μαροκινοί στρατιώτες εισέβαλαν σε αεροπλάνο μόλις προσγειώθηκε και επιτέθηκαν σε τρεις Ισπανούς δημοσιογράφους και μία ευρωβουλευτή, που έφτασαν στην Ελ Ααγιούν για να καλύψουν τα γεγονότα.
Ο συγκεκριμένος καταυλισμός αποτελούσε τη μεγαλύτερη ειρηνική διαμαρτυρία των Σαχραουί τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Εδώ και ένα μήνα, οικογένειες Σαχραουί άρχισαν να μαζεύονται στην περιοχή για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής στην κατεχόμενη από το Μαρόκο Δυτική Σαχάρα. Η επιλογή του χώρου έγινε επειδή κάθε διαμαρτυρία μέσα στις πόλεις, όσο ειρηνική και να είναι, υπόκειται σε άμεση και σκληρή καταστολή από τις μαροκινές δυνάμεις κατοχής. Σιγά σιγά μαζεύτηκαν στον καταυλισμό πάνω από 20.000 Σαχραουί, που έμεναν σε πάνω από 7.000 χάιμας (σκηνές των νομάδων). Για πάνω από τέσσερις εβδομάδες, οι κάτοικοι του καταυλισμού τον λειτούργησαν με αυτοοργάνωση, εκλέγοντας επιτροπές και ρυθμίζοντας τα απαραίτητα για τη διαβίωσή τους.
Φαίνεται πως ηχούν τα τύμπανα του πολέμου και πάλι στη Σαχάρα. Οι φήμες για επανέναρξη του πολέμου είναι έντονες και πολλοί Σαχραουί φαίνεται να πιστεύουν πως πλέον δεν υπάρχει άλλη λύση. «Είναι η είδηση που όλοι περιμένουμε», δηλώνουν. Το Πολισάριο έχει δεχτεί όλες τις αποφάσεις του ΟΗΕ, σε αντίθεση με το Μαρόκο, ο ΟΗΕ όμως δεν φαίνεται ιδιαίτερα διατεθειμένος να πιέσει το Μαρόκο, ενώ η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ κάνουν τον Πόντιο Πιλάτο, μιας και αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους (βλ. Εποχή 24/10).
Η Δυτική Σαχάρα ζει τις χειρότερες μέρες μετά το 1991 –χρονιά που τέλειωσε ο πόλεμος που είχε κηρύξει το απελευθερωτικό μέτωπο Πολισάριο. Σύμφωνα με δήλωση ηγετικού του στελέχους, «ο πόλεμος είναι πιο κοντά από ποτέ».

Κατερίνα Παπαγκίκα,
ομάδα Resistencias

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Ένας θάνατος οδηγεί σε πολιτική κρίση

άρθρο στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ





Το πρωί της Τετάρτης 27 Οκτωβρίου πέθανε ο ισχυρότερος, έως το θάνατό του, πολιτικός άνδρας της Αργεντινής, Νέστορ Κίρτσνερ. Διατέλεσε πρόεδρος της χώρας το διάστημα 2003-2007. Στη συνέχεια παρέδωσε το δαχτυλίδι της διαδοχής στη γυναίκα του και τωρινή πρόεδρο Κριστίνα Φερνάντεζ Κίρτσνερ και ο ίδιος εκλέχτηκε βουλευτής, παραμένοντας, όμως, ο βασικός πολιτικός παράγοντας της χώρας. Ετοιμαζόταν να επανέλθει στην προεδρία –οι δημοσκοπήσεις του έδιναν άνετη νίκη- στις εκλογές του 2011.
Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε τα θετικά και τα αρνητικά της θητείας του και να αφήσουμε τον καθένα να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι έτσι απλά. Οι εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκού κόσμου, που μέσα σε συνεχή βροχή περίμεναν για τον τελευταίο αποχαιρετισμό και η γενικευμένη θλίψη που σκεπάζει τη χώρα, μας βάζουν μπροστά σε δύσκολα ερμηνεύσιμες καταστάσεις. Όπως αναρωτήθηκε μια αριστερή αγωνίστρια «γιατί είμαι θλιμμένη, αφού είμαι μαρξίστρια;». Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Βλέποντας κανείς τα χαμόγελα της σκληρής αργεντίνικης δεξιάς αναρωτιέται κανείς μήπως ο Κίρτσνερ ήταν κάποιος σαν τον Τσάβες. Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι, άλλωστε λέγεται ότι είπε στον τελευταίο «Ούγκο, σταμάτα να γ...σαι με το σοσιαλισμό».
Ο Κίρτσνερ, ως ένας γνήσιος περονιστής, οσφράνθηκε τις ελπίδες της Αργεντινής για αναγέννηση μετά τη μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε η χώρα. Ανέλαβε την προεδρία, σε μια ιδιαίτερη στιγμή για την Αργεντινή, μετά από τη λαϊκή εξέγερση του 2001 και την αποτυχία των δεξιών περονιστών να εξασφαλίσουν με τη βία την κυβερνησιμότητα της χώρας. Το πολιτικό σύστημα είχε απολέσει κάθε λαϊκή νομιμοποίηση. Ήταν ό,τι πιο «φιλολαϊκό» μπορούσε να προσφέρει εκείνη τη στιγμή το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Ήταν τέτοια η αποδοχή της πολιτικής του από μεγάλα λαϊκά στρώματα, που γύρω του οικοδομήθηκε ένα ολόκληρο κίνημα, ο ονομαζόμενος «κιρτσνερισμός». Στο κίνημα αυτό βρέθηκαν το μεγαλύτερο μέρος της οργανωμένης και ανοργάνωτης εργατικής τάξης, οι περισσότερες οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μεγάλες οργανώσεις του κινήματος των ανέργων αλλά και μέρος της αστικής τάξης.
Οι αλλαγές στη χώρα
Ο Κίρτσνερ άλλαξε πολλά πράγματα, για να μην αλλάξει τελικά τίποτα στη χώρα. Ακόμα και αυτές, όμως, οι ανολοκλήρωτες αλλαγές ήταν ικανές για να φτιάξουν ένα μύθο γύρω από το πρόσωπό του.
Πήγε κόντρα στην διείσδυση και την πολιτική των ΗΠΑ στη Νότια Αμερική, αλλά δεν θέλησε να μπει στην απόπειρα ενοποίησης της Λατινικής Αμερικής που προωθεί ο Τσάβες. Συνέχισε την πολιτική μη πληρωμής και επαναδιαπραγμάτευσης του δημόσιου χρέους αλλά τελικά πλήρωσε όλα τα χρωστούμενα στο ΔΝΤ και με υπόδειξη του τελευταίου, μέρος του ιδιωτικού, με σκοπό να επανέλθει η χώρα στις διεθνείς αγορές ομολόγων. Για πρώτη φορά μετά το τέλος της δικτατορίας βασανιστές βρέθηκαν στη φυλακή. Αλλά αυτό αφορούσε μόνο ένα 5% των κατηγορούμενων, ενώ συνεχίζεται η ατιμωρησία σε περιπτώσεις αστυνομικών δολοφονιών. Στα χρόνια του Κίρτσνερ, η χώρα γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Η ανεργία μειώθηκε κατά πολύ και υπήρξε εκτεταμένο πρόγραμμα κρατικών επιδοτήσεων στους ασθενέστερους. Από την άλλη, το 40% των εργαζόμενων βρίσκονται στη μαύρη εργασία και ο μέσος μισθός καλύπτει μόλις τις μισές οικογενειακές ανάγκες. Από την άλλη, τα κέρδη των εταιριών εκτοξεύθηκαν με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι οικονομικές ανισότητες. Ο Κίρτσνερ, δεν αντιμετώπισε με ιδιαίτερη καταστολή τις λαϊκές κινητοποιήσεις, αλλά με τη δολοφονία του φοιτητή Φερέιρο από τη φιλοκιρτσνερική εργατική γραφειοκρατία, φανερώνει το βαθμό ευθύνης του Κίρτσνερ που, για κυνήγι των ψήφων, ανέχθηκε τη μαφιόζική δράση της. Σε αυτά και σε άλλα θέματα η πολιτική των Κίρτσνερ κινήθηκε στην ανασυγκρότηση της αστικής πολιτικής νομιμότητας. Αυτό που δεν μπόρεσε να το κάνει η δεξιά με τη βία, το έκαναν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, μέσω της ικανοποίησης μέρους των λαϊκών αιτημάτων.
Η επικείμενη πολιτική κρίση
Είναι αναμφισβήτητο ότι η απρόσμενη και πρώιμη απώλεια του Κίρτσνερ θα έχει τεράστιο αντίκτυπο στην πολιτική ζωή της χώρας. Το πολιτικό πάζλ της χώρας είναι αρκετά περίπλοκο. Το σημαντικό είναι ότι με την απουσία του Κίρτσνερ, η δεξιά νιώθει πιο δυνατή και έτοιμη να επιτεθεί στη Φερνάντεζ. Φαίνεται αρκετά δύσκολο, η τελευταία να μπορέσει μόνη της να επιβληθεί απέναντι σε μια δεξιά, που αν και πολυκερματισμένη και με πολλά αντιμαχόμενα στελέχη, ενωμένη έχει την πλειοψηφία στις κάλπες. Το κύρος του Κίρτσνερ κατόρθωνε να επιβάλλεται πάνω στην πολυκέφαλη δεξιά. Συνεπώς, δύο είναι τα προς απάντηση ερωτήματα: αν θα μπορέσει να κρατήσει ενωμένο η Φερνάντεζ τον «κιρτσνερισμό» και αν θα μπορέσει να ενοποιηθεί η δεξιά πίσω από ένα ή δύο πολιτικά πρόσωπα.
 Είναι προς το συμφέρον του λαού να ανοίξει τώρα μια κρίση στο εσωτερικό του αστικού πολιτικού συστήματος Αγωνιστές της κοινωνικής αριστεράς από το Λαϊκό Μέτωπο Ντάριο Σαντιγιάν -η μεγαλύτερη και αυτόνομη από κόμματα, συνδικάτα και κρατικές δομές συσπείρωση οργανώσεων των πικετέρος- θεωρούν ότι δεν είναι η καλύτερη στιγμή, διότι πολλές κοινωνικές οργανώσεις βρίσκονται σε φάση ανασυγκρότησης -αυτό δεν ισχύει για τις μικρές ομάδες της κομματικής αριστεράς, που είναι πάντα έτοιμες για τη μεγάλη μάχη. Το γιατί πάντα βγαίνουν ηττημένες, δεν φαίνεται να τις απασχολεί ιδιαίτερα. Η κοινωνική αριστερά θα επιθυμούσε μέσα σε ένα κλίμα σχετικής κοινωνικής σταθερότητας από την μία να πιέσει την κυβέρνηση να διευρύνει τις παροχές στα λαϊκά στρώματα, να απαλλαγεί από ό,τι χειρότερο υπάρχει στον περονισμό (μαφιόζικα και γραφειοκρατικά συνδικάτα και τοπικοί δήμαρχοι-πάτρωνες) και να σταματήσει την αστυνομική αλλά και εργοδοτική ατιμωρησία. Από την άλλη να συνεχίσει την αναζήτηση ενός εναλλακτικού-αντιπολιτευτικού πολιτικού προγράμματος για τη χώρα. Θεωρούν ότι για να αντέξει το ανταγωνιστικό κίνημα τις επιθέσεις της δεξιάς και για να υπερασπίσει τις δύσκολα αποκτημένες και ανολοκλήρωτες εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις, δεν έχει σημασία τόσο να είναι κανείς με τον «κιρτσνερισμό» ή εναντίον του, αλλά να έχει με καθαρότητα αντιληφθεί από πού έρχεται ο εχθρός. Ενώ το κίνημα συνεχίζει την επεξεργασία της αναγκαίας εναλλακτικής πρότασης, θα χρειαστεί με διαύγεια να καθορίσει από πια χαρακώματα θα δώσει τις μάχες του.

Νίκος Μανωλάς, ομάδα Resistencias

ΝΟΤΙΑ ΑΦΡΙΚΗ: Εκρηκτικό το πρόβλημα της γης

άρθρο στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ


Σε κοινωνικές εκρήξεις μπορεί να οδηγήσει τη Νότια Αφρική το πρόβλημα της γης, το οποίο ταυτόχρονα αποτελεί και αντανάκλαση μίας από τις μεγαλύτερες αθετήσεις υποσχέσεων του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου.
Η περυσινή εκλογή του προέδρου Ζούμα βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην υπόσχεσή του ότι μέσα στα επόμενα 5 χρόνια θα διανείμει το 30% της γόνιμης γης σε ακτήμονες. Ωστόσο, η υπόσχεση αυτή δεν ήταν πρωτοφανής. Όπως λέει ο Πάτρικ Μποντ, καθηγητής πολιτικής οικονομίας και πρώην σύμβουλος του Νέλσον Μαντέλα τη δεκαετία του ’90, «την υπόσχεση για διανομή του 30% της γης σε 5 χρόνια την έγραψα εγώ ο ίδιος το 1994. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να την ξαναγράψουν». Όμως, στα 16 χρόνια που μεσολάβησαν διανεμήθηκε λιγότερο από το 5% της γης, και μάλιστα ένα μέρος από αυτό δεν αξιοποιήθηκε λόγω έλλειψης μέτρων στήριξης.
Το πρόβλημα είναι ότι το Σύνταγμα της Νότιας Αφρικής περιλαμβάνει μία από τις πιο «σκληρές» υπερασπίσεις της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στον κόσμο. Έτσι, αν το κράτος θέλει να πάρει γη από τους μεγαλογαιοκτήμονες για να τη διανείμει στους ακτήμονες, πρέπει να την αγοράσει σε τιμές ελεύθερης αγοράς (συν την απαραίτητη κερδοσκοπία), κάτι που κάνει τις τιμές απαγορευτικές. Ο ίδιος ο Ζούμα έλεγε προεκλογικά πως η μέθοδος αγοράς-διανομής της γης είναι μη ρεαλιστική και πως το κράτος θα βρει άλλες μεθόδους για να υλοποιήσει την αγροτική μεταρρύθμιση. Ταυτόχρονα, όμως, τοποθέτησε στη θέση του υφυπουργού Γεωργίας έναν εκπρόσωπο της Δεξιάς και των μεγαλογαιοκτημόνων, κάτι που αποτέλεσε εξαρχής σήμα κινδύνου.
Συνθήκες απαρτχάιντ
Σε μια χώρα όπου οι κάτοικοι συσσωρεύονται στις παραγκουπόλεις των μεγάλων πόλεων ψάχνοντας κάποια δουλειά, οι χιλιάδες ακτήμονες Νοτιοαφρικανοί, μαζί με τους μετανάστες που πηγαίνουν στη Ν. Αφρική από τις γύρω χώρες, εξακολουθούν να εργάζονται στα μεγάλα κτήματα, συχνά σε συνθήκες που θυμίζουν την εποχή του απαρτχάιντ. (Είναι γνωστός ο πρόσφατος φόνος του μεγαλοκτηματία και ακροδεξιού ηγέτη Γιουτζίν Τερ’μπλάνς από εργάτες του, στους οποίους χρωστούσε έξι μήνες δεδουλευμένα. Οι εργάτες αυτοί πληρώνονταν με 30 ευρώ τον μήνα.) Οι μισθοί είναι αστείοι, μέρος τους παρακρατείται για «ενοίκιο» της παράγκας στην οποία συνήθως μένουν, οι συνθήκες υγιεινής είναι σχεδόν ανύπαρκτες, τα ωράρια ξεπερνούν τις δέκα ώρες ημερησίως σε εξαήμερη βάση, και όλα αυτά «όταν υπάρχει δουλειά», μιας και σε διαφορετική περίπτωση δεν υπάρχει και καμία εξασφάλιση. Όπως παραδέχονται στελέχη του ίδιου του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, «στον κάμπο της χώρας υπάρχουν οι χειρότερες συνθήκες ανεργίας, φτώχειας και έλλειψης βασικών υπηρεσιών». Εκπρόσωπος των συνδικάτων λέει ότι «στον κάμπο της Νότιας Αφρικής εξακολουθούν να υπάρχουν οι ίδιες συνθήκες κατάχρησης και δουλείας που υπήρχαν την εποχή του απαρτχάιντ».
Ωστόσο, έχουν ήδη αρχίσει να αναπτύσσονται ανεξάρτητα κινήματα αγροτών και εργατών γης, όπως το Κίνημα του Λαού Χωρίς Γη, που μάλιστα έχει σχέσεις με το Κίνημα των Χωρίς Γη της Βραζιλίας. Τα κινήματα αυτά έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν τις καταλήψεις γης ως πίεση προς την κυβέρνηση για να προχωρήσει σε αγροτική μεταρρύθμιση.
Μια ιστορία που έρχεται από παλιά
Βέβαια, και το πρόβλημα της γης έχει τις ρίζες του στην εποχή του απαρτχάιντ. Σύμφωνα με τον Νόμο της Γης, ήδη από το 1913, το 87% της καλλιεργήσιμης γης ανήκε σε λευκούς. Μάλιστα, για να εφαρμοστεί αυτός ο νόμος, χιλιάδες κάτοικοι της Νότιας Αφρικής οδηγήθηκαν σε εκτοπισμό και υποχρεωτική μετακίνηση, ώστε να «απελευθερωθεί» η γη για τους λευκούς κτηματίες.
Η αγροτική μεταρρύθμιση υπήρξε από τους κεντρικούς άξονες πολιτικής του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και γενικά του κινήματος κατά του απαρτχάιντ, εγκαταλείφθηκε όμως όταν έγινε η αλλαγή, από φόβο μήπως οι αγορές θεωρήσουν ότι η νέα κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής έχει σκοπό να πλήξει την ατομική ιδιοκτησία.
Φτάσαμε έτσι στον νόμο περί αγοράς της γης και στην αδυναμία (την έλλειψη πολιτικής βούλησης, με άλλα λόγια) κάθε κυβέρνησης να πραγματοποιήσει αγροτική μεταρρύθμιση. Τώρα που οι ψευδαισθήσεις του Μουντιάλ έχουν πια σβήσει, τα κινήματα των ακτημόνων και των εργατών γης της Νότιας Αφρικής ίσως να μπορέσουν να αμφισβητήσουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου.

Κώστας Αθανασίου,
ομάδα Resistencias

ΣΧΕΣΕΙΣ KINAΣ – ΑΦΡΙΚΗΣ: Η βελούδινη οικονομική διείσδυση αρχίζει να γρατζουνάει

 άρθρο στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

Πιθανότατα οι ιστορικοί του μέλλοντος θα την καταγράψουν ως την πιο αθόρυβη και αποτελεσματική μέθοδο οικονομικής διείσδυσης, τουλάχιστον όπως εκδηλώθηκε στα αρχικά της στάδια. Χωρίς φανφάρες και φουσάτα, ιεραπόστολους ή ιδεολογικές προφάσεις οποιασδήποτε χροιάς, το κινέζικο κεφάλαιο φαίνεται ότι βρήκε τον δικό του μοναδικό τρόπο ν’ ανοιχτεί στον κόσμο και ειδικότερα στην Αφρική. Τηρώντας αυστηρά γραμμή πολιτικής ουδετερότητας και με μοναδικό όπλο τις επενδύσεις, μέσα σε δυο δεκαετίες έχει καταφέρει να απλωθεί σε ολόκληρο το γεωγραφικό πλάτος και μήκος της ηπείρου, από την Αλγερία μέχρι τη Νότια Αφρική, κι από τη Σενεγάλη μέχρι την Αιθιοπία, εξασφαλίζοντας σημαντική παρουσία σε χώρες με τα πιο ποικίλα καθεστώτα και τις πιο διαφορετικές ιστορικές διαδρομές. Σε αντίθεση με τους άλλους ισχυρούς πλανητικούς «παίκτες» που κατά κανόνα συνδέουν τις επενδύσεις τους με τον πολιτικό έλεγχο που θα τις διασφαλίσει, οι Κινέζοι δεν δείχνουν να διακατέχονται από ανάλογες προκαταλήψεις. «Business comes first« («Οι μπίζνες προηγούνται») και η έμπρακτη αποχή από κάθε ανάμειξη σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής είναι ένα κλειδί που φαίνεται να ανοίγει όλες τις πόρτες.
Από το κινέζικο ενδιαφέρον δεν διαφεύγουν – τουναντίον – ούτε ακραία διεφθαρμένα καθεστώτα όπως αυτό της Νιγηρίας, ούτε εξόχως ασταθείς περιοχές όπως τα σπαρασσόμενα από εμφύλιους πολέμους Κονγκό και Σουδάν. Σ’ αυτά τα τρία κράτη εξάλλου βρίσκεται συγκεντρωμένη η ναυαρχίδα των κινεζικών επενδύσεων στην Αφρική - πάνω από 5 δισ. δολάρια στο καθένα - ποσά κολοσσιαία για αφρικανικά δεδομένα, αν σκεφτεί κανείς ότι το ΑΕΠ του Κονγκό για παράδειγμα ανήλθε μόλις στα 11,5 δισ. δολάρια το 2008. Το πετρέλαιο πρωτίστως, αλλά και άλλες δυσεύρετες πρώτες ύλες, απαραίτητες στην εκρηκτικά αναπτυσσόμενη κινεζική βιομηχανία αιτιολογούν το ρίσκο.
Η κορυφή του παγόβουνου
Αν ωστόσο είναι αδιαμφισβήτητη η πλήρης αδιαφορία των Κινέζων ιθυνόντων για τα κοινωνικά μοντέλα και τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς των κυβερνήσεων με τις οποίες συνεργάζονται, φαίνεται ότι στον τομέα των εργασιακών σχέσεων έχουν ξεκάθαρη άποψη και προσπαθούν μάλιστα να την επιβάλουν δυναμικά. Την περασμένη Κυριακή, Η Εποχή δημοσίευσε άρθρο για τη Ζάμπια όπου έντεκα εργάτες σε ορυχείο κινεζικών συμφερόντων πυροβολήθηκαν από μπράβους της εταιρείας επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για ζητήματα μισθολογικά. Το περιστατικό αυτό δεν είναι ωστόσο παρά η (ακραία) κορυφή του παγόβουνου. Από τις πιο διαφορετικές γωνιές της ηπείρου πληθαίνουν οι καταγγελίες για συστηματική παραβίαση εργατικών δικαιωμάτων από τις κινεζικές επιχειρήσεις. Απλήρωτες υπερωρίες, προσλήψεις χωρίς γραπτές συμφωνίες, αυθαίρετες περικοπές μεροκάματων. Στην Κένυα, αγρότες μπλοκάρανε έργα οδοποιίας απαιτώντας νερό για τα κοπάδια τους. Ο Κινέζος εργολάβος είχε κλείσει την πρόσβαση στο μοναδικό πηγάδι της περιοχής με το αιτιολογικό ότι βρισκόταν μέσα στην ακτίνα του εργοταξίου. Οι κοινότητες των Τουαρέγκ στον βόρειο Νίγηρα - μάλλον όχι τυχαία - έχουν μετονομάσει σε Γκουαντάναμο την κινεζική εταιρεία εξόρυξης ουρανίου SOMINA που δραστηριοποιείται εκεί. Ενώ στη Ναμίμπια, κάποιοι εργάτες που ζήτησαν άδεια ασθενείας άκουσαν έκπληκτοι τον Κινέζο διευθυντή να τους νουθετεί «να υπομένουν τώρα ώστε να μπορέσουν οι ερχόμενες γενιές ν’ απολαύσουν καλύτερα τη ζωή».
Η αυξανόμενη δυσφορία απέναντι σ’ αυτές τις πρακτικές σε μια ήπειρο που δεν φημίζεται δα για το υψηλό επίπεδο σεβασμού των εργατικών δικαιωμάτων, αποτελεί ακόμα μεγαλύτερο κόλαφο για την κινεζική εργοδοσία. Όσο για τις αντιδράσεις των γηγενών, εκτός από τις συλλογικές μορφές δράσης, έχουν αρχίσει να ακολουθούν και πιο αμφιλεγόμενους δρόμους. Στην Αγκόλα για παράδειγμα, καταγράφεται τελευταία μια έντονα αυξητική τάση στοχευμένων ληστειών και απαγωγών σε βάρος της πολυπληθούς κινεζικής παροικίας. Το σίγουρο είναι ότι όλα τα σημάδια συνηγορούν ότι το σινο-αφρικανικό ειδύλλιο έχει πλέον αρχίσει να ξεθωριάζει.

Ισαβέλλα Μπερτράν,
ομάδα Resistencias

ΖΑΜΠΙΑ:Μπράβοι της κινέζικης εργοδοσίας πυροβολούν ανθρακωρύχους

άρθρο στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

* Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους περιμένουν
να μας σώσουν οι Κινέζοι κεφαλαιοκράτες

Το ανθρακωρυχείο δούλεψε εντατικά για κάποιο διάστημα, η παραγωγή κρίθηκε ικανοποιητική και, ως εκ τούτου, η εργοδοσία ανακοίνωσε στο προσωπικό ότι θα είναι ελεύθερο από υποχρεώσεις για μερικές μέρες. Αυτό που δεν είπε είναι ότι δεν θα καταβάλονταν ημερομίσθια κατά το διάστημα της αργίας.
Όταν οι ανθρακωρύχοι επέστρεψαν στη δουλειά και ζήτησαν τους μισθούς των προηγούμενων ημερών, άκουσαν έκπληκτοι από την εργοδοσία ότι δεν πληρώνονται. Τότε άρχισαν οι διαμαρτυρίες. Ένας μάρτυρας είπε ότι εκτοξεύτηκαν πέτρες προς τους ανθρώπους της εργοδοσίας. Τα αφεντικά όμως αντέδρασαν δραστικά. Οι μπράβοι τους πυροβόλησαν στο ψαχνό και τραυμάτισαν σοβαρά 11 εργάτες.
Το θλιβερό γεγονός συνέβη γύρω στα μέσα Οκτωβρίου, σε ανθρακωρυχείο της Ζάμπια (νότια Αφρική), που είναι κινέζικης ιδιοκτησίας. Κινέζοι ήταν και οι μπράβοι που πυροβόλησαν. Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια ο κινέζικος καπιταλισμός δραστηριοποιείται έντονα στην εκμετάλλευση των ορυκτών πόρων της αφρικανικής ηπείρου, αναζητώντας πρώτες ύλες για την κινέζικη βιομηχανία.
Στο Πεκίνο, εκπρόσωπος του κινέζικου υπουργείου Εξωτερικών χαρακτήρισε «λαθεμένη» αυτήν την ενέργεια της εργοδοσίας. Ωστόσο, το γεγονός έχει αναστατώσει την κοινή γνώμη και την πολιτική ζωή της χώρας. Το «Πατριωτικό Κόμμα», που είναι αξιωματική αντιπολίτευση, προωθεί το αίτημα του περιορισμού των επενδύσεων του κινέζικου κεφαλαίου, μέχρι να αλλάξουν οι όροι δραστηριοποίησής του. Ο ηγέτης του, Μισέλ Σάτα, καταγγέλλει ευθέως το κυβερνών κόμμα ότι χρηματίζεται από τους Κινέζους για παραμείνει στην εξουσία. O Ρέιφορντ Μπούλου, πρόεδρος της Ένωσης Μεταλλωρύχων της Ζάμπια δήλωσε: «Δεν μας νοιάζουν οι επενδύσεις αυτών των ανθρώπων στη χώρα μας. Οι εργάτες θα πρέπει να προστατεύονται. Και θέλουμε να διωχθούν οι υπεύθυνοι και να φύγουν από τη χώρα».
Όντως, δύο κινέζοι επιστάτες παραπέμφθηκαν σε δίκη με την κατηγορία της απόπειρας δολοφονίας και τελούν υπό κράτηση. Το ερώτημα είναι μέχρι πού θα φτάσει η δικαστική έρευνα και πόσο ψηλά θα επιβληθούν ποινές, όταν η Κίνα έχει επενδύσει περί τα 350 εκατομμύρια ευρώ στη Ζάμπια, μόνο για το 2009. Και όταν έχει δωροδοκήσει ανθρώπους του μηχανισμού του κυβερνώντος κόμματος προκειμένου να διασφαλιστούν τα κινέζικα συμφέροντα. Έτσι κινείται ο κινέζικος καπιταλισμός, όχι μόνο στη Ζάμπια αλλά και σε ολόκληρη την Αφρική.

Γιώργος Σκιάνης
Ομάδα Resistencias

Μια δολοφονία συνταράσσει την Αργεντινή

άρθρο στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

Την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου, ομάδα μπράβων στην υπηρεσία του περονικού συνδικάτου των σιδηροδρομικών και των εργοδοτών, δολοφόνησαν τον φοιτητή Μαριάνο Φερέιρα και τραυμάτισαν πολύ σοβαρά μια ακόμα αγωνίστρια. Η αστυνομία κατηγορείται ότι άφησε το πεδίο ελεύθερο στους μπράβους. Ο νεαρός φοιτητής και η τραυματισθείσα –μέλη του Εργατικού Κόμματος που είναι αδελφή οργάνωση με το ΕΕΚ της Ελλάδας– μαζί με άλλους αγωνιστές και οργανώσεις της αριστεράς βρίσκονταν στο χώρο ενός κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού για να συμπαραταχθούν στον αγώνα που δίνουν οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι (ανήκουν σε εργολαβικές εταιρείες) στον ιδιωτικοποιημένο-ξεπουλημένο σιδηρόδρομο. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν την πρόσληψή τους από τη σιδηροδρομική εταιρεία. Πώς οδηγηθήκαμε, όμως, σε αυτή την κατάσταση;
Κρατικός συνδικαλισμός
και ταξική πολιτική
Στην Αργεντινή υπάρχουν δύο μεγάλες εργατικές συνομοσπονδίες: η περονική CGT και η CTA. Η πρώτη με 3,5 εκατομμύρια μέλη είναι μια συνδικαλιστική οργάνωση η οποία βαρύνεται με πολλά. Τη δεκαετία του 90, στήριξε τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις της περονικής νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Μένεμ με ανταλλάγματα που επέφεραν πολλά νόμιμα και παράνομα υλικά οφέλη στη γραφειοκρατία. Σήμερα, οι ηγέτες της CGT κατέληξαν να είναι πολύ ευκατάστατοι. Η CGT αποτελεί στις μέρες μας το εργατικό πόδι της κεντροαριστερής κυβέρνησης Κίρχνερ. Η ηγεσία της CGT έχει προβεί κατά καιρούς σε τραμπουκισμούς, εκβιασμούς και εκφοβισμούς πάντα κάτω από την πολιτική προστασία των περονικών προέδρων. Μάλιστα, πριν από ένα μήνα η πρόεδρος Κίρχνερ ήταν η βασική ομιλήτρια της πολυπληθούς συγκέντρωσης της CGT και φωτογραφήθηκε δίπλα σε αυτούς που κατηγορούνται σήμερα ως οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας. Τα στελέχη της CGT κατηγορούν ως υπεύθυνο για τα γεγονότα το συνδικάτο των σιδηροδρομικών που είναι όμως μέλος της. Τα αίτια, λοιπόν, της δολοφονίας δεν είναι μόνο η τραμπούκικη συμπεριφορά της CGT απέναντι στην αριστερά και τις άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, αλλά και οι κάθε είδος οικονομικές δοσοληψίες της γραφειοκρατίας της με τις εργολαβικές εταιρείες.
Το ένα χέρι νίβει το άλλο
Η CTA έχει 1,5 εκατομμύρια μέλη και ξεκίνησε ως μια αριστερή διάσπαση της CGT. Στη CTA συμμετέχουν εκτός από τους αριστερούς περονιστές και πολύ αριστεροί εργαζόμενοι. Η CTA, καθώς επίσης και όλες οι πρωτοβουλίες συνδικαλισμού βάσης, έχουν να αντιμετωπίσουν την εχθρική στάση της κυβερνητικής πολιτικής. Τους αρνούνται το δικαίωμα συνδικαλιστικής εκπροσώπησης με στόχο να παραμείνει το μονοπώλιο της εκπροσώπησης στην CGT.
 Η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή κατήγγειλε τη δολοφονία. Οι Κίρχνερ δεν έχουν χρησιμοποιήσει πρωτίστως την καταστολή στην αντιμετώπιση των κοινωνικών κινητοποιήσεων προτιμώντας την ενσωμάτωση των κοινωνικών οργανώσεων. Κάτω από την πίεση των αντιδράσεων για τη δολοφονία αποφασίστηκε η ικανοποίηση των αιτημάτων των εργαζομένων, ενώ η αστυνομία συνέλαβε δύο από τους μπράβους και τον αντιπρόεδρο του συνδικάτου των σιδηροδρομικών.
Η δολοφονία του Φερέιρα έχει φυσικά και άμεσες πολιτικές επιπτώσεις. Η δεξιά –αυτή που είχε υποστηρίξει την χούντα– βγήκε να κατηγορήσει την κυβέρνηση για τη βάναυση πολιτική της. Αυτό που φοβίζει όμως την κυβέρνηση δεν είναι οι ρητορείες της δεξιάς αλλά η ενδεχόμενη υπονόμευση της δυνατότητας της να διεισδύει και να προσεταιρίζεται την αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα με όχημα τη ρητορεία της για τα πολιτικά δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Στις 21 Οκτωβρίου η CTA κατέβηκε σε απεργία, ενώ έγιναν μεγάλες συγκεντρώσεις σε πολλές πόλεις.

Νίκος Μανωλάς, μέλος
του περιοδικού Resistencias

Από την επόμενη Κυριακή… το Resistencias στην «Εποχή»

από εφημερίδα ΕΠΟΧΗ 17/10/2010

Με κείμενα για τη στάση του MST απέναντι στις εκλογές και το Λούλα, το Μέτωπο Πολισάριο στη Δυτική Σαχάρα, τις σχέσεις ανάμεσα στην Κίνα και το Ιράν κ.α.
Σημ: Η σελίδα αυτή είναι γραμμένη από μέλη του περιοδικού Resistencias.

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: Γενική απεργία από τα κάτω

Ο «ανανήψας» Μάριο Βάργκας Λιόσα

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Πολιτικό άσυλο σε αγωνιστή της αριστεράς

 

 

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: Γενική απεργία από τα κάτω

άρθρο για την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ 17/10/2010

Στις 7 Οκτωβρίου έγινε η πρώτη γενική απεργία μετά την ανάληψη της προεδρίας της χώρας από την κυβέρνηση του Μουχίκα πριν από έξι μήνες – πρώην αντάρτης του κινήματος των Τουπαμάρος και υποψήφιος στις τελευταίες εκλογές της κεντροαριστερής συμμαχίας του Ευρέος Μετώπου. Η μέχρι τώρα πολιτική του επικεντρώνεται στην προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης με πυλώνα την προσέλκυση διεθνών επενδύσεων και κεφαλαίων, δίνοντάς τους υποσχέσεις για την απρόσκοπτη κερδοφορία τους.
Έτσι τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησής του ήταν οι συμφωνίες με διεθνείς οικονομικούς φορείς (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ), και ένα μεγάλο άνοιγμα του δημόσιου τομέα στις ιδιωτικές επενδύσεις, που φέρνει μαζί του την ελαστικοποίηση των εργασιακών νόμων και την απώλεια κατακτημένων με αγώνες δικαιωμάτων. Η χώρα παρουσιάζει δύο διαμετρικά αντίθετες όψεις: ενώ τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης άνω του 8% και έχει ανεργία 6%, από την άλλη το 30% των εργαζόμενων βρίσκονται στη μαύρη εργασία και το 40% αμοίβεται κάτω από το βασικό μισθό.
Μετά από δύο απεργίες στο δημόσιο τομέα και πέντε των καθηγητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η απροκάλυπτα φιλοκυβερνητική Γενική Συνομοσπονδία Εργατών εξαναγκάστηκε παρά τη θέληση της να κηρύξει την γενική απεργία. Αυτό φανερώνει τις πιέσεις που δέχτηκε από την βάση της καθώς και από τμήματα των εργατών και των συνδικαλιστικών στελεχών του ΚΚ Ουρουγουάης και των Τουπαμάρος, που αν και βρίσκονται εντός του Ευρέος Μετώπου, διαφοροποιούνται από την φιλοκαπιταλιστική γραμμή της κυβέρνησης και την παθητικότητα της Συνομοσπονδίας απέναντι σε αυτή. Η ηγεσία της Συνομοσπονδίας αφού υποχρεώθηκε να κηρύξει την απεργία έριξε το βάρος στο να μην πραγματοποιηθούν διαδηλώσεις την ημέρα της απεργίας για να αποφύγει τις αντικυβερνητικές φωνές που θα ακούγονταν σε αυτές. Ως εκ τούτου υπήρξαν περιορισμένες εργατικές συναθροίσεις.
Η απεργία είχε μεγάλη επιτυχία, ειδικά στο δημόσιο τομέα, στις τράπεζες, στη βιομηχανία, στην εκπαίδευση, στην υγεία και μερική επιτυχία στις μεταφορές. Δύο ήταν τα βασικά επίδικα της απεργίας: οι αυξήσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα τις οποίες η κυβέρνηση επιδιώκει να συναρτήσει με την παραγωγικότητα και τα κέρδη των εργοδοτών και η κυβερνητική επιδίωξη για εργασιακή ελαστικοποίηση στο δημόσιο τομέα. Η κυβέρνηση έχει παρουσιάσει μια πρόταση που παγώνει τις αυξήσεις για το 2011 και πάει προς κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων στο δημόσιο. Ο Μουχίκα έχει επιδοθεί σε μια επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους στο δημόσιο λέγοντας ότι δεν μπορούμε να ταυτίζουμε τον κρατισμό με το σοσιαλισμό και ότι κάτι τέτοιο γεννάει μια καταπιεστική γραφειοκρατία.

Ν. Μανωλάς

Ο «ανανήψας» Μάριο Βάργκας Λιόσα

 άρθρο για την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ 17/10/2010



Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για τη λογοτεχνία. Είναι γνωστό ότι εκτός από λογοτέχνης υπήρξε και υποψήφιος για την προεδρία του Περού και έχασε από τον Φουχιμόρι, που θεωρήθηκε πιο φιλολαϊκός από το ακραία νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα του Βάργκας Λιόσα.
Αρθρογραφεί συχνά σε εφημερίδες (π.χ. Εl Pais) και περιοδικά, ενώ συμμετέχει και σε διάφορα -συντηρητικά κυρίως- φόρουμ. Στα νιάτα του υπήρξε αριστερός, που όμως «ανένηψε» για να εξελιχθεί σε δραστήριο υπερασπιστή του νεοφιλελευθερισμού.
Ας δούμε, λοιπόν, τι δηλώνει ο ίδιος:
Για τον Τσάβες: «Στη Βενεζουέλα σήμερα εγκαθιδρύεται μια κομουνιστική δικτατορία. Μου σηκώνονται οι τρίχες ακούγοντας για αντικατάσταση της ατομικής με κοινωνική ιδιοκτησία».
Οι Μοράλες καιΤσάβες είναι «βάρβαροι καουντίγιος που καλλιεργούν τον ρατσισμό των ιθαγενών ενάντια στους λευκούς».
Για τη Μάργκαρετ Θάτσερ: «Δεν υπάρχουν κατάλληλες λέξεις για να σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για ότι έχετε κάνει για την ελευθερία».
Για τον Αθνάρ: «Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναγνωρίσουν τον Αθνάρ ως έναν από τους μεγαλύτερους πολιτικούς ηγέτες» που «οδήγησε την Ισπανία σε αίγλη και επιρροή που δεν είχε ούτε τον χρυσό αιώνα».
Και βέβαια υπήρξε φανατικός υποστηρικτής του νυν προέδρου της Χιλής (του οποίου την εκλογή υποδέχτηκαν οι οπαδοί του με σημαίες του Πινοσέτ).
Εκεί που έδωσε τα ρέστα του, όμως, ήταν μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Με διάφορες δηλώσεις του υπεράσπισε την πολιτική των ΗΠΑ και του Μπους στον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία» και κατηγόρησε τις όποιες επιφυλάξεις των ευρωπαϊκών κρατών. «Με τον πόλεμο στο Ιράκ οι ΗΠΑ απελευθέρωσαν τον λαό του Ιράκ από έναν τρομερό δικτάτορα. Εάν η παγκόσμια κοινότητα μπορούσε να κάνει με τον Χίτλερ ότι έκανε και με τον Σαντάμ θα είχε αποφευχθεί η Αποκάλυψη».
Σε διάφορα άρθρα και ομιλίες του έχει στραφεί ενάντια στους Ζαπατίστας και σε άλλα κινήματα της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου όλου.
Τι να πούμε λοιπόν για τον Μάριο Βάργας Λιόσα; Το «πού ‘σουνα νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος»;Ή για ένα ακόμη βραβείο Νόμπελ με κριτήρια πολιτικής επιβράβευσης, κάτι το οποίο άλλωστε έχει επιδιώξει ο Βάργκας Λιόσα μια ολόκληρη ζωή;

Κατερίνα Παπαγκίκα

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Πολιτικό άσυλο σε αγωνιστή της αριστεράς

άρθρο για την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ 17/10/2010

 

Κυριακή, 17 Οκτωμβρίου 2010 19:32 

 

Στις 30 Σεπτεμβρίου, με ομόφωνη απόφασή της, η διυπουργική επιτροπή της κεντροαριστερής κυβέρνησης της Κίρχνερ αποφάσισε να δώσει πολιτικό άσυλο στον Χιλιανό Γκαλβαρίνο Απαμπλάσα, ο οποίος κατηγορείται στη Χιλή ως πολιτικός υπεύθυνος για τη δολοφονία του Χάιμε Γκουσμάν -συνεργάτη του Πινοσέτ και ιδεολογικού καθοδηγητή της δικτατορίας του- καθώς και για συμμετοχή στην απαγωγή του εκδότη Έντουαρντς. Και τα δύο γεγονότα συνέβησαν το 1991, την περίοδο της πρώτης μεταδικτατορικής κυβέρνησης. Ο Απαμπλάσα αρνείται τις κατηγορίες. Συνελήφθη τυχαία το 2004 και στην δίκη που ακολούθησε ο αργεντινός δικαστής απέρριψε την αίτηση έκδοσής του στη Χιλή, η κυβέρνηση της οποίας στη συνέχεια άσκησε έφεση. Μετά την εκλογική της νίκη το 2009 επί της κεντροαριστεράς η σκληροπυρηνική χιλιανή δεξιά κίνησε γη και ουρανό για να πετύχει την έκδοση του Απαμπλάσα. Σε πρώτη φάση, το Ανώτατο δικαστήριο της Αργεντινής συναίνεσε στην έκδοσή του, αλλά ξεκαθάρισε ότι η απόφαση αυτή θα ακυρωνόταν αν δινόταν στον Απαμπλάσα το στάτους του πολιτικού πρόσφυγα. Η απόφαση της διυπουργικής ξεσήκωσε την οργή της δεξιάς – αργεντίνικης και χιλιανής- αλλά γέμισε ικανοποίηση τις οργανώσεις υπεράσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων  και στις δύο χώρες.
Ο Απαμπλάσα ζει στην Αργεντινή από το 2003, είναι παντρεμένος με Αργεντίνα και έχει τρία παιδιά. Μετά τη σύλληψή του το 2004 και την αποκάλυψη της  πραγματικής του ταυτότητας- ζούσε με άλλο όνομα- συναντήθηκε με τη μάνα του μετά από 30 χρόνια.
Ο Γκαλβαρίνο Απαμπλάσα, το 1973 ήταν μέλος της νεολαίας του ΚΚ Χιλής. Το 1974 συνελήφθη από την δικτατορία, βασανίστηκε και εξορίστηκε στον Παναμά. Μετά την στρατιωτική του εκπαίδευση του στην Κούβα, συμμετείχε στην διεθνή ομάδα που πολέμησε ενάντια στην δικτατορία της Νικαράγουας. Εκεί βαφτίστηκε σαν Κομαντάτε Σαλβαδόρ. Μετά την νίκη των Σαντινίστας, επέστρεψε παράνομα στη Χιλή και ενσωματώθηκε στο Πατριωτικό Μέτωπο Μανουέλ Ροντρίγκες- ένοπλο βραχίονα του ΚΚΧ. Το Μέτωπο αποσπάστηκε από το ΚΚΧ το 1987, και μετά την μεταπολίτευση διασπάστηκε (συνέχιση ή μη της ένοπλης δράσης). Σήμερα είναι μια μικρή οργάνωση της επαναστατικής αριστεράς.   

Νίκος Μανωλάς

ΒΡΑΖΙΛΙΑ Μεγάλη νίκη του Κόμματος των Εργαζομένων και του Λούλα

 άρθρο για την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ 10/10/10
 
ΠΑΡΑ ΤΟ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΟ

Η κεντροαριστερά πέτυχε το καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα της ιστορίας της. Η υποψήφια της για την προεδρία άγγιξε τη νίκη από τον πρώτο γύρο και σίγουρα θα έρθει πρώτη στο δεύτερο (στις 31 Οκτωβρίου). Το PT (Κόμμα των εργαζομένων) για πρώτη φόρα στην ιστορία του γίνεται το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας και θα έχει άνετη πλειοψηφία στη Γερουσία και το 60% των εδρών στη Βουλή. Οι υποψήφιοι του PT και των συμμάχων του κέρδισαν μεγάλες νίκες στις εκλογές για τοπικούς κυβερνήτες και δημάρχους και στον δεύτερο γύρο είναι σε θέση να ολοκληρώσουν αυτή τη νίκη τους.
 Σε προηγούμενο άρθρο της Εποχής (26 Σεπτεμβρίου) αναλύθηκαν τα αίτια της μεγάλης λαϊκής αποδοχής του Λούλα. Θα προσθέσω λίγα σημεία για να κάνουν πιο κατανοητή την πολιτική κατάσταση της χώρας. Από τη δεκαετία του ‘80, η χώρα γνώρισε μια μεγάλη αλλαγή, εμφανίστηκε μια μεγάλη εργατική συνομοσπονδία, ανεξάρτητη από την δικτατορία και γεννήθηκε το PT, φέρνοντας κοντά τα συνδικάτα, τις αγροτικές οργανώσεις και τις εκκλησιαστικές κοινότητες βάσης και την παραδοσιακή πολιτική αριστερά. Το PT δεν διαμόρφωσε ποτέ στην διαδρομή του μια αντικαπιταλιστική στρατηγική. Ο Λούλα δεν είπε ποτέ ότι ήταν αντικαπιταλιστής ή σοσιαλιστής και όποιοι ήθελαν να τον βλέπουν σαν τέτοιον απογοητεύτηκαν από την πολιτική του. Το PT και η κυβέρνησή του ήταν και είναι μεταρρυθμιστές προς όφελος των πιο φτωχών, αλλά όχι αντίπαλοι του μεγάλου κεφαλαίου.
Από κάθε μεριά, η νίκη μιας γυναίκας πρώην αντάρτισσας, όσο μετριοπαθής και αν είναι, είναι μια έμμεση νίκη των εργαζόμενων, των  βραζιλιάνων αλλά και όλων των λατινοαμερικάνων.
Ανάλυση των ποσοστών
Η επιλογή του Λούλα, η Ντίλμα Ρουσέφ, επικράτησε στον πρώτο γύρο με 47%, ο υποψήφιος της δεξιάς Σερά πήρε το 32% και η Μαρίνα Σίλβα των Πρασίνων το 19% των ψήφων. Η νίκη της Ρουσέφ είναι οπωσδήποτε πολύ μεγάλη. Όταν ο Λούλα επέλεξε την σχεδόν άγνωστη Ρουσέφ για υποψήφιο του PT αυτή υπολειπόταν κατά πολύ από τον δεξιό υποψήφιο.
Η πλειοψηφία των δημοσκοπήσεων έδινε στην Ρουσέφ τη νίκη από τον πρώτο γύρο. Αυτή επίσης ήταν και η εκτίμηση στους κόλπους του PT και δικαιολογείται έτσι το μούδιασμα που έχει επικρατήσει μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Μια δεύτερη έκπληξη των εκλογών είναι το θεαματικό αποτέλεσμα που πήρε η Μαρίνα Σίλβα. Η επιτυχία αυτή εξηγεί γιατί η Ρουσέφ δεν κέρδισε από τον πρώτο γύρο την προεδρία. Τα ποσοστά της Σίλβα δεν πρέπει να διαβαστούν ως ένα πράσινο κύμα που φουσκώνει στη χώρα, καθώς τα εκλογικά ποσοστά του κόμματος των Πρασίνων στις παράλληλες εκλογικές μάχες δεν το επιβεβαιώνουν. Μια πρώτη ανάλυση των αποτελεσμάτων μας δείχνει ότι οι ψήφοι που έχασε τον τελευταίο μήνα η Ρουσέφ οδηγήθηκαν στην Σίλβα και όχι στον δεξιό υποψήφιο.   
 Γιατί, όμως, η Ρουσέφ έχασε αυτό το 5-6% που τις έδιναν οι δημοσκοπήσεις; Πολιτικοί αναλυτές της χώρας συγκλίνουν σε τρεις παράγοντες. Πρώτος παράγοντας, ο βρώμικος επικοινωνιακός πόλεμος εναντίον της. Θεαματική υπήρξε τον τελευταίο μήνα, η -από τα κυρίαρχα ΜΜΕ- προβολή σκανδάλων διαφθοράς και πολιτικό-επιχειρηματικής  διαπλοκής συνδεδεμένων με την Ρουσέφ. Τίποτα χειροπιαστό, όμως, δεν φανερώνει την ανάμιξη της σε αυτά τα υπαρκτά σκάνδαλα.
Ως δεύτερος λόγος παρουσιάζεται μια πτώση των ποσοστών της στα χαμηλά μεσαία στρώματα. Καθώς οι άνθρωποι αυτοί είναι από τους πιο ευνοημένους από την κυβερνητική πολιτική του Λούλα καθίσταται δύσκολη η εξήγηση αυτής της παραδοξότητας. Είναι πιθανόν την εκλογική συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων να βαραίνουν ιδιαίτερα θέματα ηθικής.
Ως σημαντικότερος, όμως, λόγος προβάλλεται η πολεμική που ξέσπασε ως προς το θέμα των εκτρώσεων. Σίγουρα η Ρουσέφ και ο Λούλα είχαν εκφραστεί στο παρελθόν υπέρ της αλλαγής του νόμου για τις εκτρώσεις (τώρα ουσιαστικά αποτελούν αδίκημα). Ωστόσο, κατά την διάρκεια των εκλογών η Ρουσέφ εκφράστηκε κατά της νομιμοποίησης των εκτρώσεων. Αυτό, όμως, δεν απέτρεψε τις πολυάριθμες ανώνυμες επιθέσεις που δέχτηκε μέσω του διαδικτύου. Σύμφωνα με αναλύσεις η Ρουσέφ έχασε ένα 2% από το θέμα των εκτρώσεων προς όφελος της Σίλβα που τάχθηκε ρητά εναντίον τους.
 
Η μάχη του δεύτερου γύρου
Αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, που δείχνουν ένα 30% των ψήφων της Σίλβα να πηγαίνει στη Ρουσέφ, η νίκη της είναι σίγουρη. Ωστόσο κάθε εκλογική μάχη είναι μια καινούργια μάχη. Ο επικοινωνιακός  πόλεμος εναντίον της Ρουσέφ θα συνεχιστεί και δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την απώλεια ψήφων, που τον πρώτο γύρο πήγαν σε αυτήν. Το κόμμα των πρασίνων, το οποίο συνεργάζεται σε πολλές πολιτείες με το κόμμα του δεξιού υποψηφίου, θα ανακοινώσει την απόφασή του για τον ποιον θα στηρίξει στις 17 Οκτωβρίου. Ως προς την Σίλβα, που μέχρι πριν από δύο χρόνια ήταν υπουργός του Λούλα, το πιο πιθανόν είναι να μη στηρίξει κανέναν υποψήφιο. Μια δήλωσή της  πριν από τις εκλογές ότι σε περίπτωση δεύτερου γύρου θα στήριζε τον δεξιό, ξεσήκωσε πολεμική εναντίον της από τους υποστηρικτές της, που αν και δεν συμφωνούν με πλευρές της πολιτικής του Λούλα, με τίποτα δεν υποστηρίζουν τη δεξιά.
Τα κοινωνικά κινήματα
και η αριστερά
Το μεγαλύτερο κοινωνικό κίνημα της χώρας, το MST (ακτήμονες), δεν είδε να πραγματοποιείται καμία φιλολαϊκή αγροτική μεταρρύθμιση. Η διανομή της γης στους ακτήμονες θυσιάστηκε στο βωμό της ανάπτυξης των μεγάλων εταιριών βιοκαυσίμων. Ωστόσο, ο Λούλα ποτέ δεν έβαλε στο στόχαστρό του τις κινητοποιήσεις του MST, σε αντίθεση με τη δεξιά που επιδιώκει ξεκάθαρα την πολιτική και φυσική εξαφάνισή του. Η διαφορά είναι ξεκάθαρη και σε αυτό οφείλεται η πολιτική του MST για καταψήφιση του υποψηφίου της δεξιάς.
Τα κόμματα της πολιτικής αριστεράς έχουν βρεθεί στο περιθώριο λόγω της φιλολαϊκής πολιτικής του Λούλα και της αδυναμίας να ξεπεράσουν τον σεκταρισμό τους και να συνεργαστούν. Ως εκ τούτου τα εκλογικά τους ποσοστά ήταν αμελητέα. Στο δεύτερο γύρο θα καλέσουν, μάλλον όλα, για αποχή. Τι Παπάγος, τι Πλαστήρας.

Νίκος Μανωλάς
Περιοδικό Resistencias

Νίκη του τσαβισμού με γεύση ήττας

άρθρο για την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ 3/10/2010


Στις 26 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκαν στη Βενεζουέλα βουλευτικές εκλογές. Οι δυο βασικοί αντίπαλοι ήταν από τη μία ο τσαβισμός, με μια συμμαχία του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Κομμουνιστικού Κόμματος (πολιτικός σχηματισμός με ισχνή απήχηση), και από την άλλη η δεξιά αντιπολίτευση (σκληρή, αντιδραστική και φιλοαμερικάνικη). Σκοπός του τσαβικού χώρου ήταν να κερδίσει τα 2\3 της Βουλής, που θα του επέτρεπε ανάμεσα σε άλλα: να διορίζει απρόσκοπτα τους ανώτατους δικαστές και τα μέλη της εθνικής εκλογικής επιτροπής, να προχωρεί σε εκλογές για την σύσταση Συντακτικής Συνέλευσης και να ψηφίζει σημαντικές νομοθετικές ρυθμίσεις. Η συμμετοχή κυμάνθηκε στο 66,45% (υψηλή για βουλευτικές εκλογές). Το στρατόπεδο του Τσάβες κέρδισε το 48,20% των ψήφων (98 από τις 165 έδρες), η δεξιά το 47,17% (65 έδρες) και μια δεξιά διάσπαση του τσαβισμόυ κατέλαβε δύο έδρες. Το εκλογικό σύστημα έδωσε την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στην απλή πλειοψηφία των ψήφων. Σε σχέση με τις τοπικές εκλογές του 2009, ο τσαβισμός πήρε τώρα ένα εκατομμύριο λιγότερες ψήφους, ενώ η δεξιά μόνο εκατό χιλιάδες παραπάνω. Σε σύγκριση, όμως, με τις προεδρικές εκλογές του 2006, ο τσαβισμός έχασε 2 εκατομμύρια ψήφους. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε ότι η αποχή πλήττει μόνο τον τσαβισμό και όχι τη δεξιά.

Η δεξιά αντιπολίτευση
ανακτά έδαφος

Έντονος προβληματισμός επικρατεί στο στρατόπεδο του Τσάβες καθώς το αποτέλεσμα των εκλογών, παρά τη μεγάλη διαφορά στις έδρες, είναι πρακτικά ισόπαλο. Η δεξιά αντιπολίτευση, που κατέβηκε ενωμένη, ανακτά έδαφος, ενώ πλέον είναι σε θέση να δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα, μπλοκάρωντας μεταρρυθμίσεις στο κοινοβούλιο. Οι αιτίες αυτής της εξέλιξης πρέπει να αναζητηθούν στην κακή οικονομική κατάσταση (η οικονομία είναι σε ύφεση εδώ και ενάμιση χρόνο), στον υψηλό πληθωρισμό (30%) που πλήττει ιδιαίτερα τα φτωχά λαϊκά στρώματα, την υψηλή εγκληματικότητα, τη διαφθορά στους κόλπους της κυβέρνησης καθώς και στις ελλείψεις στο ηλεκτρικό ρεύμα και σε βασικά αγαθά.
  Το πρώτο αποτέλεσμα -και πιθανόν το πιο σημαντικό- είναι οι ψυχολογικές συνέπειες των εκλογών και στα δύο μέρη. Είναι σίγουρο ότι οι αντεπαναστάτες θα εμψυχωθούν και θα τολμήσουν να περάσουν στην επίθεση. Από την άλλη πολλοί μπολιβαριανοί ακτιβιστές θα νοιώσουν απογοήτευση και πικρία.

Η στάση των γραφειοκρατών

 Είναι από καιρό γνωστό πως στο τσαβικό στρατόπεδο συνυπάρχουν δύο τάσεις. Η δεξιά πτέρυγα, που περιπαιχτικά αποκαλείται «μπολιμπουρζουαζία», αποτελείται από ανθρώπους που εκμεταλλεύονται τη θέση τους στον κρατικό και κομματικό μηχανισμό, για να αποκομίσουν οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Αυτή η γραφειοκρατία προσπάθησε να κρύψει τις ελλείψεις βασικών αγαθών και τον υψηλό πληθωρισμό που πλήττει των πιο αδύναμους. Επιδίωξε να σκεπάσει με αριθμούς και διαγράμματα τη χειροτέρευση στις μεγάλες κατακτήσεις της επανάστασης, όπως στην υγεία και στα κοινωνικά δικαιώματα. Τον προηγούμενο χρόνο οδήγησαν τη χωρά στο όριο του γενικού μπλακ άουτ, επειδή δεν ήθελαν οι εργαζόμενοι να συμμετέχουν στην διοίκηση των δημόσιων εργοστασίων.
Οι γραφειοκράτες αντιστάθηκαν σθεναρά σε κάθε πρωτοβουλία εργατικού ελέγχου και επιδίδονται σε ατέλειωτες συνωμοσίες για να κερδίσουν πόντους στον εσωτερικό αγώνα για θέσεις εξουσίας, ενώ δεν ασχολήθηκαν με την δολοφονία εκατοντάδων κοινωνικών, εργατικών και αγροτικών στελεχών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των συνεπειών των πολιτικών λαθών, των απαράδεκτων χειρισμών της γραφειοκρατίας και της αβλεψίας του Τσάβες είναι το εκλογικό αποτέλεσμα στην επαρχία Anzoategui, όπου σε μεγάλο ποσοστό η νίκη της δεξιάς αντικατοπτρίζει την εργατική δυσαρέσκεια απέναντι στο τσαβικό κυβερνήτη και στην δεξιά πλευρά της τσαβικής γραφειοκρατίας, οι οποίοι στήριξαν τα αφεντικά ενάντια στις καταλήψεις των εργοστασίων και έτσι απομάκρυναν εργάτες που πριν ψήφιζαν πάντα τον τσαβισμό.
Πολιτικά ο τσαβισμός έχει μια σταθερή βάση 40% έως 43% των ψήφων ενώ η δεξιά περίπου 37%. Υπάρχει επομένως ένα 20% που μετακινείται. Μέχρι σήμερα ο τσαβισμός έχει κερδίσει την πλειοψηφία των ασταθών ψήφων, μέσω κυρίως των κρατικών επιδοτήσεων. Ωστόσο, η χαμηλή τιμή του πετρελαίου, η οικονομική αναποτελεσματικότητα, και ο πληθωρισμός δεν επιτρέπουν την συνέχιση στο ίδιο βαθμό της ίδια πολιτικής. Και χωρίς το μέλι των κρατικών χορηγήσεων τα στρώματα αυτά θα νιώσουν έντονα το τραγούδι των σειρήνων της δεξιάς.

Από το κοινοβούλιο
στους δρόμους

Η αριστερή πλευρά του τσαβισμού αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί η μπολιβαριανή επανάσταση να συνεχίσει να στηρίζεται σε μια συμμετοχή που βασίζεται αποκλειστικά σχεδόν στις πολιτικές κρατικής βοήθειας. Οι μικροαστικές μάζες είναι μια φοβερή δύναμη στις εκλογικές διαδικασίες, αλλά όταν στους δρόμους έρχονται σε σύγκρουση με τη δύναμη των εργατών, των αγροτών και της επαναστατικής νεολαίας, οι μάζες αυτές εξατμίζονται. Οι λαϊκοί αγωνιστές παλεύουν ώστε η επανάσταση να μεταφέρει τις δυνάμεις της από το κοινοβούλιο στους δρόμους, στα εργοστάσια και στα στρατόπεδα. Είτε η επαναστατική διαδικασία θα βαθύνει, με τις λαϊκές και εργατικές μάζες να παίρνουν πάνω τους την οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, μέσα από την ενίσχυση του εργατικού ελέγχου στα εργοστάσια και την οργάνωση στα κοινοτικά συμβούλια, στις γειτονιές, είτε η γραφειοκρατικοποίηση, η κακοδιαχείριση η ανεπάρκεια και η διαφθορά που χαρακτηρίζουν τη συντηρητική πτέρυγα του τσαβισμού, θα ροκανίσουν την υψηλή δημοφιλία, που ακόμη απολαμβάνει ο Τσάβες, με αποτέλεσμα να καθίσταται δυσκολότερη η επανεκλογή του το 2012 και η συνέχιση του μπολιβαριανού πειράματος.

Δημήτρης Τσίρκας, Νίκος Μανωλάς
Περιοδικό Resistencias

ΜΕΞΙΚΟ - Νέο κύμα βάρβαρης καταστολής στην Οαχάκα

άρθρο για την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ 22/7/2007

Η Γκελαγκέτσα είναι μια παραδοσιακή φιέστα των ιθαγενών Ζαποτέκων. Είναι προϊσπανική γιορτή και έχει σχέση με τη σοδειά του καλαμποκιού. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια είχε μετατραπεί σε ένα εμπορικό πανηγύρι, που απευθυνόταν κυρίως στους τουρίστες.
Πέρυσι, όμως, η επίσημη Γκελαγκέτσα δεν πραγματοποιήθηκε. Η πόλη της Οαχάκα ήταν κατειλημμένη – ήταν οι μέρες της «κομμούνας της Οαχάκα». Αντ΄ αυτής, η ΑPPO (η Λαϊκή Συνέλευση των Λαών της Οαχάκα – το συντονιστικό όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που έδωσαν την περυσινή μάχη και που συνεχίζει τον αγώνα) οργάνωσε τη δική της «Λαϊκή Γκελαγκέτσα». Εφέτος, η ΑΡΡΟ και οι δάσκαλοι προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο. Την Κυριακή 15 Ιουλίου, χιλιάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν στην κεντρική πλατεία της Οαχάκα, κηρύσσοντας την έναρξη τις Λαϊκής Γκελαγκέτσα, σε ένα μείγμα γιορτής και αγωνιστικότητας που ξανάδινε, ταυτόχρονα, στη λέξη το νόημά της. Γκελαγκέτσα, σημαίνει προσφέρω, δίνω.
Την επόμενη μέρα, Δευτέρα, χιλιάδες άνθρωποι (περίπου σε 10.000 υπολογίστηκαν) ξεκίνησαν μια πορεία μέσα στην πόλη με κατεύθυνση τον τόπο όπου παραδοσιακά πραγματοποιείται η φιέστα της Γκελαγκέτσα, στα όρια της Οαχάκα. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, ντυμένοι με παραδοσιακές στολές και με μουσικές μπάντες, άρχισαν να ανεβαίνουν τον λόφο, τραγουδώντας, χορεύοντας, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της ΑΡΡΟ και του συνδικάτου των δασκάλων. Ωστόσο, οι βουλές του κυβερνήτη της Οαχάκα Ουλίσες Ρουίζ, ο οποίος βαρύνεται με τους φόνους, τις εξαφανίσεις και την καταστολή της περυσινής χρονιάς, ήταν διαφορετικές.
Φοβούμενος μην τυχόν «διαταραχθεί» η επίσημη Γκελαγκέτσα, η οποία πραγματοποιείται την επόμενη Δευτέρα, έδωσε εντολή στην αστυνομία και στον στρατό να διαλύσει την πορεία. Και ξαφνικά ο φασισμός απέκτησε πρόσωπο. Δεκάδες δακρυγόνα, ξύλο, κυνηγητό άρχισαν να αφήνουν πίσω τους τραυματίες και συλληφθέντες. Η αστυνομία δεν σταμάτησε στην «προστασία» του χώρου της Γκελαγκέτσα. Κατέβηκε μέσα στην πόλη, πνίγοντάς τη στα δακρυγόνα. Είναι σχεδόν επιβεβαιωμένη η χρήση πλαστικών σφαιρών, ενώ υπάρχουν και αναφορές για πραγματικά πυρά – κάτι το οποίο η αστυνομία της Οαχάκα συνηθίζει να το κάνει στις συγκρούσεις της με την ΑΡΡΟ και τον κόσμο που διαμαρτύρεται.
Τελικός απολογισμός: περίπου 60-70 τραυματίες, τρεις σοβαρά, ένας σε κρίσιμη κατάσταση με ρήξεις σπλάχνων και βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχει πληροφορία για έναν νεκρό, κάτι ωστόσο που δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα. Οι συλλήψεις φτάνουν τις 46. Για πολλούς η αστυνομία δεν δίνει στοιχεία, κάτι που κάνει τον κόσμο του κινήματος να μιλάει ήδη για εξαφανισμένους (οι «εξαφανίσεις» είναι μια από τις πιο συνήθεις πρακτικές της αστυνομίας και του στρατού εδώ στην Οαχάκα). Σήμερα, Τετάρτη, συνεδριάζουν οι δάσκαλοι και η ΑΡΡΟ, για να δουν πως θα συνεχίσουν των αγώνα τους. Το μόνο που μένει να πούμε είναι πως ο αγώνας στην Οαχάκα, μπορεί να έχει φύγει για λίγο από τις πρώτες σελίδες (αν και αυτές τις μέρες επανήλθε «θριαμβευτικά»), αλλά ποτέ δεν σταμάτησε. Άλλωστε, τα αιτήματα δεν έχουν ικανοποιηθεί και παραμένουν τα ίδια: Να φύγει ο δολοφόνος κυβερνήτης Ουλίσες Ρουίζ, να σταματήσουν οι διώξεις των αγωνιστών, να ικανοποιηθούν τα συνδικαλιστικά αιτήματα των δασκάλων και των άλλων εργαζομένων, και, πάνω απ΄ όλα, να απελευθερωθούν οι πολιτικοί κρατούμενοι, των οποίων ο αριθμός αυξάνεται διαρκώς.
Η Οαχάκα ήταν μια από τις πιο τουριστικές πόλεις του Μεξικού. Ήταν η πόλη της χαράς. Εδώ και έναν χρόνο έγινε και η πόλη της αντίστασης και του αγώνα. Αλλά και της τρομοκρατίας. Όσοι έχουν ζήσει την κεντρική πλατεία της Οαχάκα σε άλλες εποχές, τότε που αντηχούσε από τραγούδια και μουσικές, θα δυσκολευτούν να την αναγνωρίσουν σήμερα. Εχτές το βράδυ έγινε εκεί προβολή ενός ντοκιμαντέρ για τα περσινά γεγονότα. Πριν τελειώσει, η πλατεία είχε αρχίσει να περικυκλώνεται από φορτηγάκια με αστυνομικούς. Καθώς άδειαζε από κόσμο, με τη λήξη της προβολής, παντού έπεφτε σιωπή και τα φώτα των περιπολικών, έτσι όπως τα διαθλούσε το ψιλόβροχο, έδιναν στην πόλη την άγρια εικόνα που μας περιέγραψε μια συντρόφισσα, κλαίγοντας από δακρυγόνα και οργή: «Πάει η Οαχάκα που ξέρατε. Τόσος φόβος. Τόσος θάνατος… ». Κι ωστόσο, μέσα σε όλα αυτά, συναντήσαμε ανθρώπους αισιόδοξους, που λένε πως θα νικήσουν. Το πιστεύουν πως θα νικήσουν. Το ξέρουν.

Οαχάκα, 18 Ιουλίου 2007
Κ. Α. περιοδικό Resistencias