Kείμενο του Στεκιού Μεταναστών για την επίθεση εναντίον του

«ΑΓΝΩΣΤΟΙ» ΑΠΑΣΦΑΛΙΣΑΝ ΚΑΙ ΕΡΙΞΑΝ ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ...

και ορισμένοι από εμάς που γράφουμε αυτές τις αράδες, αν δεν μας προστάτευε το διπλό τζάμι του παραθύρου, θα ήμασταν τώρα ΝΕΚΡΟΙ. Δέκα – δεκαπέντε σύντροφοι και συντρόφισσες, αδελφοί και αδελφές, φίλοι και φίλες θα έπαυαν να υπάρχουν ανάμεσά μας.

Όταν απασφαλίζεις μια χειροβομβίδα και τη ρίχνεις μέσα σε ένα χώρο γεμάτο κόσμο, αυτό που επιδιώκεις είναι ο θάνατος. Όταν γνωρίζεις ότι το φονικό όπλο που κρατάς στα χέρια σου σκάει σε 80 κομμάτια, που εκτινάσσονται σε απόσταση δέκα μέτρων, αυτό που επιδιώκεις είναι να κομματιάσεις ανθρώπινα κορμιά. Όταν η απασφαλισμένη χειροβομβίδα σου εκρήγνυται σ’ έναν πεζόδρομο στο κέντρο της Αθήνας, δεν σε ενδιαφέρει αν εκείνη ακριβώς τη στιγμή της έκρηξης κάποιος άτυχος θα αποφάσιζε να περάσει το κατώφλι του απέναντι καφενείου ή της απέναντι πολυκατοικίας. Δεν σε ενδιαφέρει αν οι θρυμματισμένες από το ωστικό κύμα τζαμαρίες θα κομματιάσουν τα σώματα όσων είχαν την ατυχή έμπνευση να πίνουν το ποτό τους στο σημείο της επίθεσης.

Γιατί αυτό που επιζητάς είναι ο θάνατος. Και όσοι/ες δεν το έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ή δεν το έχουν αξιολογήσει ως μια τεράστια απειλή και για το μέλλον, είναι καιρός να το κάνουν.

Δεν είμαστε ούτε τρομοκρατημένοι ούτε τρομολάγνοι. Αν όμως μέσα από τη συσπείρωση και την κραυγή μας δεν σταματήσουμε τους δολοφόνους, θα το επιχειρήσουν ξανά και ξανά μέχρι να πετύχουν το στόχο τους.

Με τη δολοφονική επίθεση που έγινε την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009, στις 10 το βράδυ, στο Στέκι Μεταναστών την ώρα που γινόταν ανοιχτή εκδήλωση του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης με θέμα τους εξοπλισμούς, επιχειρείται να αναβαθμιστεί σε ακραίο βαθμό ο τρόμος: ο τρόμος που σταθερά επιδιώκουν να μας ενσταλάξουν και να αναγκάσουν μια ολόκληρη κοινωνία να αποδεχτεί ως ακραία συνέπεια της κοινωνικής πόλωσης, όπως αυτή έχει αποτυπωθεί μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου. Μέρος της ίδιας προσπάθειας να ριζώσει μέσα μας ο τρόμος είναι η φωτιά στο κτήμα Πραπόπουλου ή στην ΠΡΩΚΑΤ, το βιτριόλι στην Κωνσταντίνα, το ξυλοκόπημα δημοτικών συμβούλων στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου στο Μαρούσι, οι απειλές ότι η οργή των αγανακτισμένων φιλάθλων θα στραφεί σε πολίτες που υπερασπίζονται το περιβάλλον, το δικαίωμα στον κάθε οπλοφορούντα μπάτσο να αφαιρεί ζωές γιατί …έτσι, το ψέκασμα με τοξικά χημικά δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών, η άρνηση στοιχειωδών δικαιωμάτων στους χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, οι δολοφονίες στα σύνορα και οι πνιγμοί στο Αιγαίο, οι νεκροί στο Aλλοδαπών στην Π. Ράλλη, το σύρσιμο πιτσιρικιών στα δικαστήρια με τον τρομονόμο, η αλαζονική άρνηση να ακούσουν, έστω, άνεργους, απολυμένους και αγρότες σε απόγνωση, η ενοχοποίηση νεκρών ναυτεργατών …για το θάνατό τους, η περιφρούρηση πλαστικών δέντρων και η κατακρεούργηση των αληθινών…

Δεν έχει τελειωμό η απαρίθμηση. Και σκοπίμως δεν τα ιεραρχήσαμε στη βάση της βαρύτητας και της σοβαρότητάς τους. Γιατί αποτελούν τις πολλαπλές όψεις μιας εκφασισμένης πια πολιτικής που οι πολυποίκιλοι εκφραστές της ωθούν ανεξέλεγκτα προς ακόμα αυταρχικότερες ενέργειες και λύσεις.

Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω από όλα όσα έχουμε τόσα χρόνια δημιουργήσει, απ’ όσα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Και το Στέκι Μεταναστών είναι ένα απ’ αυτά. Είναι ένας πολύχρωμος πολιτικο-κοινωνικός γαλαξίας ανθρώπων και συλλογικοτήτων, που 14 χρόνια τώρα συμμετέχει πρωταγωνιστικά σε μια από τις σημαντικότερες συναντήσεις, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Είναι ο χώρος όπου δημιουργήθηκε το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών με στόχο την ανάδειξη του μεταναστευτικού και προσφυγικού προβλήματος αλλά και την έμπρακτη αλληλεγγύη και νομική υποστήριξη του ολοένα και αυξανόμενου αριθμού μεταναστών και προσφύγων στη χώρα μας. Το Δίκτυο Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών με την ομάδα των δασκάλων του, «Τα πίσω θρανία», ξεκίνησαν, πριν 11 χρόνια, τα μαθήματα ελληνικών για μετανάστες για να υιοθετηθεί, στη συνέχεια, η πρακτική και κινηματική αυτή πράξη αλληλεγγύης από σχήματα σε όλη τη χώρα. Είναι ένας χώρος ελευθερίας, συνάντησης και δημιουργίας πολλών και διαφορετικών γενεαλογιών, αντιστάσεων και ευαισθησιών.

Εδώ έχει τα γραφεία του το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, το οποίο πολλές φορές έχει στοχοποιηθεί εξαιτίας των αντιεθνικιστικών πολιτικών που έχει εκφράσει, την εναντίωσή του στην τρομοϋστερία το καλοκαίρι του 2000 αλλά και την αλληλεγγύη του σε πολιτικούς κρατούμενους και διωκόμενους αγωνιστές.

Στο χώρο του Στεκιού έχουμε συναντηθεί και έχουμε δουλέψει σε καμπάνιες αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας και στον παλαιστινιακό λαό (Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα»), έχουμε δημιουργήσει διεθνιστικά περιοδικά (Σήματα καπνού, Αλάνα, Resistencias), ενώ εδώ βρήκαν χώρο έκφρασης οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες (ΟΛΚΕ και ΛΟΑ), εδώ συναντιούνται φοιτητικά σχήματα, αλλά και αριστερές οργανώσεις (Κόκκινο, Ρόζα, Νεολαία ΣΥΝ), αντιμιλιταριστικές και αντιεθνικιστικές συλλογικότητες (Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης, Αντιεθνικιστική Πρωτοβουλία), εδώ γίνονται μαθήματα υπολογιστών σε έλληνες και μετανάστες (UFU) και συναντιέται και εκθέτει τη δουλειά της με τους μετανάστες/ριες η φωτοφράξια.

Οι εκδηλώσεις και οι προβολές αναφέρονται σε μια μεγάλη γκάμα θεμάτων, από την κλιματική αλλαγή μέχρι την επισφάλεια και το φεμινισμό και από την αντίρρηση συνείδησης ως το ίδιο το νόημα της πολιτικοποίησης. Στο Στέκι γλεντάμε και χορεύουμε, βρισκόμαστε αλλά και διαφωνούμε (ενίοτε και έντονα), αλλά κυρίως επεξεργαζόμαστε στην πράξη την κουλτούρα της συνύπαρξης μέσα από τη διαφορετικότητα, της ώσμωσης απόψεων και αντιλήψεων, της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης, γιατί ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και είναι εφικτός τώρα!

Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για την κρίση στη Γάζα

Το παρακάτω κείμενο είναι μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για την κρίση στη Γάζα που συναντήσαμε στο http://www.pamkgyzi.blogspot.com.

Η σφαγή που διαδραματίζεται εδώ και τέσσερις μέρες στην Λωρίδα της Γάζας μόνο κεραυνός εν αιθρία δεν ήταν. Το εναρκτήριο λάκτισμά της δόθηκε την περασμένη εβδομάδα, όταν η Χαμάς ανακοίνωσε ότι δεν θα ανανεώσει την εξάμηνη ανακωχή με το Ισραήλ. Όλοι οι εμπλεκόμενοι είχαν σοβαρούς λόγους να θέλουν μια αναμέτρηση. Στο Ισραήλ η «κεντρώα» Υπουργός Εξωτερικών και ο «κεντροαριστερός» υπουργός Άμυνας παίζουν τα πολιτικά τους ρέστα εν όψει των επικείμενων βουλευτικών εκλογών. Με επιτυχία προς το παρόν καθώς, το Καντίμα και το Εργατικό Κόμμα μείωσαν σημαντικά τη δημοσκοπική απόσταση που τους χωρίζει από το Λικούντ του Μπεντζαμίν Νετανιάχου. Επιπλέον, κοινή ήταν η πεποίθηση όλων των ισραηλινών πολιτικών δυνάμεων, με εξαίρεση το φιλειρηνικό κεντροαριστερό Μερέτζ, ότι «κάτι έπρεπε να γίνει», για να είναι βέβαιη η χωρίς όρους στήριξη του νεοεκλεγέντος Προέδρου των ΗΠΑ. Επιπροσθέτως, η κρίση αυτή θα πάγωνε επ' αόριστον τις συνομιλίες με τη Συρία υπό την αιγίδα της Τουρκίας, που κινδύνευαν να καταλήξουν σε συμβιβασμό για τα υψώματα του Γκολάν. Τα οποία το Ισραήλ για κανένα λόγ δε θέλει να μοιραστεί με τη Συρία, όχι φυσικά επειδή απειλείται η ασφάλειά του, αλλά γιατί δε θέλει να μοιραστεί τα μεγάλα υδατικά αποθέματα του υπεδάφους του Γκολαν και της λίμνης της Γαλιλαίας.
Εκείνο όμως που για πολλοστή φορά αναδεικνύεται είναι η εμμονή του Ισραήλ να κατασρέφει κάθε εν δυνάμει Παλαιστίνιο συνομιλητή του. Το έπραξε πρώτα με τη Φατάχ και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, δολοφονώντας ή φυλακίζοντας συστηματικά όλους τους μετριοπαθείς συνεργάτες του Αραφάτ. Ώσπου απέμειναν τα λαμόγια και οι πράκτοιρες της Συρίας. Το πράττει τώρα με τη Χαμάς, την οποία το ίδιο ενίσχυε, άμεσα και έμμεσα, επί μια δεκαετία. Όταν η ισραηλινή αεροπορία, με τα ίδια ακριβώς προσχήματα που χρησιμοποιεί σήμερα, κατέστρεφε τις υποδομές της Παλαιστινιακής Αρχής και μπλοκάριζε την ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια, οι παράλληλες δομές δομές της Χαμάς, δημιουργημένες με ταπετροδολάρια της Σαουδικής Αραβίας, έχαιραν προκλητικής ασυλίας. Μέχρι που απόμειναν μονάχα τα σχολεία και τα νοσοκομεία που είχε χτίσει η Χαμάς.
Στη Λωρίδα της Γάζας η Χαμάς είχε κάθε λόγο να επιθυμεί την αντιπαράθεση με το Ισραήλ. Η οργάνωση αυτή κέρδισε τις παλαιστινιακές εκλογές το 2007 με ευρεία πλειοψηφία, υποσχόμενη μια πιο αποτελεσματική αντίσταση στις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. Αντέδρασε με επιτυχία στην πραξικοπηματική, από μέρους του Προέδρου Αμπάς, απομάκρυνσή της από την κυβέρνηση, καταλαμβάνοντας στρατιωτικά τη Λωρίδα της Γάζας. Από τη στιγμή εκείνη και έπειτα όμως έχει αρχίσει να κρίνεται και αυτή. Και οι επιδόσεις της στον τομέα που αποτελούσε την αιχμή του δόρατος του πολιτικού της προγράμματος, στην πατριωτική πλειοδοσία, είναι κάτω του μετρίου. Δεν κατόρθωσε να σπάσει τον αποκλεισμό που είχε επιβάλει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας πριν ακόμα αυτή εκδιώξει την βαθύτατα διεφθαρμένη διοίκηση της Παλαιστινιακής Αρχής, δεν κατόρθωσε να παρέμβει στην πολιτική ατζέντα των χωρίς αρχή, μέση και τέλος διαπραγματεύσεων, δεν κατόρθωσε καν να γίνει συνομιλητής των υπόλοιπων αραβικών Κρατών. Η διακυβέρνησή της διακρίνεται από τον ίδιο αυταρχισμό - πιθανότατα είναι ακόμα χειρότερη, διότι δε διασφαλίζει ούτε τη μοναδική ελευθερία που διασφαλίζει η Παλαιστινιακή Αρχή, τη θρησκευτική ελευθερία -και ανάλογη διαφθορά, καθώς ελε΄γχει το κοντραμπάντο βασικών αγαθών από την Αίγυπτο.
Στις ΗΠΑ η απερχόμενη διακυβέρνηση και τα συμφέροντα που αυτή εκπροσωπούσε, έχει κάθε λόγο να κληροδοτήσει στο νεοεκλεγέντα Πρόεδρο μια έκρυθμη κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Με την έννοια αυτή, ευχή της απερχόμενης διακυβέρνησης είναι η ανεξέλεγκτη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή. Πράγμα που διακαώς επιδίωξε, με περιορισμένη επιτυχία, στην προηγούμενη οκταετία.
Το Ιράν, για τους δικούς του λόγους, συμμερίζεται απολύτως τις απόψεις της απερχόμενης αμερικανικής κυβέρνησης. Στρατηγική επιλογή του θεοκρατικού καθεστώτος είναι η συντήρηση της έντασης με τη Δύση και το Ισραήλ, διότι εκτιμά πως μόνο έτσι θα μπορέσει να αποτρέψει την εξέγερση της ιρανικής νεολαίας, που αντιστοιχεί σε περισσότερο από το 50% του πληθυσμού και η οποία ασφυκτιά.Και βεβαίως τυχόν στρατιωτικές περιπέτειες της έντασης πρέπει να λάβουν χώρα όσο το δυνατόν μακρύτερα από τα σύνορα της χώρας. Συνταγή που λειτούργησε με απόλυτη επιτυχία το 2006 στο Λίβανο, όταν οι ΗΠΑ ετοίμαζαν στρατιωτική επίθεση στο Ιράν. Ο λιβανικός αντιπερισπασμός όχι μόνο απέτρεψε την επίθεση, αλλά, χάρη στη στρατιωτική αποτυχία του ισραήλ, το Ιράν και η σύμμαχός του Συρία απέκτησαν και πάλι λόγο στο πολιτικό γίγνεσθαι του Λιβάνου. Την ίδια συνταγή στη Λωρίδα της Γάζας επιδιώκουν και τώρα οι αγιατολάχ. Μένει να αποδειχτεί αν είναι κάθε μέρα τ' Αη Γιαννιού.
Η Συρία, είχε κι αυτή λόγους να επιθυμεί μια ανάφλεξη. Το ενδεχόμενο συμβιβασμού και ειρήνευσης με το ισραήλ θα στερούσε κάθε έρεισμα από το διεφθαρμένο αυταρχικό καθεστώς για την παντελή απουσία πολιτικής και κοινωνικής προόδου.
Η απάθεια των υπόλοιπων αραβικών καθεστώτων εξηγείται από την υποστήριξη που παρέχει το ιράν στη Χαμάς, πράγμα που την καθιστά «ύποπτη» και επικίνδυνη.Οι προοπτικές. Την κρίση όλοι την ήθελαν, όμως δεν θα βγούν όλοι κερδισμένοι από αυτήν.
Στο Ισραήλ είναι σαφές ότι το πολιτικό μέλλον της Τζιπ Λίβνι και του Εχούντ Μπάρακ εξαρτάται από την εξουδετέρωση της Χαμάς. Αντιθέτως το Λικούντ έχει κάθε λόγο να απεύχεται μια τέτοια εξέλιξη. Πώς ορίζεται όμως η στρατιωτική επιτυχία; Όσο η Χαμάς θα είναι σε θέση να εκτοξέυει - και προς το παρόν είναι - τις, σπανίως, φονικές τρακτρούκες της κατά του Ισραήλ η ισραηλινή κυβέρνηση δεν θα μπορεί να μιλήσει για επιτυχία. και είναι αμφίβολο αν ισοπεδώνοντας τη Λωρίδα της Γάζας ο στόχος αυτός θα επιτευχθεί. Απομένει λοιπόν η λύση της ανακατάληψης της περιοχής, πράγμα που απαιτεί στρατιωτικές δυνάμεις πολύ πιο ευάριθμες από αυτές που έχουν κινητοποιηθεί. Το ενδεχόμενο της επανάληψης του σκηνικού των τελών της δεκαετίας του '90 με την πολιορκία του Γιασέρ Αραφάτ έχει μικρές πιθανότητες πραγματοποίησης, καθώς οι ηγέτες της Χαμάς διαβιούν στη Συρία. Επιπλέον η κατάληψη δε θα είναι τόσο εύκολη, όχι τόσο λόγο της στρατιωτικής ικανότητας της Χαμάς, αλλά διότι δεν υπάρχει διέξοδος διαφυγής για τον άμαχο πληθυσμό. Και δεν είμαι βέβαιος ότι η ισραηλινή ηγεσία είναι αποφασισμένη να δολοφονήσει 50.000 - 100.000 αμάχων και να στείλει άλλο 1,5 εκατομμύρια πρόσφυγες στην Αίγυπτο, για να εξουδετερώσει τη Χαμάς. Αν όμως αυτό συμβεί, τότε οδεύουμε προς μια ολοκληρωτική αποσταθεροποίηση των αραβικών καθεστώτων, που όμοιάτης δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν. Με απρόβλεπτες συνέπειες και μοναδικό κερδισμένο το Ιράν.Το πιο πιθανό όμως είναι να γίνει αυτό που περιέγραψε σε παρέμβασή του στο ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ, ο πρώην εκπρόσωπος τύπου του Σιμόν Πέρες, Γεδεών Λεβί: «Όταν τελειώσει η παρέλαση των πτωμάτων θα καταλήξουμε σε μια νέα κατάπαυση του πυρός, σαν αυτή που θα μπορούσαμε να είχαμε συμφωνήσει χωρίς αυτόν τον περιττό πόλεμο».

Γιάννης Χρ.

Παρουσίαση βιβλίου Che Guevara μια φλόγα που καίει ακόμα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Με αφορμή την κυκλοφορία στα ελληνικά του βιβλίου των

Μικαέλ Λεβί και Ολιβιέ Μπεζανσενό

Che Guevara

μια φλόγα που καίει ακόμα

οι εκδόσεις Φαρφουλάς σας προσκαλούν στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου που θα γίνει την Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008 στις 7.00 μ.μ. στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Nosotros, Θεμιστοκλέους 66, στα Εξάρχεια.

Θα μιλήσουν ο Μικαέλ Λεβί και ο Κώστας Αθανασίου από το περιοδικό Resistencias.

farfoulas.blogspot.com/

Μιντανάο (Φιλιππίνες): διακοπή των συνομιλιών μεταξύ κυβέρνησης και ανταρτών

Η πρόεδρος των Φιλιππίνων Γκλόρια Μακαπαγκάλ Αρόγιο διέκοψε τις ειρηνευτικές διαδικασίες με το Ισλαμικό Απελευθερωτικό Μέτωπο των Μόρο (Moro Islamic Liberation Front) κατηγορώντας τους αντάρτες του MILF για έλλειψη ειλικρίνειας στις διαπραγματεύσεις. Η κυβέρνηση, αναθεώρησε την πολιτική των απευθείας διαπραγματεύσεων με τους αντάρτες και απαιτεί την συμμετοχή στον διάλογο των «τοπικών κοινοτήτων» όπως και την παράδοση δύο διοικητών που κατηγορούνται για «τρομοκρατικές ενέργειες» στο Μιντανάο, με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων και την φυγή χιλιάδων από την περιοχή.

Η μουσουλμανική ομάδα Σουάνα Μπαγκσαμόρο (Suana Bangsamoro –η Φωνή των Μόρο) θεωρεί όμως ότι η απόφαση της προέδρου Αρόγιο και του γραμματέα αμύνης Γκιλμπέρτο Τεοντόρο τζούνιορ να διακόψει της απευθείας συνομιλίες με το MILF θα οδηγήσει στην κλιμάκωση των βιαιοπραγιών μεταξύ των κοινοτήτων. Κατά δήλωση της προέδρου του Σουάνα Μπαγκσαμόρο, Αμιρά αλή Λιντασάν η διακοπή των απευθείας συνομιλιών με το MILF σημαίνει αντικατάσταση μιας σοβαρής ειρηνευτικής διαδικασίας με καθαρά ανοιχτό πόλεμο εναντίον των μουσουλμάνων. Η διακοπή των συνομιλιών και η ανάμειξη του φιλιππινέζικου στρατού στην δημιουργία παραστρατιωτικών ομάδων έχει ήδη οδηγήσει σε συγκρούσεις με αποτέλεσμα την φυγή χιλιάδων χριστιανών και μουσουλμάνων πολιτών, τον θάνατο πολλών εξ αυτών και την πυρπόληση περιουσιών.

H Λιντασάν υπογραμμίζει ότι, ο παραμερισμός των επιτροπών ανακωχής και των διεθνών ομάδων παρατηρητών, που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της πρώτης ειρηνευτικής ατζέντας για τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, φαίνεται πως οδηγεί στην επαναδραστηριοποίηση της διαδικασίας Όπλαν Μπαντάι Λάγια (oplan bantay laya) που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν για την καταπολέμηση του επαναστατικού κινήματος. Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε το 2002, με τον αποκλειστικό έλεγχο από την ίδια την Αρόγιο, με δύο βασικά χαρακτηριστικά: α) τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων με βίαιη καταπίεση των χωριών κοντά στα μέτωπα των ανταρτών που οδήγησαν σε δολοφονίες αθώων ανθρώπων και την εκτόπιση τους από την περιοχή αυτή σε μία άλλη, και β) τη δράση ομάδων θανάτου που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία 680 ακτιβιστών, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται αρχηγοί κομμάτων και πολιτικών οργανώσεων, καθώς και εργαζόμενοι σε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων μαζί με παπάδες, δημοσιογράφους και δικηγόρους, που άλλοι είχαν και άλλοι δεν είχαν σχέσεις με το Κομμουνιστικό Κόμμα Φιλιππίνων και το αντάρτικο.

Η διακοπή των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στις νότιες Φιλιππίνες έχει άμεση σχέση με τον αντιτρομοκρατικό νόμο που έχει επιβάλει η ιμπεριαλιστική Αμερική σε όλη την υφήλιο. Εξάλλου ήδη υπάρχουν αμερικάνικες στρατιωτικές δυνάμεις στις Φιλιππίνες με τη δικαιολογία της βοήθειας προς τον Φιλιππινέζικο στρατό κατά της τρομοκρατίας. Από την άλλη πλευρά το Μιντανάο είναι μια πλούσια σε πηγές πετρελαίου περιοχή που θέλουν να εκμεταλλευτούν τόσο η Κίνα όσο και οι ΗΠΑ.

Λ.Β.

Ταϊλάνδη: μια ματιά στο σκηνικό της πρόσφατης πολιτικής κρίσης

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο πρωθυπουργός Samak Sundaravej (Σαμάκ Σουνταραβέζ) υποχρεώθηκε σε παραίτηση, μετά από διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης και από σχετική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που έκρινε ασυμβίβαστη την ιδιότητα του πρωθυπουργού με την παρουσίαση τηλεοπτικών εκπομπών (ο Σαμάκ όντως είχε εμφανιστεί στην τηλεόραση, ως παρουσιαστής εκπομπών με αντικείμενο τη μαγειρική). Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι τηλεοπτικές δραστηριότητες του Σαμάκ ήταν η αληθινή αιτία της απομάκρυνσής του από τον πρωθυπουργικό θώκο. Μακάρι να ήταν αυτά και μόνο τα «αμαρτήματα» των πολιτικών καριέρας, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Αυτό που εκτυλίσσεται στην Ταϊλάνδη, είναι μια ταξική σύγκρουση μεταξύ των φτωχών αγροτών της υπαίθρου και των προνομιούχων μεσοαστικών και μεγαλοαστικών στρωμάτων, τα χαρακτηριστικά της οποίας θα επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε με συντομία.

Στην Ταϊλάνδη, δυο βασικοί πόλοι εξουσίας είναι ο στρατός και το παλάτι. Ο βασιλιάς διαθέτει ευρύ κοινωνικό κύρος, ωστόσο τα προνομιούχα αστικά στρώματα είναι οι κύριοι υποστηρικτές του. Ο στρατός έχει μια μακρά παράδοση ανάμιξης στα πολιτικά πράγματα της χώρας, με πραξικοπήματα και μαζικές δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων, που συντελέστηκαν κυρίως κατά την περίοδο 1947 με 1992. Το 1973 ήταν η χρονιά του φοιτητικού κινήματος για τον εκδημοκρατισμό της χώρας («απόψε θα γίνει Ταϊλάνδη», έλεγαν οι Έλληνες διαδηλωτές τον Νοέμβρη του’73). Το κίνημα αυτό όμως υπέστη άγρια καταστολή το 1976 και πολλά στελέχη του, με αριστερό πολιτικό στίγμα, κατέφυγαν στη ζούγκλα και συγκρότησαν αντάρτικες ομάδες. Αργότερα, με την ομαλοποίηση της πολιτικής ζωής, επέστρεψαν στη νόμιμη πολιτική δραστηριότητα και, κάποιοι από αυτούς, κατέλαβαν και υπουργικές θέσεις.

Η δεκαετία του’80 ήταν η περίοδος της ταχύρυθμης οικονομικής ανάπτυξης. Πολύς κόσμος έφευγε από την ύπαιθρο και η πρωτεύουσα Μπανγκόγκ γιγαντώθηκε. Το 1997 όμως ξέσπασε η χρηματιστηριακή κρίση, οι επενδύσεις μειώθηκαν δραματικά και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθεί η φτώχεια και η ανεργία. Εκείνα τα χρόνια εμφανίστηκε ο λαϊκιστής πολιτικός Thaksin Sinawatra (Τακσίν Σιναουάτρα), η πολιτική του οποίου ευνόησε τα φτωχά κοινωνικά στρώματα και τους αγρότες, αλλά προκάλεσε τη δυσφορία των εύπορων αστικών στρωμάτων και του στρατού, ο οποίος εξακολουθεί να επιφυλάσσει για τον εαυτό του τον ρόλο του θεματοφύλακα του κοινωνικού status quo. Το 2006, ο Τακσίν ανατράπηκε με ένα «βελούδινο» στρατιωτικό πραξικόπημα και η αντιπολίτευση τον κατηγόρησε για διαφθορά.

Την περίοδο 2007 με 2008, έγινε σαφές ότι διαμορφώνονται δυο πόλοι στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας: ο ένας πόλος είναι οι φτωχοί αγρότες της υπαίθρου, με πολιτικό εκφραστή το Κόμμα Λαϊκής Εξουσίας (People Power Party, PPP). Και ο άλλος πόλος είναι τα προνομιούχα μεσοαστικά και ανώτερα αστικά στρώματα, με πολιτικό εκφραστή την Λαϊκή Συμμαχία για τη Δημοκρατία (Peoples Alliance for Democracy, PAD). Ωστόσο, σύμφωνα με την PAD, η δημοκρατία είναι για τους ολίγους και εκλεκτούς, κοινώς για τους «φραγκάτους». Πιο συγκεκριμένα, η PAD απορρίπτει την άμεση και καθολική ψηφοφορία για τους εκπροσώπους στο Κοινοβούλιο και υποστηρίζει ότι μια μεγάλη μερίδα βουλευτών θα πρέπει να διορίζονται από την πολιτεία, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι οι αγράμματοι αγρότες δεν ξέρουν τάχα ποιό είναι το συμφέρον τους. Στην πραγματικότητα είναι η επιρροή του PPP στην ύπαιθρο που ενοχλεί τους εγγράμματους αστούς και καλλιεργεί αυτές τις ελιτίστικες απόψεις περί δημοκρατίας. Το ίδιο το PPP είναι μια παράταξη στην οποία φαίνεται να συνυπάρχουν ριζοσπαστικά στοιχεία που προέρχονται από το κίνημα της δεκαετίας του’70, με συντηρητικά στελέχη με τα οποία κάποτε είχαν αναμετρηθεί ανοιχτά. Ο ίδιος ο Σαμάκ, που απομακρύνθηκε από την πρωθυπουργία τον περασμένο Σεπτέμβριο, υπήρξε ένας συντηρητικός πολιτικός τα χρόνια του’70, που ανέκαθεν είχε καλές σχέσεις με το παλάτι και που τα τελευταία χρόνια υιοθέτησε ένα λαϊκίστικο προφίλ. Αυτός ο λαϊκισμός ήταν που έκανε την αντιπολίτευση να ξεσηκωθεί κατά το τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου και να ζητήσει την παραίτησή του, ενώ ο στρατός, που επανειλημμένα έχει καταστείλει λαϊκές κινητοποιήσεις, αυτή τη φορά αρνήθηκε να παρέμβει, σεβόμενος τάχα τη λαϊκή θέληση. Όσο για την «τυφλή» δικαιοσύνη, αυτή χρέωσε το ασυμβίβαστο στον Σαμάκ και τον εξανάγκασε σε παραίτηση. Ωστόσο, το PPP παραμένει στην εξουσία και, από τις 17 Σεπτεμβρίου, πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Somchai Wongsawat (Σομτσάϊ Ουονγκσάουατ).

Με αυτή τη σύντομη και αναπόφευκτα ελλειπτική και απλουστευτική παρουσίαση των τεκταινόμενων στην Ταϊλάνδη, πήραμε μια πρώτη γεύση της πολιτικής κατάστασης μιας χώρας, που πολύ λίγο απασχολεί τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, αλλά που αξίζει περισσότερη προσοχή από την πλευρά της κοινής γνώμης. Στο μέλλον θα έχουμε ευκαιρίες να επανέλθουμε.

Γ.Σ.

Πηγή: bbc.co.uk

Κίνα: σκόρπια στιγμιότυπα κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας

Η τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο, το περασμένο καλοκαίρι, έφερε ξανά στην επιφάνεια εθνοτικές αντιθέσεις όπως το πρόβλημα του Θιβέτ και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των Ουιγούρων. Τα γεγονότα αυτά έτυχαν της προσοχής του ελληνικού και διεθνούς τύπου και έδωσαν μια αποσπασματική το δίχως άλλο εικόνα μιας χώρας, που παραμένει σε μεγάλο βαθμό απροσπέλαστη στο δυτικό κόσμο και που δεν είναι εύκολο να μελετηθεί σε βάθος.

Εδώ θα σταθούμε σε δυο άλλα περιστατικά ήσσονος σημασίας, που όμως είναι ενδεικτικά μιας έκρυθμης κοινωνικής κατάστασης και μιας διάχυτης λαϊκής δυσφορίας.

Τον περασμένο Ιούνιο, περίπου 30.000 άνθρωποι διαδήλωσαν και έβαλαν φωτιά σε κυβερνητικά κτίρια της επαρχίας Guizhou (Γκουϊζού). Οι διαδηλωτές κατήγγειλαν τις αρχές για συγκάλυψη της δολοφονίας μιας έφηβης. Η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι το κορίτσι αυτοκτόνησε, όμως η οικογένειά της είπε ότι δολοφονήθηκε από το γιο τοπικού παράγοντα, και αυτή η καταγγελία ήταν που κατέβασε τον κόσμο στους δρόμους. Σύμφωνα με τα κινέζικα κρατικά μέσα ενημέρωσης, συνελήφθησαν εκατό διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων «39 μέλη τοπικών συμμοριών». Συμμορίτες λοιπόν είναι αυτοί που κινητοποιούνται και διαμαρτύρονται, σύμφωνα με την άποψη των κρατούντων, και καλό θα είναι ο αναγνώστης αυτών των γραμμών να διατηρεί επιφυλάξεις ως προς την αξιοπιστία τέτοιων ισχυρισμών.

Μερικές εβδομάδες αργότερα, στην πόλη Kanmen (Κανμέν) της επαρχίας Zheijiang (Ζεϊγιάνγκ), εργάτες επιτέθηκαν σε αστυνομικό τμήμα, εκφράζοντας την αγανάκτησή τους για το ξυλοκόπημα συναδέλφου τους από ασφαλίτη. Το θύμα ήταν μετανάστης εργάτης που είχε πάει στο τμήμα για να καταθέσει μια μήνυση, και εκεί ξυλοκοπήθηκε και κρατήθηκε. Η κινητοποίηση του πλήθους κράτησε τρεις μέρες και, σύμφωνα με πηγές του πρακτορείου Associated Press, έφτασαν στην πόλη τριακόσιοι αστυνομικοί για να επιβάλουν τάξη.

Τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν πολλές αναφορές για τοπικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στην αχανή αυτή χώρα. Οι αιτίες θα πρέπει να αποδοθούν στη διαφθορά, στις βίαιες αρπαγές γης φτωχών χωρικών, στην κατάχρηση εξουσίας από την πλευρά των κρατούντων, καθώς και στο διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ των λίγων πλούσιων και των πολλών φτωχών.

Γ.Σ.

Πηγή: http://libcom.org

Κυκλοφόρησε το Resistencias Νο 11

(κεντρική διάθεση: Τσαμαδού 13, Εξάρχεια, τηλ. 6974973917, 2103813928, e-mail: periodikoresistencias@yahoo.gr)


ΑΜΕΡΙΚΗ:Ειδήσεις, Βολιβία: Οι από κάτω εξακολουθούν να μένουν όρθιοι, Βολιβία: Μια συμμαχία χωρίς προηγούμενο νικάει την επίθεση της Δεξιάς, Ο Παναμάς δεν είναι αυτό που πολλοί πιστεύουν…, Μεταναστευτική κρίση στη Δομινικανή Δημοκρατία, Κολομβία: Η Συνολική Δράση ως στρατηγική πολέμου, Το «Φαινόμενο Κούβα», Η βραζιλιάνικη στρατιωτική χούντα στο ειδώλιο του κατηγορουμένου

ΕΥΡΩΠΗ: 5ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, Ολλανδία: Μια δυναμική απεργία στην καρδιά του καπιταλισμού, Ιταλία: Η κρίση βαθαίνει και η Αριστερά (ίσως) αφυπνίζεται, Πολωνία: Όταν η άμυνα μετατρέπεται σε επίθεση, Απεργία στα ναυπηγεία της Κωνσταντινούπολης, Μακεδονία: Συνέντευξη με τον Αναστάς Βανγκέλι, Η μετακομμουνιστική Ρουμανία, Βουλγαρία: Αποχαιρετισμός στον μετασοσιαλισμό;, Κύπρος: Δίκαια λύση! Δίκαια κοινωνία;

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Με μυαλό και ψυχή. Σπάζοντας τον αποκλεισμό της Γάζας, «Δεν υπάρχουν φιλελεύθερες δυνάμεις κατοχής» Συνέντευξη με τον Ισραηλινό ακαδημαϊκό Ίλαν Πάπε

ΑΦΡΙΚΗ: Ειδήσεις, Η αφύσικη καταστροφή της Αφρικής, Οι πολιτισμοί της Αφρικής και η αποικιοκρατία (μέρος Β΄), Η «ανυπακοή» του Μαλάουι

ΑΣΙΑ: Ειδήσεις, Ταϊλάνδη: Μια ματιά στο σκηνικό της πρόσφατης πολιτικής κρίσης, Νεπάλ: Οι διαλεκτικοί σκόπελοι του Δρόμου Πρατσάντα

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ: ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η αντιτρομοκρατική μιλάει για πιλοτική δίκη-Μια συζήτηση με τον δικηγόρο Σνάιντερ, Αντιτρομοκρατικός Αγώνας στα γερμανικά δικαστήρια

ΟΙ ΠΙΣΩ ΣΕΛΙΔΕΣ: Κοσμοπολιτισμός: Μια ιστορία για τον άρρωστο που νόμιζε πως ήταν γιατρός!, Σκέψεις για την παγκόσμια διατροφική κρίση, Ο Μισέλ Φουκώ και η Ιρανική Επανάσταση
Τρία σχόλια για τρεις επετείους

ΒΟΛΙΒΙΑ: «Αυτό που δεν κατάφερε η δεξιά το έκανε ο Έβο»

Συνέντευξη με τον Όσκαρ Ολιβέρα, ένα από τα σημαντικότερα στελέχη των βολιβιανών κινημάτων.

(18.10.08 - http://www.lahaine.org/index.php?p=33573)

Ο Ολιβέρα στήριξε την υποψηφιότητα του Έβο Μοράλες όμως πιστεύει πως τα κοινωνικά κινήματα βρίσκονται σε μια από τις δυσκολότερες καταστάσεις που έχουν ποτέ αντιμετωπίσει «ακριβώς επειδή η κυβέρνηση αποκλείει, αγνοεί έως και περιφρονεί εκείνους που θέλουν να έχουν τη δική τους φωνή». Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλάει για την πόλωση που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση με τη δεξιά και τα εμβρυακά σημάδια που αρχίζουν να εμφανίζονται στην κοινωνία.

Μια επιφανειακή ματιά στη Βολιβία θα μπορούσε να οδηγήσει στη σκέψη πως τα κοινωνικά κινήματα, με την άνοδο του κοκαλέρο Έβο Μοράλες στην κυβέρνηση, βρίσκονται σε μια από τις καλύτερες στιγμές τους. Οι εικόνες δείχνουν μια κυβέρνηση η οποία εκφράζοντας τα λαϊκά στρώματα έρχεται αντιμέτωπη με τη δεξιά. Όμως υπάρχουν άλλες φωνές και διαφορετικές ματιές όσον αφορά την κατάσταση οι οποίες κάνουν πιο σύνθετη και με περισσότερες αποχρώσεις αυτήν την πόλωση.

«Εδώ και 30 χρόνια συμμετέχω στους αγώνες ως συνδικαλιστής του εργατικού κινήματος, ως εργάτης στον τομέα του φυσικού αερίου, ως εκπρόσωπος σημαντικών κοινωνικών κινημάτων όμως, ειλικρινά, ποτέ δεν έχω βρεθεί σε μια κατάσταση τόσο δύσκολη όπως αυτήν που αντιμετωπίζουμε σήμερα κινήματα που μια ζωή ολόκληρη αγωνιζόμαστε, κι αυτό εξ΄ αιτίας της σύγχυσης που επικρατεί και λόγω του ότι νοιώθουμε αποκλεισμένοι, αγνοημένοι, ξεχασμένοι μέχρι και περιφρονημένοι».

Ο Όσκαρ Ολιβέρα είναι ηγετικό στέλεχος της Ομοσπονδίας Εργοστασιακών Εργατών της Κοτσαμπάμπα και υπήρξε εκπρόσωπος του Συντονιστικού για την Υπεράσπιση του Νερού και της Ζωής που οργάνωσε τον Πόλεμο του Νερού το 2002, μια λαϊκή εξέγερση που κατάφερε να σημαδέψει την ιστορία του νεοφιλελευθερισμού στη Βολιβία και να αναστρέψει την ιδιωτικοποίηση του νερού η οποία περιελάμβανε – αν και μοιάζει με ανέκδοτο – την ιδιωτικοποίηση και των νερών της βροχής.

Οι αγώνες εκείνοι, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, άνοιξαν τον δρόμο για την υποψηφιότητα του Έβο Μοράλες ο οποίος ανέλαβε την προεδρία της χώρας τον Ιανουάριο του 2006. Και την οποία ο Ολιβέρα στήριξε χωρίς να μπορεί να φανταστεί πως, λίγο καιρό αργότερα, θα ερχόταν αντιμέτωπος με μια κατάσταση τόσο κρίσιμη στην οποία, αισθάνεται επιπλέον πως τα κοινωνικά κινήματα βρίσκονται σε μια φάση αδυναμίας από τις σοβαρότερες που έχει δει.

Πως κρίνεις την κατάσταση στη Βολιβία;

Κατ΄ αρχήν, αρκετά εμβληματικά τμήματα των κοινωνικών αγώνων οδηγήθηκαν στην κυβέρνηση είτε ως δημόσιοι λειτουργοί είτε ως ανεπιφύλακτοι υποστηρικτές του κρατικού μηχανισμού. Το MAS (Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό) συσπειρώνει μια σειρά κόσμου διαφορετικών απόψεων, από νεοφιλελεύθερους μέχρι τροτσκιστές. Και γι΄ αυτό ακολουθεί μια τακτική ζικ-ζακ. Εμείς συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε την αυτόνομη φωνή των εργαζομένων, του απλού κόσμου. Όμως η δυσκολία βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός πως τα κοινωνικά κινήματα έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό τη δική τους φωνή και δράση απέναντι στον κρατικό μηχανισμό.

Η δημόσια εικόνα που προβάλλεται είναι αυτή της κυβέρνησης που έρχεται αντιμέτωπη με τμήματα της δεξιάς που φαίνεται να αποτελούν απειλή.

Νομίζω πως κατά βάθος η σύγκρουση που αναπτύσσεται είναι για το ποιος έχει τον έλεγχο του κράτους, από την ολιγαρχία μέχρι το MAS το οποίο, κυρίως, εγώ θα έλεγα αποκλειστικά, ενδιαφέρεται να εξασφαλίσει την επανεκλογή του Έβο Μοράλες. Η βάση μιας ισχυρής εξουσίας νομίζω πως βρίσκεται στο ζήτημα της γης κι αυτό κατά τη γνώμη μου δεν είναι ζήτημα που επιλύεται με ένα δημοψήφισμα. Αυτό, αργά ή γρήγορα, θα αποτελέσει σκηνικό σύγκρουσης. Σήμερα όμως αυτό που βλέπουμε είναι μια ατζέντα, αποτέλεσμα συμφωνίας ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, η οποία βρίσκεται έξω από το όριο των ζητημάτων που ο κόσμος πίστευε πως έπρεπε να τεθούν προς διαπραγμάτευση.

Ποια είναι η ατζέντα που συμφωνήθηκε ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση;

Μέρος της ατζέντας είναι ο Άμεσος Φόρος Υδρογονανθράκων (IDH) ο οποίος αφορά τα έσοδα από την παραγωγή υδρογονανθράκων που προέκυψαν από τα συμβόλαια που ο Έβο Μοράλες ξεκίνησε να υπογράφει με τις πολυεθνικές εταιρίες από τον Μάιο του 2006, και που σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν εθνικοποίηση, απλώς τους αφαιρούν ένα μέρος των εσόδων προς όφελος του κράτους. Το επίμαχο ζήτημα είναι ποιος και με ποιο τρόπο καθορίζει τον προορισμό αυτών των εσόδων. Διαπραγματεύονται πόρους ως λάφυρα και όχι με την οπτική μιας πραγματικής εθνικοποίησης.

Πως την αντιλαμβάνεστε;

Από την πλευρά των κοινωνικών κινημάτων έχουμε την άποψη πως οι φόροι των υδρογονανθράκων έπρεπε να κατευθύνονται προς την «ανασύσταση» μιας δημόσιας επιχείρησης με ισχυρό κοινωνικό έλεγχο και όχι σε μια κρατική επιχείρηση όπως η σημερινή, η οποία έχει καταληφθεί από ένα πολιτικό κόμμα και της οποίας η διαχείριση αποτελεί άβατο για τον λαό. Πιστεύουμε πως πρέπει, κατ΄ αρχήν, να τεθεί σε διαφορετική οικονομική βάση ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης με άλλη οπτική. Όχι μια οπτική καπιταλιστική αλλά μια οπτική που να στρέφεται στις κοινότητες που παράγουν, στα συνδικάτα, ικανή να ενισχύσει τη μικρή αγροτική οικονομία και να εγγυηθεί σε βάθος χρόνου την ευημερία του λαού.

Tι γίνεται με την οπτική αυτή;

Αυτό που έκανε η κυβέρνηση είναι να καθιερώσει μια σειρά από επιδόματα (όπως το επίδομα στους συνταξιούχους γνωστό ως Renta Dignidad- Επίδομα Αξιοπρέπεια) που επί της ουσίας δείχνουν πως τα έσοδα από τους υδρογονάνθρακες καταναλώνονται χωρίς μια οπτική που βλέπει στο αύριο αλλά εντάσσονται στους μηχανισμούς της εκλογικής καμπάνιας. Επιπλέον, δεν υπάρχει κοινωνικός έλεγχος στο ότι γίνεται, κανένας δεν γνωρίζει ποια είναι τα έσοδα ούτε οι προοπτικές. Βρισκόμαστε λοιπόν απέναντι σε μια διαμάχη γι΄ αυτά τα έσοδα, όπου, από τη μια πλευρά η δεξιά θέλει να τα διαχειριστεί με τον γνωστό κυνικό και διεφθαρμένο τρόπο ενώ από την άλλη η κυβέρνηση τα χρησιμοποιεί για να ισχυροποιήσει τη θέση της σε εκλογικές καμπάνιες.

Σύνταγμα = επανεκλογή;

Για τον Ολιβέρα υπάρχει ακόμα ένα ζήτημα διαπραγμάτευσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη δεξιά: «Η κυβέρνηση προτείνει στην ολιγαρχία τη συμβατότητα του νέου συντάγματος με τις αυτονομιστικές της απαιτήσεις γεγονός που, κατά τη γνώμη μας, ανοίγει τις πόρτες στη δεξιά να περάσει τις μεταρρυθμίσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντά της, ενώ την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση αρνείται να ανοίξει το σύνταγμά της στην αριστερά για να διευκρινίσει και να συζητήσει ουσιαστικά ζητήματα όπως η οικοδόμηση μιας θεσμικότητας που να επιτρέπει στο λαό να ελέγχει, να συμμετέχει και να λαμβάνει αποφάσεις όσον αφορά τα δημόσια πράγματα».

Μα η κυβέρνηση επιμένει πως ακριβώς αυτό το στοιχείο της μεγαλύτερης συμμετοχής είναι που κατοχυρώνεται στο νέο Σύνταγμα.

Όχι, αυτό είναι εντελώς παραπλανητικό. Αρκετός κόσμος δεν μιλάει γιατί φοβάται τις προσβολές και τις επιθέσεις που εξαπολύει η κυβέρνηση σε κάθε κριτική φωνή που ακούγεται, τους μειωτικούς χαρακτηρισμούς, αλλά σε κάθε περίπτωση πιστεύω – αν και μου στοιχίζει πολύ αυτό που λέω – πως αυτό το Σύνταγμα αποσκοπεί απλά και μόνο στην επανεκλογή του Έβο Μοράλες για να συνεχίζει να κυβερνά χωρίς να αλλάζει απολύτως τίποτα, χωρίς μια πραγματική αλλαγή στη ζωή του κόσμου.

Καμία αλλαγή;

Νομίζω πως εφαρμόζουν μια ρεφορμιστική γραμμή, αυτό δεν θα ήταν κακό όμως, προς τι τόσο μεγάλα λόγια για καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό όταν, στην πράξη, το σχέδιο της κυβέρνησης εκφράζει καπιταλιστικές πολιτικές και παραχωρεί τους φυσικούς μας πόρους στις πετρελαϊκές και εξορυκτικές πολυεθνικές; Εξακολουθούν να παραχωρούν σε εταιρίες μεγάλα ορυχεία προς εκμετάλλευση παρόλο που συνεχίζουν να εκτοπίζουν κοινότητες και να μολύνουν τα νερά μας.

Διαπιστώνουμε λοιπόν πως, με έναν πολύ συγκαλυμμένο τρόπο, αυτό που δεν κατάφεραν οι κυβερνήσεις της δεξιάς, το κάνει ο Έβο Μοράλες, όπως το κάνουν επίσης κυβερνήσεις της Αμερικής μας που χαρακτηρίζονται ως αριστερές. Η Βραζιλία, για παράδειγμα, με τις μεγάλες υδροηλεκτρικές της εγκαταστάσεις στην βορειοδυτική Βολιβία που θα επηρεάσουν σημαντικά την καθημερινή ζωή πολλών κοινοτήτων ενώ θα προκαλέσουν μια τεράστια περιβαλλοντική αλλαγή. Εγώ πιστεύω πως ο ιμπεριαλισμός είναι πολύ ευχαριστημένος με τα όσα κάνουν αυτές οι κυβερνήσεις, είναι αυτό που δεν θα είχαν καταφέρει να κάνουν δεξιές κυβερνήσεις λόγω της ισχυρής κοινωνικής αντίστασης. Ταυτόχρονα, η πόλωση που δημιουργείται δεν αφήνει έδαφος για να σκεφτούμε και να συζητήσουμε σοβαρά με την κυβέρνηση, πρόσωπο με πρόσωπο, για τα ζητήματα αυτά. Βρισκόμαστε διαρκώς σε μια κατάσταση όπου πρέπει να ταχθούμε με μια πλευρά και να κρατήσουμε το στόμα κλειστό.

Και αν κάποιος αποδεχτεί τη λογική της πόλωσης απλώς πρέπει να πει: καλύτερα η κυβέρνηση παρά η δεξιά.

Ακριβώς, εάν όμως ρωτήσεις τον κόσμο στις λαϊκές γειτονιές, τους εργάτες, τη μεσαία τάξη, τους ανέργους, πολλοί θα σου πουν πως από τότε που ανέλαβε αυτή η κυβέρνηση τίποτα δεν άλλαξε, ή ακόμα πως η κατάσταση είναι χειρότερη. Λένε πως η κυβέρνηση ασχολείται μόνο με ένα μέρος του πληθυσμού, τους ιθαγενείς αδελφούς μας, που για αιώνες ολόκληρους ήταν αποκλεισμένοι. Αυτό θα ήταν πολύ δίκαιο, όμως ο λαός έχει και άλλα τμήματα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ασκείται μια παραδοσιακή πολιτική, στήνεται ένα σκηνικό υποτιθέμενου διαλόγου στο οποίο συμμετέχουν μόνον ειδικοί και τοπικοί πολιτικοί παράγοντες που, στο δικό μας όνομα, διαπραγματεύονται τις πολιτικές που συμφέρουν τους ίδιους χωρίς να επιλύουν τα προβλήματα του κόσμου. Αυτό δημιουργεί ένα κλίμα θλίψης και απογοήτευσης απέναντι σε μια κυβέρνηση εντελώς κουφή που αποδέχεται μόνο κινήματα υποταγμένα. Και εκείνους που δεν είναι διατεθειμένοι να υποταχθούν μας κατηγορεί ως φιλοϊμπεριαλιστές, πουλημένους ή δεξιούς. Το ν΄ ακούς αυτούς τους χαρακτηρισμούς από το στόμα ενός αδελφού, από μια κυβέρνηση που εμείς βγάλαμε, είναι πολύ επώδυνο.

Οι αγνοημένοι

Ο Ολιβέρα θυμάται πως ο ίδιος, ο Φελίπε Κίσπε - ιθαγενής Αϋμάρα και οι κοκαλέρος Έβο Μοράλες και Διονύσιο Νούνιες είχαν χαρακτηριστεί από τα μέσα ενημέρωσης, τη δεξιά και τους παραδοσιακούς πολιτικούς ως οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης. «Όταν μας αποκαλούσαν έτσι νοιώθαμε καλά γιατί ξέραμε πως μας φοβόντουσαν. Όταν όμως μια κυβέρνηση όπως αυτή που έχουμε σήμερα μιλάει με αυτόν τον τρόπο, είναι πολύ βαρύ. Αυτός που σε προσβάλει είναι ένας αδελφός».

Γι’ αυτό καταλήγει: «Εδώ και 30 χρόνια συμμετέχω στους αγώνες ως συνδικαλιστής του εργατικού κινήματος, ως εργάτης στον τομέα του φυσικού αερίου, ως εκπρόσωπος σημαντικών κοινωνικών κινημάτων όμως, ειλικρινά, ποτέ δεν έχω βρεθεί σε μια κατάσταση τόσο δύσκολη όπως αυτήν που αντιμετωπίζουμε σήμερα κινήματα που μια ζωή ολόκληρη αγωνιζόμαστε, κι αυτό εξ αιτίας της σύγχυσης που επικρατεί και λόγω του ότι νοιώθουμε αποκλεισμένοι, αγνοημένοι, ξεχασμένοι μέχρι και περιφρονημένοι».

Μια στάση που φαίνεται να τον απογοητεύει ιδιαίτερα είναι αυτή του αντιπροέδρου Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα: «στην Κοτσαμπάμπα βγήκαμε στους δρόμους να διαμαρτυρηθούμε για απολύσεις. Προχωρήσαμε σε συγκεκριμένες ενέργειες, απεργίες, κινητοποιήσεις κ.λπ. ενάντια στις εταιρίες που απέλυσαν εργαζόμενους και οι οποίες είναι εταιρίες που έχουν εμπορικές σχέσεις με το κράτος. Ο κύριος αυτός (Γκαρσία Λινέρα) δήλωσε πως μας χρηματοδοτεί η δεξιά! Λες και δεν μας ήξερε, λες και δεν ήξερε πόσο δίκαια ήταν τα αιτήματά μας. Είναι ο ίδιος που όταν βγήκε από τη φυλακή, βρήκε καταφύγιο εδώ, μαζί μας, όπως και ο Έβο Μοράλες, ανάμεσα στους εργάτες. Τον αγκαλιάσαμε με γενναιοδωρία και είχε την ευκαιρία να έρθει σε επαφή και να γνωρίσει μεγάλη γκάμα εμπειριών και απόψεων. Μπόρεσε να αποκτήσει μια πιο ευρεία οπτική για τη χώρα. Αναμίχθηκε στον Πόλεμο του Νερού και εμείς οι εργάτες πιστεύαμε πως ήταν μέλος της δικής μας οικογένειας. Ίσως η αντίδρασή του να οφείλεται στο ότι δεν επιτρέψαμε να μας δελεάσουν ούτε χρήματα ούτε κυβερνητικά πόστα. Εκείνοι που σήμερα δείχνουν τόση υπεροψία από τις κυβερνητικές τους θέσεις είναι οι ίδιοι που μοιράστηκαν μαζί μας αγωνίες και όνειρα».

Μελλοντικά υβρίδια

Υπάρχουν αλλαγές και μετακινήσεις, πιστεύει ο Ολιβέρα, που εμφανίζουν τα δικά τους ιδιαίτερα σημάδια... «Εμείς δεν αλλάξαμε ιδέες. Ούτε τα νούμερα των τηλεφώνων μας. Εκείνοι ακόμα και αυτά τα άλλαξαν».

Πως θα χαρακτήριζες τη δεξιά που έχει απέναντί της η κυβέρνηση;

Είναι μια ολιγαρχία που στηρίζεται στην απάτη, όργανο των πετρελαϊκών πολυεθνικών και στενή σύμμαχος με τις κολομβιανές μαφίες. Είναι τμήματα που όλοι γνωρίζουμε καλά, απέναντι στα οποία η κυβέρνηση κρατάει μια στάση παθητική, δεν έχει πρόθεση να προστατέψει τον κόσμο. Η ίδια η εκπρόσωπος του Πάντο, που είναι κυβερνητική, όταν έγινε η σφαγή (18 αγρότες δολοφονήθηκαν στις 11 Σεπτέμβρη 2008) δήλωνε κλαίγοντας πως η κυβέρνηση τους έχει εγκαταλείψει. Έχω την αίσθηση πως κάποια στελέχη της κυβέρνησης δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τη ζωή των φτωχών. Ασχολούνται με διαλόγους, με διαπραγματεύσεις και με το να διατηρήσουν τις θέσεις και την εξουσία τους.

Η κατάσταση που περιγράφεις μοιάζει χωρίς διέξοδο.

Όχι, είμαστε σε μια περίοδο που ο λαός βρίσκεται σε σύγχυση όμως, παρά τις δυσκολίες πρέπει να τη δούμε περισσότερο ως πρόκληση. Δεν εγκαταλείπουμε τα όνειρά και τις ελπίδες μας, πιστεύουμε πως σιγά - σιγά γίνεται αντιληπτό αυτό που συμβαίνει και τελικά όλοι θα καταλάβουμε πως έχουν τα πράγματα. Το μεγάλο λάθος θα ήταν να μείνουμε αόρατοι, να αποδεχτούμε τη σιωπή. Πρέπει να αγωνιστούμε για να μπορούν εκείνοι που πάλεψαν γι αυτή την αλλαγή να έχουν φωνή, να μπορούν να εκφράζονται.

Ήδη έχουν αρχίσει να σημειώνονται κινητοποιήσεις αγροτών οι οποίοι ανακτούν την ικανότητα έκφρασης της αγανάκτησής τους, απέναντι στα γεγονότα του Πάντο, για παράδειγμα, ή τις επιθέσεις της δεξιάς στη Σάντα Κρους. Και ο κόσμος κινητοποιείται χωρίς πια να αισθάνεται εξαρτημένος από την κυβέρνηση, υπάρχει μια επανάκτηση της δικής του αυτόνομης ικανότητας δράσης. Αυτό μας εμψυχώνει, είναι πολύ ελπιδοφόρο. Η κυβέρνηση προφανώς θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει το οτιδήποτε προς όφελός της. Όμως το γεγονός πως ο κόσμος αρχίζει να ανακτά την ικανότητά του να σκέφτεται και να εκφράζεται γεννάει νέες ελπίδες.-

(μτφ. περιοδικό Resistencias)

Η Άλλη Κολομβία

του Raul Zibechi (La jornada, 24.10.08)

«Κάτι νέο μαγειρεύεται στη χώρα», λέει ο Αλφρέδο Μολάνο, δημοσιογράφος και κοινωνιολόγος, ο οποίος αντιμετωπίζει συνεχείς διώξεις από το καθεστώτος Ουρίμπε επειδή λέει αυτό που βλέπει και δίνει φωνή σ΄ αυτό που αισθάνονται εκατομμύρια κολομβιανοί, για τους οποίους, τα μέσα ενημέρωσης κρατούν τις πόρτες κλειστές. Δεν το λέει σε ασφαλές περιβάλλον κάποιων κλειστών γραφείων, αλλά σε δημόσιο χώρο, στο Φόρουμ Αλληλεγγύης της Μοράβια, μιας φτωχογειτονιάς του Μεδεγίν. Μια αστική περιφέρεια που έστησαν εκτοπισμένοι από τους συνεχείς πολέμους, που απλώνεται σε μια τεράστια πλαγιά από σκουπίδια και που αποδεικνύεται εξαιρετικά ανθεκτική, χάρη σε ένα εντυπωσιακό εσωτερικό δίκτυο αλληλεγγύης.

Το νέο στοιχείο, είναι το εύρος, η έκταση και το βάθος της διαμαρτυρίας και κυρίως η σύγκλιση των πρωταγωνιστών οι οποίοι καταφέρνουν να βγάλουν «εκτός λογικής» την κυβέρνηση Ουρίμπε. Οι απεργίες που παίρνουν μεγαλύτερη δημοσιότητα στα μέσα ενημέρωσης είναι αυτές του δημόσιου τομέα που αφορούν μισθολογικά αιτήματα, όπως αυτή των δικαστικών, η οποία οδήγησε την κυβέρνηση να κηρύξει τη χώρα σε «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης». Ακολούθησαν οι υπάλληλοι του Γενικού Αρχείου του Κράτους, εκπαιδευτικοί, μεταφορείς ιδιοκτήτες μεγάλων φορτηγών και άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι βλέπουν τους μισθούς τους να εξανεμίζονται από τις συνεχείς αυξήσεις των τιμών. Δεν χωράει αμφιβολία πως αυτό που δεν αφήνει τους ισχυρούς να κλείσουν μάτι, είναι η σύγκλιση των από κάτω.

Στις 15 του περασμένου Σεπτέμβρη ξεκίνησε η απεργία 10.000 εργατών στις φυτείες του ζαχαροκάλαμου που βρίσκονται στο διαμέρισμα Βάγιε ντε Κάουκα και οι οποίοι δουλεύουν εξαντλητικά σε συνθήκες φεουδαρχίας. Οι εργάτες, στην πλειοψηφία τους αφροκολομβιανοί, ξυπνούν στις 4 τα χαράματα, δουλεύουν από τις 6 το πρωϊ μέχρι τις 5 το απόγευμα κάτω από έναν τρομακτικό ήλιο και κατά τις 8 το βράδυ φτάνουν στα σπίτια τους, μετά από περίπου 5.400 «ματσετιές» (1) και έχοντας εισπνεύσει τεράστιες ποσότητες καπνού από το κάψιμο που ακολουθεί μετά την κοπή του ζαχαροκάλαμου και glisofato, ισχυρό και δηλητηριώδες φυτοφάρμακο που χρησιμοποιείται στις φυτείες. Κερδίζουν λίγο παραπάνω από τον ελάχιστο μισθό, πληρώνουν από την τσέπη τους την ασφάλειά τους, τα εργαλεία που χρησιμοποιούν, τα ρούχα της δουλειάς και τα μεταφορικά τους. Κάθε απόγευμα, η Παναμερικάνα, εθνικός δρόμος ανάμεσα στο Κάλι και Ποπαγιάν, γεμίζει από ψηλόλιγνες μελαχρινές φιγούρες που παραπαίουν σαν ζόμπι μετά από μια εγκληματικά εξαντλητική ημέρα εργασίας.

Η απεργία των φτωχότερων από τους φτωχούς άφησε έκπληκτους τους πάντες τόσο λόγω της διάρκειάς της όσο και της μαζικής συμμετοχής των μελών του συνδικάτου Sinalcorteros. Για την κυβέρνηση και την Ένωση Καλλιεργητών Ζαχαροκάλαμου η απεργία αποτελεί πρόβλημα καθώς οδήγησε στην εισαγωγή ζάχαρης από το Εκουαδόρ και τη Βολιβία, παρέλυσε την παραγωγή αιθανόλης και ανέβασε την τιμή της βενζίνης

- από τα διαλυμένα μπράτσα των εργατών του ζαχαροκάλαμου βγαίνει η αιθανόλη για τα αυτοκίνητά τους. Ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που ο υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας (η ειρωνεία των από πάνω) δήλωσε πως η απεργία δεν αποτελεί έκφραση κοινωνικού προβλήματος αλλά εκδήλωση διαμαρτυρίας εγκληματιών, και κατηγόρησε τους εργάτες πως άφησαν να διεισδύσουν στις γραμμές τους οι FARC.

Οι εργάτες έχουν ως αίτημα να υπογράφουν σύμβαση εργασίας απ΄ ευθείας με τις εταιρείες -σήμερα είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε συνεταιρισμούς που δεν λειτουργούν παρά ως χρηματιστήρια εργασίας για να ρίχνουν τους μισθούς- να πληρώνονται τα μεροκάματα που χάνονται με ευθύνη των εταιρειών όταν αποφασίζουν να διακόψουν τη συγκομιδή καθώς και εκείνα που χάνουν για λόγους υγείας –περίπου 200 εργάτες κάθε χρόνο υφίστανται κάποιας μορφής αναπηρία από εργασιακά ατυχήματα. Απαιτούν, επίσης, να αποσυρθούν οι κινητές πλάστιγγες που ζυγίζουν την παραγωγή «γέρνοντας» προς το μέρος των αφεντικών και οι μηχανές κοπής που κάθε μια αντικαθιστά 150 εργαζόμενους, καθώς και αύξηση μισθών κατά 30%.

Την επέτειο των 516 χρόνων αντίστασης, στις 12 του περασμένου Οκτώβρη, ξεκίνησε η Μίνγκα (2) των Λαών που ξανάπιανε το νήμα του Πρώτου Περιφερόμενου Συνεδρίου των Λαών για τη Ζωή, τη Χαρά, τη Δικαιοσύνη, την Ελευθερία και την Αυτονομία, το οποίο πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβρη του 2004 και από το οποίο προέκυψε ως Ιθαγενική και Λαϊκή Προσταγή: αγώνας ενάντια στο Σύμφωνο Ελεύθερου Εμπορίου με τις ΗΠΑ, ένα σύμφωνο «ανάμεσα σε αφεντικά και ενάντια στους λαούς», κατάργηση των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που υποβάλλουν τους λαούς σε αποκλεισμούς και εξαφάνιση, «φτάνει πια τόσος τρόμος από το Σχέδιο Κολομβία (…) που η επέλασή του στη γη μας σκορπίζει το θάνατο και προκαλεί χιλιάδες εκτοπισμένους», τήρηση των συμφωνιών που υπέγραψαν με το Κράτος με αφορμή την σφαγή του Νίλου το 1991, όπου δολοφονήθηκαν 20 ιθαγενείς Νάσα, και διαμόρφωση μιας Ατζέντας των Λαών, η οποία θα προκύψει «όταν θα μοιραστούμε και θα νοιώσουμε σαν δικό μας τον πόνο και τον παλμό, και άλλων λαών και αγώνων».

Η Μίνγκα, συλλογική δουλειά στον κόσμο των Άνδεων, ξεκίνησε στη μια πλευρά της Παναμερικάνα (στον Δήμο Λα Μαρία, Πιενταμό) όπου, πάνω από 10.000 ιθαγενείς, κυρίως Νάσα, οι οποίοι είναι οργανωμένοι στην CRIC (Περιφερειακό Ιθαγενικό Συμβούλιο της Κάουκα) και την ACIN (Ένωση Ιθαγενικών Αρχών της Βόρειας Κάουκα), εγκατέστησαν μια Περιοχή Ειρήνης, Συνύπαρξης και Διαλόγου. Στη συνέχεια έκοψαν την εθνική οδό γεγονός που προκάλεσε βίαιη καταστολή από τις Ένοπλες Δυνάμεις και άφησε πίσω της 2 νεκρούς και πάνω από 90 τραυματισμένους ιθαγενείς, στην πλειοψηφία τους από σφαίρες. Η βίαιη καταστολή δεν κατάφερε να τους διαλύσει, αντίθετα, προκάλεσε την πλατύτερη στήριξη της Κολομβίας των από κάτω.

Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τις αρχές, η Μίνγκα ξεκίνησε πορεία προς την πόλη Κάλι όπου θα ενωθούν με τους απεργούς εργάτες του ζαχαροκάλαμου και άλλους τομείς εργαζομένων που συμμετέχουν στην CUT (3). 12.000 ιθαγενείς προστατευόμενοι από την Ιθαγενική Φρουρά που οι ίδιοι έχουν οργανώσει προβλέπεται να φτάσουν στις 27 Οκτωβρίου στην τρίτη σε μέγεθος πόλη της χώρας αφού πορευτούν 100 χιλιόμετρα μέσα από πλούσιες πεδιάδες στρωμένες με ζαχαροκάλαμο. Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι το γεγονός πως, η Μίνγκα των Λαών μετατρέπεται σε πόλο διάθρωσης των από κάτω χωρίς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, συνάντηση σε δρόμους αγώνα, σύγκλιση πολλαπλών χειμάρρων που αρχίζουν να διαμορφώνουν την τεράστια κοίτη της Άλλης Κολομβίας. Ένας από τους χειμάρρους, η απεργία που κήρυξε η CUT για τις 24 του Οκτώβρη.

Οι καταγγελίες είναι εντυπωσιακές. Μόνον οι ιθαγενείς καταγγέλλουν ότι τα τελευταία 6 χρόνια της κυβέρνησης Ουρίμπε, δολοφονήθηκαν 1.243 (χίλιοι διακόσιοι σαράντα τρεις) ιθαγενείς από τους πάνω από 100 ιθαγενείς λαούς που υπάρχουν στην Κολομβία και 54.000 εκτοπίστηκαν από τα εδάφη τους. Τις τελευταίες 15 ημέρες οι νεκροί φτάνουν ήδη τους 19. «Όλοι είμαστε εργάτες ζαχαροκάλαμου, όλοι είμαστε ιθαγενείς» αναφέρει ανακοίνωση της ACIN. Η εμπειρία από την μακρά ιστορία αγώνων του λαού Νάσα, έχει δείξει πως «κανένας κοινωνικός τομέας από μόνος του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις πολιτικές εκμετάλλευσης

και καθυπόταξης που, εκείνοι που βρίσκονται στην εξουσία, επιβάλλουν».

Η Μίνγκα είναι ο τρόπος που οι από κάτω αποφάσισαν «να συγχρονίσουν τον λόγο και να τον μετατρέψουν σε δρόμο». Κάνουν μόλις τα πρώτα τους βήματα. Και είναι βήματα που χαράζουν πορεία και αφήνουν ίχνη.-

1.- Ματσέτα: το σημαντικότερο εργαλείο των αγροτών της

Αμερικανικής Ηπείρου, κάτι σαν δρεπάνι αλλά σε σχήμα μεγάλου

μαχαιριού.

2.- Μinga: συλλογική εργασία για τους ιθαγενείς λαούς της περιοχής των

Άνδεων.

3.- CUT: Γενική Ένωση Εργαζομένων, η δυναμικότερη από τις

υπάρχουσες συνδικαλιστικές ομοσπονδίες.

ΚΟΛΟΜΒΙΑ, παραιτήσεις και σκάνδαλα...

Παραιτήθηκε ο επικεφαλής του Στρατού της Κολομβίας

Την Τρίτη 4 Νοεμβρίου ο επικεφαλής του κολομβιανού Στρατού, στρατηγός Μάριο Μοντόγια, υπέβαλλε την παραίτησή του εν μέσω ενός σκανδάλου εξωδικαστικών εκτελέσεων οι οποίες, σύμφωνα με τα στοιχεία, διαπράχθηκαν από μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο στρατηγός, ο οποίος προβλήθηκε ιδιαίτερα από τα μέσα ενημέρωσης μετά την επιχείρηση απελευθέρωσης της Ίγκριντ Μπετανκούρ, υπέβαλλε την παραίτησή του πέντε ημέρες μετά την απόφαση του προέδρου της χώρας Άλβαρο Ουρίμπε, να προχωρήσει στην αποστράτευση27 αξιωματούχων και υπαξιωματικών, λόγω των στοιχείων που προέκυψαν από έρευνα σχετικά με την εξαφάνιση και στη συνέχεια τη δολοφονία περίπου 20 νεαρών από τα περίχωρα της Μπογοτά. Οι παραπάνω απλώς αποστρατεύτηκαν, με βάση τις μέχρι σήμερα πληροφορίες, δεν προβλέπεται περαιτέρω δικαστική διαδικασία για απόδοση ευθυνών. Η ατιμωρησία στην Κολομβία υπερβαίνει το 95%. Πρόσφατα, η Ανώτατη Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ, NavyPillay, ανακοίνωσε πως οι εξωδικαστικές εκτελέσεις -αναφερόμενη στις δολοφονίες που διαπράττουν στρατιωτικοί στην Κολομβία-μπορούν να θεωρηθούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και να προκαλέσουν την παρέμβαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, εάν η Δικαιοσύνη της χώρας δεν αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το πρόβλημα θέτοντας τέρμα στις σφαγές. Ο υπουργός Άμυνας της χώρας,Μανουέλ Σάντος, στην τελευταία σύνοδο της σχετική επιτροπή της Γερουσίας, αναγνώρισε«ότι έχουν διαπραχθεί εκτελέσεις από μέλη των σωμάτων ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων και ως επικεφαλής οφείλει να το παραδεχτεί».

Το παρακάτω άρθρο είναι αρκετά κατατοπιστικό σχετικά με το ζήτημα

Το σκάνδαλο των «ψευδών θετικών αποτελεσμάτων» του Simone Bruno, 30.10.08, www.alainet.org

«…Αυτή η κατάσταση επέτρεψε σε κάποια άτομα να διαπράξουν εγκλήματα, εγκλήματα που υπήρξαν αποτέλεσμα σκευωρίας ανάμεσα σε εγκληματίες και μέλη του Στρατού, εγκλήματα που είχαν ως στόχο να δολοφονήσουν αθώους για να δημιουργήσουν την εντύπωση πως στη συγκεκριμένη περιοχή οι εγκληματίες αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά, όταν οι πραγματικοί εγκληματίες δεν ήταν άλλοι από εκείνους που συνεργάστηκαν με τον Στρατό για να διαπράξουν αυτά τα εγκλήματα…». Αυτή η εκπληκτική δήλωση δεν ανήκει σε κάποιο ακτιβιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων που κραυγάζει κόντρα στο ρεύμα αλλά στον πρόεδρο της Δημοκρατίας της Κολομβίας, Άλβαρο Ουρίμπε Βέλες ο οποίος,σύμφωνα με το Σύνταγμα, είναι, επίσης, ο ανώτατος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Η φράση συνοδεύτηκε από την αποστράτευση από τα καθήκοντά τους 20 αξιωματούχων –συμπεριλαμβανομένων 3 στρατηγών- και 7 υπαξιωματικών. Γεγονός χωρίς προηγούμενο στην Κολομβία. Σύμφωνα με τον πρόεδρο, ο οποίος απευθύνθηκε στον λαό τα ξημερώματα της Τετάρτης 30 Οκτωβρίου, συνοδευόμενος από τον υπουργό Άμυνας Μανουέλ Σάντος και τον στρατηγό Φρέντυ Παδίγια, επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων, οι ευθύνες των στρατιωτικών ήταν ιδιαίτερα βαριές. Μια εσωτερική επιτροπή ελέγχου των Ενόπλων Δυνάμεων είχε συγκεντρώσει αποδείξεις για αμέλεια και πιθανή συνενοχή των 27 στρατιωτικών στο σκάνδαλο των «ψευδών θετικών αποτελεσμάτων», πολιτικώς ορθός τρόπος να χαρακτηριστεί η απαγωγή νεαρών ατόμων από τις φτωχογειτονιές που βρίσκονται στην περιφέρεια της Μπογοτά, των οποίων τα πτώματα, στη συνέχεια, εμφανίζονται ως αντάρτες που σκοτώθηκαν σε μάχες με τον στρατό που δεν έγιναν ποτέ. Ανάμεσα στους αποστρατευθέντες είναι: Χοακίμ Κορτές, Διοικητής της ΙΙ Μεραρχίας, υπεύθυνος για τα διαμερίσματα Σανταντέρ, Βόρειο Σανταντέρ και Αράουκα, ο στρατηγός Ρομπέρτο Πίκο, Διοικητής της VΙΙ Μεραρχίας, με βάση την Αντιόκεια και ο στρατηγός Παουλίνο Κορονάδο, Διοικητής της Ταξιαρχίας 30 που δραστηριοποιείται στο Νότιο Σανταντέρ, όπου και βρέθηκαν σε κοινούς τάφους τα πτώματα αρκετών από τους νεαρούς που απήχθησαν στην Μπογοτά. Ο ίδιος ο στρατηγός Παουλίνο Κορονάδο εμφανίστηκε αρκετές φορές στα μέσα ενημέρωσης δηλώνοντας πως οι νέοι σκοτώθηκαν σε μάχες αρνούμενος κατηγορηματικά ότι επρόκειτο για ψευδή στοιχεία. «Όπως συμβαίνει πάντα με την κυβέρνηση Ουρίμπε, κάθε φορά που ένα σκάνδαλο φτάνει στα μέσα ενημέρωσης, τότε αρχίζει να υπάρχει το πρόβλημα» δηλώνουν ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μόλις λίγες ώρες μετά την συνέντευξη τύπου του προέδρου, μια άλλη συνέντευξη τύπου ακολούθησε στην οποία παρουσιάστηκε η αναλυτική αναφορά του CCEEU(Συντονιστικό Κολομβία, Ευρώπη, Ηνωμένες Πολιτείες) στο οποίο συμμετέχουν αρκετές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ερευνούν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κολομβία. Η αναφορά υπό τον τίτλο «Εξωδικαστικές εκτελέσεις: μια αλήθεια που δεν κρύβεται», παρουσιάζει ανατριχιαστικά στοιχεία γύρω από το θέμα το οποίο για μεγάλο χρονικό διάστημα υποτιμήθηκε από την κυβέρνηση και το οποίο αποτελεί άμεση συνέπεια της πολιτικής Δημοκρατικής Ασφάλειας. Σύμφωνα με την αναφορά της CCEEU, από την έναρξη της πολιτικής της Δημοκρατικής Ασφάλειας τον Ιούνιο του 2002 έως τον Ιούνιο του 2007, εξακριβώθηκαν 955 περιπτώσεις εξωδικαστικών εκτελέσεων οι οποίες διαπράχθηκαν από μέλη του Στρατού, στις οποίες πρέπει να προστεθούν 235 ακόμα περιπτώσεις βίαιων εξαφανίσεων. Μια αύξηση κατά 68% από τα 5 προηγούμενα χρόνια. Εάν οι FARCθεωρούνται νούμερο ένα δημόσιος εχθρός για την απαγωγή 700 κολομβιανών, τότε, ο Στρατός της χώρας που δολοφονεί πάνω από 1.000 άτομα, πως πρέπει να θεωρείται; Στην αναφορά αναλύονται επίσης μια σειρά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με το φαινόμενο. Τα χρόνια αυτά χαρακτηρίζονται από επίμονη εφαρμογή της πρακτικής τωνεγωδικαστικών εκτελέσεων και πλήρη ατιμωρησία, σταδιακά όμως, αλλάζει ο τρόπος που διαπράττονται. Τώρα τα θύματα δεν είναι πια αγρότες μέλη κοινωνικών οργανώσεων οι οποίοι κατηγορούνται ως μέλη ή υποστηρικτές του αντάρτικου όπως συνέβαινε τα πρώτα χρόνια. Οι εξωδικαστικές εκτελέσεις των πρώτων χρόνων προκαλούσαν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης και ξεσήκωναν διαμαρτυρίες διαφόρων κοινωνικών πρωταγωνιστών. Σύμφωνα με το CCEEU, στη συνέχεια, οι Ένοπλες Δυνάμειςαπαγάγουν νέους από τις περιθωριοποιημένες φτωχογειτονιές των μεγάλων πόλεων, δηλαδή, ένα κομμάτι του πληθυσμού πιο ευάλωτο και του οποίου η εξαφάνιση δεν προκαλεί την προσοχή. Οι νέοι αυτοί μεταφέρονται σε περιοχές της υπαίθρου όπου στήνεται μια ψεύτικη μάχη, δολοφονούνται και καταγράφονται ως μέλη αντάρτικων οργανώσεων ή κοινοί εγκληματίες. Στη συνέχεια θάβονται σε κοινούς τάφους ως αγνώστου ταυτότητας. Το γεγονός προκαλεί πολύ λιγότερο την προσοχή των μέσων ενημέρωσης και ευνοεί μια γενικευμένη ατιμωρησία. Τα αίτια του φαινομένου πρέπει να αναζητηθούν στο σύστημα κινήτρων και επιβράβευσης που προωθεί και εφαρμόζει η κυβέρνηση. Για κάθε νεκρό αντάρτη ή κοινό εγκληματία, οι συμμετέχοντες στις επιχειρήσεις, επιβραβεύονται γενναιόδωρα με οικονομικές αποζημιώσεις και άδειες από την υπηρεσία. Και με τον τρόπο αυτό, έχει δημιουργηθεί μια μακάβρια αγορά ανθρώπινων σωμάτων που, σαν να ήταν ζώα, πιάνονται στο κυνήγι, αγοράζονται και πωλούνται με το κιλό. Η ανθρώπινη ζωή ενός αθώου έχει μικρότερη αξία από λίγες μέρες διακοπών. Η αναφορά αναλύει επίσης τις δομές της ατιμωρησίας, των οποίων, η Εισαγγελία του Κράτους, αποτελεί μέρος. Οι εισαγγελείς, κατά παράβαση των νόμων, αφήνουν τη διεξαγωγή των ερευνών και τις περαιτέρω διαδικασίες στα χέρια της στρατιωτικής δικαιοσύνηςκαι δεν τις αναλαμβάνουν ως αρμόδια αρχή πολιτικής δικαιοσύνης. «Υπάρχουν εισαγγελικές αρχές των οποίων τα γραφεία βρίσκονται μέσα σε στρατόπεδα του Στρατού ή της Αστυνομίας και δρουν σε συνδυασμό με τις Ένοπλες Δυνάμεις για να νομιμοποιήσουν τις επιχειρήσεις τους στο πλαίσιο του αντιαντάρτικου αγώνα». Οι ίδιες κατηγορίες έρχονται από το γραφείο του Ανωτάτου Επιτρόπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ. Στο τελευταίο του δελτίο για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κολομβία αναγνωρίζει: «τη συνεχή διάπραξη εξωδικαστικών εκτελέσεων οι οποίες αποδίδονται σε μέλη των σωμάτων δημόσιας ασφάλειας και κυρίως του Στρατού», τονίζοντας επιπλέον πως «κάποια κοινά χαρακτηριστικά που εμφανίζονται σε καταγγελθείσες περιπτώσεις είναι η παρουσίαση των θυμάτων ως πεσόντες σε μάχες, παρεμβάσεις στο σκηνικό των γεγονότων πριν την απόσυρση των πτωμάτων, και στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η ανάληψη των ερευνών από τις στρατιωτικές δικαστικές αρχές. Οι έρευνες που διεξήχθησαν από τις αρχές σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις, αποκαλύπτουν πως θα μπορούσαν να θεωρηθούν αποτέλεσμα άσκησης πιέσεων για να παρουσιάσουν αποτελέσματα και του ενδιαφέροντος κάποιων μελών των σωμάτων ασφαλείας να εξασφαλίσουν, μέσα από αυτά τα αποτελέσματα, μια σειρά οφέλη και αναγνωρίσεις». Η αναφορά του CCEEUθα υποβληθεί στο ΔιεθνέςΠοινικό Δικαστήριο και στην Ανωτάτη Επίτροπο του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, NaviPillay, η οποία, ακριβώς την Τετάρτη, ξεκίνησε περιοδεία στην Κολομβία. Ως αντίδραση στα παραπάνω, η αντιπολίτευση ζήτησε την παραίτηση του στρατηγού Παδίγια και του υπουργού Μανουέλ Σάντος -ο οποίος εμφανίζεται με φιλοδοξίες για επόμενος πρόεδρος- άμεσο υπεύθυνο για την εφαρμογή του στρατιωτικού σκέλους της πολιτικής της Δημοκρατικής Ασφάλειας. Το κόμμα PDA(Εναλλακτικός Δημοκρατικός Πόλος) ζήτησε επίσης την παραίτηση του προέδρου Ουρίμπε ως ανώτατου Διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων. Η Ένωση Δικηγόρων Χοσέ Αλβεάρ Ρεστρέπο, κατηγορεί επίσης ως υπεύθυνο τον στρατηγό Μάριο Μοντόγια, επικεφαλής του Στρατού ο οποίος ήδη έχει κατηγορηθεί για συνενοχή με τους παραστρατιωτικούς. Δεν χωράει αμφιβολία ότι υπάρχουν πολιτικές ευθύνες. Ο υπουργός Άμυνας φαίνεται πως ηθελημένα αγνόησε τις καταγγελίες για τα «ψευδή θετικά αποτελέσματα». Μόλις πριν ένα μήνα έκανε δηλώσεις ενάντια στο CCEEU: «κάποια άτομα εξακολουθούν να αγνοούν την πραγματικότητα και προσπαθούν να πουλήσουν τους ψευδείς ισχυρισμούς μιας κυβερνητικής πολιτικής των λεγόμενων εξωδικαστικών εκτελέσεων. Αυτή είναι μια πρακτική που έχουμε αποκαλύψει, μια καλά μελετημένη πολιτική συγκεκριμένων οργανώσεων οι οποίες αυτό που θέλουν είναι να γίνονται καταγγελίες για να αυξάνονται και να αυξάνονται και να αυξάνονται τα νούμερα. Είναι νούμερα που στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για να δυσφημίσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις και όταν κάποιος προχωρήσει σε έρευνα για να διαπιστώσει τι πραγματικά σημαίνουν αυτές οι καταγγελίες, δεν βρίσκει τίποτα. Το μόνο που βρίσκει είναιπως υπάρχουν άτομα που απλώς ενδιαφέρονται να φουσκώσουν τα νούμερα και στη συνέχεια να αρχίσουν τις καταγγελίες σαν αυτά τα νούμερα να ήταν πραγματικότητα». Ακόμα ηχούν, επίσης, τα λόγια του ίδιου του προέδρου Ουρίμπε τον περυσινό Ιούνιο του 2007, ενάντια σε οργανώσεις υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: «σήμερα η στρατηγική του αντάρτικου είναι διαφορετική. Κάθε φορά που ένας αντάρτης σκοτώνεται σε μάχη, αμέσως κινητοποιούν τα δίκτυά τους στη χώρα και στο εξωτερικό για να καταγγείλουν πως πρόκειται για εξωδικαστική εκτέλεση. Όμως οι Ένοπλες Δυνάμεις δίνουν όλη την απαιτούμενη προσοχή για να μην δίνουν αφορμή να κατηγορούν μέλη τους πως συνεργάζονται με παραστρατιωτικές ομάδες». Εάν ο πρόεδρος είχε ακούσει εκείνους τους συνεργάτες του αντάρτικου ίσως να είχαν γλιτώσει τουλάχιστον τα 535 θύματα που, από τον Ιανουάριο του 2007 μέχρι τον Ιούλιο του 2008, αποτέλεσαν «ψευδή θετικά αποτελέσματα», σύμφωνα με το CCEEU.-